• Αναζήτηση
  • Η διακεκριμένη συνθέτις μιλάει για τις δύο εμφανίσεις της στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης οι οποίες είναι αφιερωμένες στον Θόδωρο Αγγελόπουλο και στη συνεργασία της με τον διάσημο σκηνοθέτη

    Ελένη Καραΐνδρου

    Θεσσαλονίκη Ελένη Καραΐνδρου Συναυλίες με άρωμα κινηματογράφου Η διακεκριμένη συνθέτις μιλάει για τις δύο εμφανίσεις της στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης οι οποίες είναι αφιερωμένες στον Θόδωρο Αγγελόπουλο και στη συνεργασία της με τον διάσημο σκηνοθέτη Η Ελένη Καραΐνδρου έχει την ικανότητα όταν σου μιλάει να σε αγκαλιάζει με τις ιδέες της είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς

    Συναυλίες με άρωμα κινηματογράφου




    Η Ελένη Καραΐνδρου έχει την ικανότητα όταν σου μιλάει να σε αγκαλιάζει με τις ιδέες της είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί της, ενώ παράλληλα σου μεταδίδει αίσθημα σιγουριάς και ασφάλειας, αν και η ίδια πιστεύει ότι «η ανασφάλεια πρέπει να υπάρχει πάντοτε στον καλλιτέχνη». Αμέσως όμως εξηγεί πώς ορίζει εκείνη την καλλιτεχνική ανασφάλεια: «Μιλάω για την ανασφάλεια που γεννάται από την υπευθυνότητα όταν αναλαμβάνεις να φέρεις εις πέρας ένα έργο. Οτιδήποτε όμως με προσεγγίζει το λαμβάνω με απόλυτη υπευθυνότητα».


    Την ίδια υπευθυνότητα αισθάνεται για τις δύο συναυλίες που θα δώσει την προσεχή Πέμπτη και Παρασκευή στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, αφιερωμένες στον Θόδωρο Αγγελόπουλο. «Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου τον τιμά με μια σειρά εκδηλώσεις από τις οποίες δεν θα μπορούσα να λείψω. Είναι η πρώτη φορά που σε συναυλία μου θα παρουσιαστούν αποκλειστικά και μόνο έργα που έχω γράψει για τις ταινίες του Θόδωρου. Ανάμεσά τους θα είναι η σουίτα «Μετέωρο βήμα» αφιερωμένη σε αυτόν, όπως επίσης και «Το ροκ της καντίνας» σε συμφωνική εκδοχή. Και τα δύο έργα έχουν παιχθεί ζωντανά μόνο μία φορά στη συναυλία της Επιδαύρου το 1993». Τα σχέδια όμως της Ελένης Καραΐνδρου για τις δύο συναυλίες δεν σταματούν εδώ. «Θα υπάρξει μια κινηματογραφική αλληλουχία των θεμάτων με συνδετικές μουσικές ατμόσφαιρες από τις ταινίες του Αγγελόπουλου. Στόχος μου είναι οι συναυλίες να μυρίζουν κινηματογράφο».


    Δεκαεπτά χρόνια συνεργάζεται με τον μεγάλο έλληνα σκηνοθέτη η Ελένη Καραΐνδρου και συνεχίζει να δηλώνει γοητευμένη από αυτή τη συνεργασία. «Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είναι πάρα πολλά πράγματα. Κατ’ αρχήν είναι ποιητής. Στοχάζεται πάνω στην ελληνική και παγκόσμια ιστορία, προβάλλοντας όμως τη δική του Ελλάδα με έναν τέτοιον τρόπο ώστε το έργο του να αποκτά μια παγκοσμιότητα και να αφορά τον καθένα. Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα από την τέχνη του έχει αγγίξει ανθρώπους από την Ταϊβάν και την Ιαπωνία ως την Ευρώπη και την Αμερική. Είναι ο μάγος των εικόνων, εκείνος που μπορεί να εμφυσήσει μέσα από τα πιο ακίνητα πλάνα εντάσεις κρυφές και υπόγειες. Αν και δεν είναι η δουλειά μου να μιλώ για το έργο του, εν τούτοις ο Θόδωρος δεν έχει μπει στο σύστημα της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Είναι ο τελευταίος των Μοϊκανών, ο τελευταίος μιας γενιάς κινηματογραφιστών που είναι δημιουργοί, όπως ο Φελίνι και ο Ταρκόφσκι».


