Το επταήμερο του Διόδωρου

Κουκουλωμένη με μαντίλια, χωμένη μέσα στο σλίπινγκ μπαγκ, η άστεγη αλβανίδα γιαγιά προσπαθεί να προφυλαχθεί από το κρύο και τη βροχή στα σύνορα Γιουγκοσλαβίας – πΓΔ Μακεδονίας. Της στέρησαν το χωριό και το σπίτι, ήρθε χωρίς διαβατήριο, χωρίς ταυτότητα, χωρίς χαρτιά ­ ο Μιλόσεβιτς θέλει να την καταδικάσει στην ανυπαρξία. Το χειρότερο γι’ αυτήν, δεν φωτογράφησε ούτε μαγνητοφώνησε τους χωροφύλακες που την απείλησαν και τη διέταξαν να φύγει και έτσι οι ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί είναι επιφυλακτικοί, αφού δεν μπορούν με ντοκουμέντα να επαληθεύσουν τη μαρτυρία της: μήπως έφυγε για εκδρομή; μήπως συμμετέχει σε σχέδιο δυσφήμησης της Σερβίας; Στων δύστυχων προσφύγων την κεφαλή κάποιοι παραδίδουν μαθήματα δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

* Τι ωραία που είναι να γράφει κανείς για λογαριασμό του, στο ημερολόγιό του, χωρίς να έχει να δώσει εξηγήσεις σε διευθυντές, αρχισυντάκτες, συντάκτες ύλης που το ένα τούς βρωμάει και το άλλο τούς ενοχλεί!

Τι ωραία που είναι να μπορείς να γράφεις τις απόψεις σου χωρίς να μετράς λέξεις, χωρίς να έχεις την αγωνία αν το κείμενό σου θα χωρέσει, αν θα είναι σωστά ζυγιασμένο, αν θα αρέσει στο αδηφάγο κοινό.

Αγαπητό ημερολόγιό μου, είσαι το καταφύγιό μου τούτες τις ημέρες του σκληρού πολέμου, των πυραύλων, των αεροπλάνων, των καπνών και των ερειπίων, της προσφυγιάς.

Το φιλοσερβικό πάθος των μέντια, το αντιδυτικό μένος, η έλλειψη ευαισθησίας για το δράμα των προσφύγων, η αδιαφορία για το τι συνέβαινε και τι προσπαθεί να αποτρέψει η παρέμβαση των συμμάχων είναι εξοργιστικά. Για όλα φταίει ο «μεγάλος σατανάς», ο Μπιλ Κλίντον, και οι οσφυοκάμπτες Ευρωπαίοι, οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται ως δυνητικοί εχθρικοί εισβολείς, οργανώνονται συναυλίες υπέρ του Μιλόσεβιτς, όπου καίγεται το πελεκούδι ­ ενώ κατηγορείται ο Κλίντον ότι παίζει γκολφ.

Βαφτίζονται τα πράγματα όπως μας συμφέρει: οι παλιές εκδηλώσεις ήταν για τον «ικέτη» Οτσαλάν, όχι για το ΡΚΚ· τούτες είναι υπέρ των Σέρβων, όχι για τον Μιλόσεβιτς και την εθνοκάθαρση που επιχειρεί. Ο Ρουγκόβα ζητεί «να σταματήσουν όλα» και να γίνει δεκτή η συμφωνία του Ραμπουγέ ­ που απέρριψε η Σερβία. Τα μέσα διαλαλούν πως ζήτησε να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί.

Γιατί τόση μονομέρεια, τόση υποκρισία;

* Από τα πλέον υποκριτικά που λέγονται και γράφονται: το ΝΑΤΟ δεν κάνει τίποτε για τους Κούρδους. Κατ’ αρχήν για τους εκτός Τουρκίας Κούρδους κάνει: εκτός του ότι απαγορεύεται διά αεροπλάνων και βομβών να μετακινηθούν στρατεύματα του Σαντάμ στο Βόρειο Ιράκ, πρόσφατα με τη μεσολάβηση των Αμερικανών υπέγραψαν πολιτική συμφωνία οι δύο φατρίες που αλληλοσφάζονταν επί δεκαετίες.

