«Σκωτσέζικο ντους» επιφυλάσσει η νέα βρετανική κυβέρνηση στην Ευρώπη, πράγμα εύλογο αν αναλογιστεί κανείς ότι στις τάξεις της κυριαρχούν οι Σκωτσέζοι. Οι Νέοι Εργατικοί αντιλαμβάνονται τους ευρωπαίους εταίρους τους ως «συνεργάτες και όχι ως αντιπάλους», αλλά οι πρώτες τους κινήσεις περικλείουν θετικά αλλά και αρνητικά μηνύματα.
Ο (Σκωτσέζος) υπουργός Εξωτερικών Ρόμπιν Κουκ, στην παρθενική περιοδεία του στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, έθεσε ρητά τέλος «στην άγονη, αρνητική και αντιπαραγωγική πολιτική αντιπαράθεσης που είχε επιλέξει η προηγούμενη βρετανική κυβέρνηση» στις σχέσεις της με την ηπειρωτική Ευρώπη. Αλλά ο κ. Κουκ, που θεωρείται «ελαφρά ευρωσκεπτικιστής», δεν άφησε καν να εννοηθεί ότι η Βρετανία ενδέχεται να είναι στην πρώτη ομάδα των χωρών που θα υιοθετήσουν το εύρο.
Ανάλογη γραμμή επέλεξε και ένας άλλος Σκωτσέζος, ο νέος υπουργός Οικονομικών Γκόρντον Μπράουν που χαρακτήρισε «εξαιρετικά απίθανο» ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Την επομένη, ο σερ Ντέιβιντ Σάιμον άφησε το τιμόνι της ΒΡ (και μισθό τετρακοσίων εκατ. δρχ. ετησίως) για να αναλάβει υπουργός Εμπορίου και Ανταγωνισμού στην Ευρώπη (ένα νέο υπουργείο). Ο κ. Σάιμον, που έχει μεγαλώσει στη Γαλλία και μιλάει έξι γλώσσες (όχι, πάντως, ελληνικά), είναι ένας από τους φανατικότερους υποστηρικτές του κοινού νομίσματος στη Βρετανία.
Ο κ. Κουκ βρέθηκε την περασμένη εβδομάδα στο Παρίσι και στη Βόννη. Αύριο οι Ευρωπαίοι θα γνωρίσουν από κοντά τον κ. Μπράουν, στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών στις Βρυξέλλες. Η βελγική πρωτεύουσα έχει ήδη υποδεχθεί τον υπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Ντάγκλας Χέντερσον. Η «επίθεση γοητείας» του New Labour προς την Ενωμένη Ευρώπη (που είχε συνηθίσει τα τελευταία 18 χρόνια στην περίφημη «τσάντα» της κ. Θάτσερ και στα ατέρμονα «Ναι μεν, αλλά…» του κ. Μέιτζορ) δεν έχει να κάνει μόνο με τις επισκέψεις των νέων υπουργών στις πρωτεύουσες και στα fora της Κοινότητας. Η νέα βρετανική κυβέρνηση, εν αντιθέσει με την προκάτοχό της, θα υπογράψει τον Χάρτη Κοινωνικής Προστασίας που αποτελεί τμήμα της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Η αλλαγή πολιτικής λέγεται ότι θα γίνει πράξη στη Διακυβερνητική του Αμστερνταμ στις 17 Ιουνίου.
Η κυβέρνηση του κ. Μπλερ αναμένεται να δείξει «μεγαλύτερη ελαστικότητα» σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας, μετανάστευσης και αστυνόμευσης των συνόρων, αλλά οι θέσεις της στα παραπάνω ζητήματα δεν διαφέρουν ουσιαστικά από αυτές των Συντηρητικών είναι δηλαδή αρνητικές προς την πορεία της περαιτέρω ενοποίησης. Οι Νέοι Εργατικοί μπορεί να έχουν υιοθετήσει θετική αλλά επιφυλακτική στάση και να διαθέτουν ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά η Ευρώπη, όπως λέγεται, «δεν μπορεί να περιμένει». Εντός του επομένου εξαμήνου (πιθανότατα το φθινόπωρο) ο κ. Μπλερ θα πρέπει να διαμηνύσει στους εταίρους του αν τελικά θα συμμετάσχει ή όχι η Βρετανία στο κοινό νόμισμα· το New Labour έχει δεσμευθεί να διεξαγάγει δημοψήφισμα σε περίπτωση θετικής απόφασης. Ούτως ή άλλως, πάντως, η Βρετανία θα συμμετάσχει στη διαδικασία, αφού την 1η Ιανουαρίου 1998 αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Μένει το ερώτημα πότε θα δουν από κοντά οι Ευρωπαίοι τον Τόνι Μπλερ. Η απάντηση είναι πριν από τη Διακυβερνητική του Αμστερνταμ και πιο συγκεκριμένα στις 23 τρέχοντος σε σύνοδο των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο Νόορντβικ της Ολλανδίας.