    ­ Πώς γνωριστήκατε με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο;


    «Είχε έρθει στο σπίτι μου λίγο προτού γυρίσει τον «Μεγαλέξανδρο». Μιλούσε με πάθος γι’ αυτή την ταινία και λίγο μετά, όταν άρχισε να οργανώνει την παραγωγή, με κάλεσε μαζί με τον Χριστόδουλο Χάλαρη για να γράψουμε τη μουσική. Οταν γύρισα σπίτι μου, τον πήρα τηλέφωνο και του είπα: «Εγώ έχω μάθει να λειτουργώ μόνη μου, ας το αφήσουμε για αργότερα». Και το αφήσαμε. Με ξαναφώναξε να συνεργαστούμε στο «Ταξίδι στα Κύθηρα». Αλλά είχε ακόμη τις αντιστάσεις του απέναντί μου. Οταν πήγα στο γραφείο του, μου είπε ότι τα τελευταία δύο χρόνια άκουγε το «Κοντσέρτο για δύο μαντολίνα» του Βιβάλντι και η μουσική θα ήθελε να βασίζεται σε αυτό το έργο. Πάλι δεν με αποδέχθηκε, αν και το 1982 μου είχαν δώσει το βραβείο μουσικής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη μουσική στη «Ρόζα» του Χριστόφορου Χριστοφή. Και καλά έκανε».


    ­ Συνεργαστήκατε όμως τελικά στο «Ταξίδι στα Κύθηρα».


    «Συνεργαστήκαμε όταν του αντιπρότεινα να μου πει το σενάριο της ταινίας, να γράψω εγώ τη μουσική που ήθελα και μετά να δούμε. Δέχθηκε. Την επόμενη ημέρα το πρωί του πήγα την κασέτα με τα μουσικά θέματα λέγοντάς του: «Δύο χρόνια άκουγες Βιβάλντι, ας μη μου απαντήσεις αμέσως». Το απόγευμα με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: «Καλό είναι, μου κάνει». Επειδή εγώ ξέρω πόσο λιτός είναι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, κατάλαβα ότι ο δρόμος επικοινωνίας μεταξύ μας είχε ανοίξει».


    Η Ελένη Καραΐνδρου πιστεύει πολύ στην επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων αλλά αυτόν τον τρόπο επαφής τον ονομάζει «συναντήσεις». «Χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο όταν βρεθώ με έναν άνθρωπο και «κολλήσω» μαζί του. Υπήρξαν συναντήσεις καθοριστικές στη ζωή μου. Εκτός από αυτή με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, καθοριστική ήταν και η συνάντησή μου με τον ομποΐστα Βαγγέλη Χριστόπουλο. Πρωτοσυναντηθήκαμε το 1983 στο «Ταξίδι στα Κύθηρα» και αμέσως κατάλαβα ότι επικοινωνούμε. Οι συναντήσεις μου με τους μουσικούς ήταν πάντοτε καθοριστικές για τη μουσική που έχω γράψει. Δεν μπορώ να πω ότι οι μουσικοί ερμηνεύουν τα έργα μου ή ότι χρησιμοποιούνται γι’ αυτά. Για να συναντιόμαστε πρέπει ο μουσικός να έχει βάλει στο κομμάτι που ερμηνεύει την ψυχή του, να προϋπάρχει δηλαδή μια πνευματική ταύτιση αισθητικών κατευθύνσεων».


    ­ Μόνο οι «συναντήσεις» παίζουν ρόλο στην εργασία σας;


    «Οχι. Λειτουργώ επίσης μέσα από την απόλυτη αυτοσυγκέντρωση. Μόνο τότε οι δυνατότητές μου πολλαπλασιάζονται με τον μέγιστο συντελεστή. Αλλά πιστεύω ότι την αυτοσυγκέντρωση αυτή τη μεταδίδω στους συνεργάτες μου. Πρέπει επίσης να με πείθουν όσοι συνεργάζονται μαζί μου επειδή για να πείσεις τον απέναντί σου πρέπει να έχεις πίστη. Γι’ αυτό και δεν λέω «ναι» σε όλες μου τις συνεργασίες. Δεν με ενδιαφέρει να έχω πλούσιο βιογραφικό. Βρίσκω ότι έχω κάνει πολλά πράγματα αναλόγως. Δεν με ενδιαφέρουν όμως τα χρήματα και δεν έχω κάνει τίποτε γι’ αυτά».


    ­ Εχετε μετανιώσει γι’ αυτή την επιλογή έστω και εκ των υστέρων;


    «Οχι. Γι’ αυτό από τότε που ξεκίνησα την καριέρα μου δεν υπέγραψα ποτέ συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με δισκογραφική εταιρεία. Διεκδικώντας το δικαίωμα να μην εντάσσεσαι στο οποιοδήποτε σύστημα προστατεύεις την κρίση σου. Γι’ αυτό δεν έχω μετανιώσει ποτέ για τις επαγγελματικές επιλογές μου. Διεκδικώ το δικαίωμά μου να είμαι ελεύθερη και ανένταχτη».


