από metereologos.gr
Κυριακή 22 Απριλίου 2018
 
 

Σε παρακμή η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία

Οι πολιτικές του λεγόμενου «Τρίτου Δρόμου» φαίνεται να προσφέρουν ελάχιστα στους σημερινούς ευάλωτους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους
Σε παρακμή η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία
Μετά την κατάρρευση των τριμερών συνομιλιών συνασπισμού μεταξύ του CDU, του φιλελεύθερου FDP και των Πρασίνων, το SPD – πυλώνας της ευρωπαϊκής Αριστεράς για 150 χρόνια – δέχθηκε έντονη πίεση να επανεξετάσει, και τώρα διεξάγει συνομιλίες συνεργασίας με το κόμμα της Μέρκελ
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Τι απέγινε η άλλοτε κραταιά ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία; Είναι το ερώτημα που στοιχειώνει την Κεντροαριστερά σε ολόκληρη την Ευρώπη: το Σοσιαλιστικό Κόμμα εξαερώθηκε στις εκλογές του 2017 στη Γαλλία, εξαλείφθηκε στην Ολλανδία, ταπεινώθηκε στη Γερμανία και βρίσκεται σε πλήρη υποχώρηση στο μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου, ακόμα και στο ιστορικό προπύργιό της, τη Σκανδιναβία. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για αυτή την πτώση. Οι πολιτικές του λεγόμενου «Τρίτου Δρόμου», με τη στροφή υπέρ της ελεύθερης αγοράς που έκαναν ηγέτες όπως ο Τόνι Μπλερ στη Βρετανία και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ στη Γερμανία, λειτούργησαν καλά στα χρόνια της οικονομικής ανάπτυξης, πριν από το γύρισμα του αιώνα, αλλά φαίνεται να προσφέρουν ελάχιστα στους σημερινούς ευάλωτους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους.

Οι συνέπειες από το οικονομικό κραχ του 2008 - η υψηλή ανεργία, τα χαμηλότερα επίπεδα διαβίωσης, οι συνεχιζόμενες περικοπές των δημόσιων δαπανών - έχουν συνδυαστεί με τις μακροπρόθεσμες τάσεις (παγκοσμιοποίηση, αυτοματισμός, μετανάστευση, αλλαγές στην ταξική ταυτότητα, μείωση της δύναμης των συνδικάτων) για να διαβρώσουν τον πυρήνα της δύναμης των Σοσιαλδημοκρατών.

Χαϊδεύοντας ανοιχτά αυτούς τους φόβους, λαϊκίστικα ακροδεξιά κόμματα έχουν προσελκύσει τις ψήφους πολλών που υποστήριζαν παραδοσιακά την κεντροαριστερή σοσιαλδημοκρατία. Και η άνοδος νέων αντισυστημικών κομμάτων της Ακρας Αριστεράς αποδείχθηκε εξίσου επιζήμια.

Η μετριοπαθής ευρωπαϊκή Αριστερά, που διαδραμάτισε τόσο θεμελιώδη ρόλο στην ανοικοδόμηση της μεταπολεμικής δημοκρατίας στη Δυτική Ευρώπη, δεν έχει πεθάνει ακόμα. Αλλά αν δεν μπορέσει να προσφέρει αξιόπιστες λύσεις στα σημερινά προβλήματα των ψηφοφόρων, θα παραμείνει καταδικασμένη σε παρατεταμένη παρακμή.