Ως προς τους Κούρδους της Τουρκίας, αυτοί έχουν την ατυχία να έχει αναλάβει τη διά των όπλων εκπροσώπησή τους το ΡΚΚ: μαρξιστικό – λενινιστικό – ισλαμιστικό υβρίδιο που έχει κηρύξει πόλεμο στο ΝΑΤΟ, στους Αμερικανούς, σε καθετί δυτικό. Το ότι το ΝΑΤΟ θα έπρεπε να βομβαρδίζει την Τουρκία για να υποστηρίξει το ΡΚΚ, τη στιγμή που το ΡΚΚ θεωρεί εχθρό του και πολεμά το ΝΑΤΟ, αυτό θα μπορούσαν να το απαιτούν μόνο σχιζοφρενείς. Μπορούν και πρέπει να είναι γενναιόδωρες οι δημοκρατίες απέναντι στους εχθρούς τους, αλλά όχι ως το σημείο της αυτοκαταστροφής.

* Θα μπορούσε κανείς όμως να ρωτήσει: εντάξει, το ΡΚΚ είναι εχθρός τους ­ γιατί όμως το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι δεν ενδιαφέρονται για τη δημοκρατία στην Τουρκία; Δεν είναι αλήθεια αυτό ­ μόνιμη είναι η αναφορά στις τοποθετήσεις της ΕΕ στην ανάγκη εκδημοκρατισμού της Τουρκίας, αλλά και οι Αμερικανοί εκφράζουν κατά καιρούς τη δυσαρέσκειά τους.

Δεν είναι αρκετά; Σύμφωνοι, να γίνουν εντονότερες οι πιέσεις ­ αλλά οι βομβαρδισμοί δεν γίνονται στη Γιουγκοσλαβία για την καθιέρωση της απλής αναλογικής, όπως ίσως νομίζουν οι φρικιώντες για τα αίσχη του ιμπεριαλισμού Συνασπιστές. Ούτε για να μετριαστούν οι ποινές πολιτικών κρατουμένων: γίνονται για να σωθούν εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι από την προσφυγιά, από τον θάνατο. Ανθρωποι που με τους εκπροσώπους τους προσέφυγαν ικέτες στην Αμερική, στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ ζητώντας τη βοήθειά τους ­ δεν τους κήρυξαν τον πόλεμο όπως το ΡΚΚ.

* Αλλη υποκρισία: Το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ, η ΕΕ δεν κάνουν τίποτε για την Κύπρο. Και όμως, ευθύς μόλις άρχισαν οι συγκρούσεις Ελληνοκυπρίων – Τουρκοκυπρίων στο νησί οι Βρετανοί αρχικά και οι Αμερικανοί εν συνεχεία (σχέδια Σαντς – Μπολ) πρότειναν το 1964, στην «Πενταμελή Διάσκεψη» του Λονδίνου, να ενταχθεί η Κύπρος στο ΝΑΤΟ και να αναλάβουν τα στρατεύματα της συμμαχίας την ειρήνευση ­ τελικώς η πρόταση απορρίφθηκε από την ελλαδική-ελληνοκυπριακή πλευρά. Αντί δυνάμεις του ΝΑΤΟ στο νησί πήγαν κυανόκρανοι του ΟΗΕ, που, όπως όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά, αποδείχθηκαν εντελώς αναποτελεσματικοί κατά την κρίσιμη δεκαετία 1964-74.

Αλλά και λίγο αργότερα, τον Αύγουστο του 1964, κατά τα γεγονότα της Μανσούρας, όταν ο Γρίβας επιτέθηκε απρόκλητα στους Τουρκοκυπρίους, η Τουρκία βομβάρδισε την περιοχή και ίσως να είχε κάνει από τότε απόβαση στο νησί αν δεν είχε σπεύσει στην περιοχή ο 6ος Στόλος. Ο Ιωαννίδης νόμιζε ότι το ίδιο θα επαναλαμβανόταν και το 1974, ότι μπορούσε δηλαδή να ανατρέψει ακίνδυνα τον Μακάριο: θα έμπαιναν ξανά στη μέση οι Αμερικανοί να εμποδίσουν τους Τούρκους να εισβάλουν. Αλλά αυτή τη φορά το παιχνίδι ξεπερνούσε κάθε ανεκτό, από την πλευρά της Τουρκίας, όριο: οι ελεγχόμενοι από την κυβέρνηση της Αθήνας πραξικοπηματίες ήσαν πασίγνωστοι «τουρκοφάγοι» και «ενωτικοί» ­ γιατί η Αμερική να επέμβει υπερ αυτών;