    Διεκδικεί επίσης η μουσική της τόσο στα θεατρικά έργα όσο και στις ταινίες να μην… ακούγεται. «Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να χωθώ μέσα στο έργο, να υπηρετήσω και να μην προδώσω το όραμα του σκηνοθέτη. Γι’ αυτό ζητώ από τους σκηνοθέτες η μουσική μου τόσο στις θεατρικές παραστάσεις όσο και στις ταινίες να μην ακούγεται σχεδόν καθόλου. Αυτό που με ενδιαφέρει δεν είναι να ξεχωρίζει η μουσική μου αλλά ο θεατής να αντιλαμβάνεται την υγρασία της». Με τον ίδιο τρόπο δούλεψε για τη μουσική της ταινίας «Τα σύννεφα» της βελγίδας σκηνοθέτιδος Μάριον Χένσεν. «Τέσσερα χρόνια με «κυνηγούσε». Την τελευταία φορά μου τηλεφώνησε σπίτι μου, πιάσαμε την κουβέντα, μου είπε την ιδέα της για το σενάριο και τελικά με έπεισε. Και να σκεφθείς ότι καθυστέρησε την ταινία της για μένα».


    ­ Σας αρέσει να κατακτάτε τους ανθρώπους ή να σας κατακτούν;


    «Μου αρέσει πάρα πολύ να κατακτιέμαι. Δεν μου αρέσει να κατακτώ, χωρίς να σημαίνει ότι όποτε συμβαίνει μου είναι δυσάρεστο. Απεναντίας είναι πάρα πολύ ευχάριστο. Η γοητεία όμως να σε κατακτούν είναι μοναδική. Αυτό είναι όμως το αλατοπίπερο της ζωής. Επειδή όταν συμβαίνει σημαίνει ότι βρέθηκε κάτι να σε ταρακουνήσει».


    Στις 30 Νοεμβρίου ετοιμάζεται πάντως να κατακτήσει την Οπερα του Ντύσελντορφ της Γερμανίας. Η Ελένη Καραΐνδρου μάς εξηγεί: «Ο γερμανός χορογράφος Γιόχεν Ούλριχ εμπνεύστηκε από τη μουσική μου και έγραψε ένα λιμπρέτο βασισμένο στη «Φαίδρα» του Ρακίνα. Το μπαλέτο θα ερμηνεύσει την παράσταση στις 30 Νοεμβρίου στην Οπερα του Ντύσελντορφ, όπου εγώ μετά από συνεργασία με τον Γιόχεν Ούλριχ έχω επεξεργαστεί εκ νέου δικές μου συνθέσεις που επέλεξε ο ίδιος και τις οποίες θα ερμηνεύσει η Ορχήστρα της Οπερας σε μουσική διεύθυνση του ταϊβανέζου μαέστρου Γουέν Πιν Σιεν». Τα μελλοντικά σχέδια όμως της Ελένης Καραΐνδρου δεν σταματούν εδώ. «Εδώ και τέσσερα χρόνια προετοιμάζονται οι συναυλίες μου στην Ιαπωνία με την Ορχήστρα της Στουτγάρδης. Εχουν προγραμματιστεί για τον Οκτώβριο του 2001».


    Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ


    Οι συναυλίες της Ελένης Καραΐνδρου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (25ης Μαρτίου και παραλία, τηλ.: 031-895.800) την προσεχή Πέμπτη και Παρασκευή αρχίζουν στις 21.30.


    Το πρόγραμμα των συναυλιών περιλαμβάνει συνθέσεις από τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ταξίδι στα Κύθηρα», «Ο μελισσοκόμος», «Τοπίο στην ομίχλη», «Το μετέωρο βήμα του πελαργού», «Το βλέμμα του Οδυσσέα», «Μια αιωνιότητα και μια μέρα». Συμμετέχει η Ορχήστρα της Πάτρας υπό την διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ. Συμπράττουν οι σολίστ Βαγγέλης Χριστόπουλος (όμποε), Νίκος Γκίνος (κλαρινέτο), Στέλλα Γαδέδη (φλάουτο), Σωκράτης Ανθης (τρομπέτα), Σπύρος Καζιάνης (φαγκότο), Βαγγέλης Σκούρας (κόρνο), Αρης Δημητριάδης (μαντολίνο), Ναταλία Μιχαηλίδου (πιάνο). Η συνθέτις εμφανίζεται στο πιάνο.

    Archive
    Σίβυλλα
    Helios Kiosk