Στη Γαλλία, ο Σοσιαλιστής Φρανσουά Ολάντ εξελέγη πρόεδρος το 2012, επικεφαλής ενός κόμματος το οποίο κατάφερε να ελέγξει επίσης το Κοινοβούλιο, τη Γερουσία και την πλειονότητα των περιφερειών της Γαλλίας.
Πέντε χρόνια αργότερα έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους της Πέμπτης Δημοκρατίας που δεν επεδίωξε την επανεκλογή του, ενώ ο επίσημος υποψήφιος του κόμματος Μπενουά Αμόν τερμάτισε πέμπτος στις προεδρικές. Η πανωλεθρία ολοκληρώθηκε στις κοινοβουλευτικές εκλογές: οι Σοσιαλιστές έπεσαν από τους 280 βουλευτές σε μόλις 30.
Ηττημένο στα δεξιά από τον κεντρώο μεταρρυθμιστή Εμανουέλ Μακρόν και στα αριστερά από τον ριζοσπάστη Ζαν-Λικ Μελανσόν, το κόμμα του Φρανσουά Μιτεράν κέρδισε μόλις το 7,4% της εθνικής ψήφου στις κοινοβουλευτικές εκλογές. Τώρα απολύει προσωπικό και πουλάει το περίφημο αρχηγείο του κόμματος στην οδό Solférino στο Παρίσι για να συγκεντρώσει χρήματα.

Πρώτη είδηση από τις ολλανδικές βουλευτικές εκλογές ήταν το χειρότερο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα του λαϊκιστή ακροδεξιού Χερτ Βίλντερς, αλλά το ολλανδικό Εργατικό Κόμμα γνώρισε επίσης μια συντριπτική ήττα στις κάλπες.

Το PvdA τιμωρήθηκε για τη στήριξη των φιλελεύθερων πολιτικών που ακολούθησε ο εξερχόμενος κεντροδεξιός συνασπισμός, στον οποίον ήταν εταίρος, και είδε την κατάρρευση της κοινοβουλευτικής δύναμής του από 38 βουλευτές σε 9, αφού έπεσε στο 5,7% των ψήφων.

Εχασε ψηφοφόρους προς πολλά μικρότερα κόμματα στο έντονα κατακερματισμένο ολλανδικό πολιτικό τοπίο, αλλά κυρίως προς τους Πράσινους,  οι οποίοι το ξεπέρασαν για να γίνουν το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς στην Ολλανδία.

Το γερμανικό SPD πλήρωσε επίσης βαρύ τίμημα για τη συμμετοχή του στον μεγάλο συνασπισμό υπό την ηγεσία ενός κεντροδεξιού μεγαθηρίου, δηλαδή του CDU της Ανγκελα Μέρκελ. Το αποτέλεσμα του 20,5% στις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου ήταν το χειρότερο από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για το κόμμα.

Το SPD είχε μια πρώιμη άνοδο στις δημοσκοπήσεις όταν επέλεξε τον πρώην πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς ως υποψήφιο για την καγκελαρία, αλλά το «φαινόμενο Μάρτιν» ξεφούσκωσε σύντομα. Ο Σουλτς ορκίστηκε μετά τις εκλογές να περάσει τα επόμενα τέσσερα χρόνια στην αντιπολίτευση για να κερδίσει πίσω τη χαμένη υποστήριξη της βάσης.

Αλλά μετά την κατάρρευση των τριμερών συνομιλιών συνασπισμού μεταξύ του CDU, του φιλελεύθερου FDP και των Πρασίνων, το SPD - πυλώνας της ευρωπαϊκής Αριστεράς για 150 χρόνια - δέχθηκε έντονη πίεση να επανεξετάσει και τώρα διεξάγει συνομιλίες συνεργασίας με το κόμμα της Μέρκελ.