Εκτοτε είναι πασίγνωστο ότι η μία «μεσολαβητική πρωτοβουλία» των Αμερικανών διαδέχεται την άλλη. Για την αποτυχία τους φταίνε οι Αμερικανοί άραγε; Η διαδικασία ένταξης της Κύπρου στην Ενωση δεν συνιστά στην πραγματικότητα μείζονα παρέμβαση υπέρ της ελληνοκυπριακής πλευράς; Και αφού δεν γίνεται πόλεμος, αφού δεν γίνεται εθνοκάθαρση, αφού δεν ασκεί οργανωμένη και συστηματική βία η μία πλευρά πάνω στην άλλη, πώς να ασκηθεί βία από τρίτους;

Και ας μην ξεχνάμε πως υπήρχαν πρόσφυγες στην Κύπρο και πριν από το 1974: οι Τουρκοκύπριοι που αναγκάστηκαν από το 1964 να εγκαταλείψουν τα χωριά τους και να κλειστούν σε «θυλάκους». Το πραξικόπημα Σαμψών – Ιωαννίδη εγγυόταν τη δημιουργία και άλλων ­ αντ’ αυτών, έγιναν 200.000 Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες. Στο Κοσσυφοπέδιο οι πρόσφυγες ήσαν ήδη 250.000, προτού ακόμη αρχίσει ο Μιλόσεβιτς την «τελική φάση».

* Θυμώνω με όλα αυτά που ακούω και διαβάζω ­ ευτυχώς που με έριξε κάτω η γρίπη και δεν δουλεύω, αλλιώς ξέρω τι θα μου ζητούσαν να γράφω: μόνο τις ειδήσεις του γιουγκοσλαβικού «Τανγιούνγκ».

Ευτυχώς, απ’ ό,τι φαίνεται, θα την περάσω ελαφρά ­ ας το παραδεχθώ: κοπάνα έκανα από τη δουλειά!

* Η κατάσταση χειροτερεύει όπως στο Κοσσυφοπέδιο ­ άγριες μάχες δίνουν ιοί και αντισώματα.

Πονάω· μαχαιριά μού οργώνει το στήθος κάθε που βήχω ­ από μαχαίρι πριονωτό που δεν σχίζει αλλά γραντζουνά με τα δόντια του τα πνευμόνια μου. Σαν να σέρνεται αγκαθωτό συρματόπλεγμα κάτω από το στέρνο μου.

Πνίγομαι· η «ανώτερη αναπνευστική οδός» μου έχει κλείσει εντελώς, πρέπει ν’ αναπνέω με το σώμα ανοιχτό, λαχανιάζω, μου φέρνει βήχα αγκαθωτό. Η μύτη μου έχει κοκκινίσει, κοντεύει να βγάλει απόστημα από το συνεχές σκούπισμα, δεν μπορώ να την αγγίξω.

Αποσυντίθεμαι· νιώθω τα κόκαλά μου να σπάνε σε μικρά μικρά κομματάκια χτυπημένα όχι με μπαλτά αλλά με σφυρί, με βαριά που τα θρυμματίζει για να τους βγάλει το μεδούλι, να το πάρουν να το απολαύσουν οι ιοί.

Καίω· η σάρκα μου ψήνεται σε κλίβανο, ρίγη φεύγουν κι έρχονται συνεχώς, με περιοδικότητα, σαν εκκρεμές, σαν φωτιά που τυλίγεται και παίρνει φόρα να με κάψει εντελώς.

Κουκουλώνομαι με σαράντα παπλώματα και τραβάω σαράντα κουρτίνες να μη με φθάνει το φως. Πονάει το κεφάλι μου, τρέχει η μύτη μου, το στόμα μου είναι ξερό ­ μα τίποτε δεν είναι χειρότερο από τον βήχα, τον βήχα που μου πριονίζει το στήθος για να πετάξει έξω πνευμόνια και καρδιά!

Καταπίνω· σιρόπια που γλυκαίνουν τον βήχα, αναλγητικά που μετριάζουν τον πόνο, αντιπυρετικά, βιταμίνες που ενισχύουν τον οργανισμό, «εκνεφώματα» που καθαρίζουν τον λαιμό, εχινάτσια που κάνει σε όλα καλό ­ γιατρειά όμως δεν βλέπω.

* Μήπως έχει δίκιο εκείνος ο μισότρελος Σέρβος που βγαίνει στα παράθυρα του Ευαγγελάτου και λέει ότι «το αίμα του Αγιου Σάββα και του τσάρου Λάζαρου» που κυκλοφορεί στις φλέβες του δεν του επιτρέπει ν’ αφήσει το Κοσσυφοπέδιο στους Αλβανούς ­ μήπως τέτοιο αίμα έχω κι εγώ και με τιμωρεί που το μυαλό μου σκέφτεται άλλα από αυτά που υπαγορεύει το αίμα μου; Diodorus@tovima.gr