Η αλλαγή εταιρείας φαίνεται να επέδρασε καταλυτικά στη δισκογραφική συνέχεια του βρετανικού κουαρτέτου Skunk Anansie. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τη μετάβαση σε έναν πιο ώριμο ήχο που χαρακτηρίζει τον τρίτο δίσκο τους, μετά το πολυπλατινένιο «Stoosh» το 1997; Η επιλογή του τίτλου «Μεταοργασμική ανατριχίλα» δείχνει ότι η ως τώρα διαδρομή τους κλείνει έναν κύκλο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποποιούνται το σκληρό ύφος που τους καθιέρωσε.
Οπως εξηγεί η εντυπωσιακή τραγουδίστρια Σκιν (μια μαύρη καλλονή που κατά παράδοξο τρόπο δεν έχει δημιουργήσει σκάνδαλο με τη δηλωμένη ομοφυλοφιλία της) «το άλμπουμ είναι αποτέλεσμα των “μετασεισμικών δονήσεων” που ζήσαμε με τις συνεχόμενες ζωντανές εμφανίσεις και την ένταση της επιτυχίας τα τρία προηγούμενα χρόνια, και αυτό ακριβώς εξηγεί ο τίτλος». Αν συγκρίνει κανείς το πρόσφατο παρελθόν τους με το βίντεο «Weak» (το τραγούδι που διασκεύασε πέρσι ο Ροντ Στιούαρτ) από το πρώτο άλμπουμ τους «Paranoid & Sunburnt», η οργή τους έχει φαινομενικά καταλαγιάσει. Τη γενική εντύπωση όμως διαψεύδουν τραγούδια όπως τα «We Don’t Need Who You Think You Are» και «The Skank Heads» με τις αγριεμένες κιθάρες του Εϊς και τους τόσο ευθύβολους στίχους της Σκιν.
Τη σκυτάλη του «Weak» παίρνουν επάξια επικές μπαλάντες όπως το «Secretly» και το «I’m Not Afraid» ενώ το «Cheap Honesty» είναι το κομμάτι που έχει τη μεγαλύτερη σχέση με το προηγούμενο άλμπουμ «Stoosh». Εκπληκτικό και καλύτερο μάλλον τραγούδι του δίσκου είναι το πρώτο σινγκλ που επέλεξαν, το «Charlie Big Potato», με το ηλεκτρονικό σάμπλερ στην εισαγωγή του, τις σκληρές κιθαριστικές του συγχορδίες στη συνέχεια και την υπέροχη απαλή φωνή της Σκιν στο τέλος. Το μόνο ίσως μειονέκτημα στον καινούργιο τους δίσκο είναι ότι δεν διαθέτει ένα τραγούδι με την αμεσότητα και την αρτιότητα ενός «Twisted (Everyday Hearts)» που μας άγγιξε πριν από δυο χρόνια ρυθμικά και συγκινησιακά.
Και σε αυτό το άλμπουμ την παραγωγή υπογράφει ο Αντι Γουάλας. Μόνο που αυτή τη φορά όλα κινούνται περισσότερο εγκεφαλικά και προσχεδιασμένα και είναι εμφανής η απουσία του αυθορμητισμού που χαρακτήρισε τις συνθέσεις των πρώτων χρόνων. Αυτό όμως δεν μειώνει στο ελάχιστο συνθέσεις όπως το «On My Hotel TV» όπου η Σκιν πέφτει σε ιδιόμορφο ραπ παραλήρημα με το ιδιαίτερο «σπάσιμο» της φωνής της.
Το άλμπουμ «Post Orgasmic Chill» θα λειτουργήσει ως καταλύτης στη μικρή ιστορία των Skunk Anansie, γιατί με όλες τις ανασφάλειες που κατά παράδοση έχουν τα συγκροτήματα στην τρίτη τους δισκογραφική προσπάθεια, θα είναι αυτό που είτε θα τους κάνει σταρ πρώτου μεγέθους είτε θα τους τοποθετήσει σε μια πλειάδα μουσικών που η κάθε νέα κυκλοφορία τους έχει απλά ενδιαφέρον.
Skunk Anansie Post Orgasmic Chill (Virgin)