Το SPÖ της Αυστρίας αποτελεί εξαίρεση. Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στην κυβέρνηση από το 2007, το μερίδιό του στις εκλογές σημείωσε αύξηση κατά μόλις 0,1% στο 27% και δεν έχασε βουλευτές. Αλλά κατά μια πικρή ειρωνεία, η αξιοσέβαστη δεύτερη θέση είχε ίσως τις βαρύτερες συνέπειες. Νικητές των εκλογών ήταν το κεντροδεξιό ÖVP, υπό τον χαρισματικό νεαρό ηγέτη Σεμπάστιαν Κουρτς, και το ακροδεξιό FPÖ, που συμμετέχει στη νέα κυβέρνηση συνασπισμού.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η επιτυχία του Εργατικού Κόμματος ήταν η έκπληξη του 2017. Στις εκλογές σημείωσε άνοδο κατά σχεδόν 10% και αύξησε το μέγεθος της κοινοβουλευτικής ομάδας του από 232 βουλευτές σε 262 - ένα επίτευγμα που οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούσαν αδύνατο όταν προκηρύχθηκαν οι εκλογές του Ιουνίου.
Ο ηγέτης του κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν χαρακτήρισε το αποτέλεσμα «μια νίκη για την ελπίδα». Αλλά είναι οι Εργατικοί ένα πραγματικό κεντροαριστερό κόμμα; Οι πιο μετριοπαθείς υποστηρίζουν ότι στην παρούσα ενσάρκωσή του το κόμμα - στην εξουσία από το 1997 έως το 2010 - είναι πιο κοντά στον ριζοσπαστικό, μαχητικό αριστερό ιδεαλισμό του ελληνικού ΣΥΡΙΖΑ προτού καταλάβει την εξουσία ή των Podemos της Ισπανίας, παρά στο PS της Γαλλίας ή στο SPD της Γερμανίας.


HeliosPlus
Κόσμος περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (3)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Περι Εργατικου κομματος UK | 13/01/2018 19:36
    Σαν μελοε του εργατικου κομματος αντι να γραφετε διαφορα και να κανετε συγκρισεις με Συριζα η ποντεμοε την πολιτικη του Τζερεμυ Κορμπιν καλυτερα διαβαστε το μανιφεστο του LP. Αν θελετε σας το ταχυδρομω ευχαριστως...
    Γιωργος Συνοδινος Κεντ
    απάντηση21
     
     
    Τα ακραία κόμματα έχουν έναν κοινό παρανομαστή, | 13/01/2018 10:49
    είτε έρχονται εξ «αριστεράς» είτε εξ «δεξιάς». Αυτός ο παρανομαστής είναι η (πραγματική η υποτιθέμενη) μάχη κατά των επιπτώσεων της (υποτιθέμενης) παγκοσμιοποίησης, που στην ουσία σημαίνει παγκόσμια ΤΡΑΠΕΖΟΠΟΙΗΣΗ και υποδούλωση όλων των Εθνών / Κρατών και που οδεύει εδώ και έναν αιώνα με σταθερούς στόχους και γοργούς ρυθμούς. Και σε αυτούς βασίζονται τα συντηρητικά κόμματα κάθε μορφής, για αυτό και (ακόμη) επικρατούν. Η δε κλασσική Σοσιαλδημοκρατία βρέθηκε στην αριστερό-δεξιά μέγγενη και έχασε τον ιδεολογικό της προσανατολισμό, καθώς το «κέντρο» έχει καταληφθεί κατά πολύ από τους συντηρητικούς, των οποίων η ιδεολογία είναι το status quo (το κατεστημένο), για αυτό όμως σταδιακά χάνουν και αυτοί σε ψήφους (βλέπε κλασσικά παραδείγματα σχεδόν ανά όλον τον λεγόμενο «Δυτικό» κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και την Ελλάδα).
    Michail Leon
    απάντηση20
     
     
    Να, κατι σαν τον | 13/01/2018 09:36
    ΕΥΡΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ. Κουτοχορτανυλ για το ποπολο. Στην πραγματικοτητα σπρωχνουν τα πραγματα σε νεο-ναζιστικες κυβερνησεις που ομως δεν θα φαινονται (εχουν τα media για την χειραγωγηση του "κυριαρχου" λαου). Δεν ανεβηκε τυχαια ο Χιτλερ στην εξουσια το 33 .
    AZAZEL
    απάντηση30
     
-