από metereologos.gr
Σάββατο 26 Μαΐου 2018
 
 

Είσαι γυναίκα, είσαι δύναμη!

Τέσσερις survivors διηγούνται στο ΒΗΜΑgazino τη δική τους ιστορία για το πώς κατάφεραν να βγουν νικήτριες στη μεγαλύτερη μάχη της ζωής τους
Είσαι γυναίκα, είσαι δύναμη!
Από αριστερά, Πάολα Γιαννοπούλου, Φραντζέσκα Ψαρρού, Βασιλική Ζεκάκου, Ιωαννέτα Κωνσταντέλου
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

«Καθένας από εμάς γεννιέται κατέχοντας διπλή υπηκοότητα, μία στο βασίλειο των υγιών και μία στο βασίλειο των αρρώστων» καταθέτει η «σκοτεινή» κυρία των αμερικανικών γραμμάτων Σούζαν Σόντακ στον πρόλογο του βιβλίου της «Η νόσος ως μεταφορά» (εκδ. Υψιλον).

Μία στις οκτώ γυναίκες στον δυτικό κόσμο θα πολιτογραφηθεί υπήκοος του αντίπερα βασιλείου με έναν συγκεκριμένο τρόπο: θα νοσήσει κάποια στιγμή στη ζωή της από κάποια μορφή καρκίνου του μαστού. Τουλάχιστον πρόκειται για ένα είδος καρκίνου που δεν είναι τόσο ταμπού. Εξ ου και οι καμπάνιες ενημέρωσης για την πρόληψή του είναι οι πιο δυναμικές, οι πιο ευφάνταστες, ενίοτε και οι πιο mainstream («Γιατί δηλαδή κανείς δεν τρέχει για το πάγκρεας;» ακούστηκε κάποιος να λέει την περασμένη Κυριακή στο περιθώριο του Greece Race for the Cure που διοργάνωσε ο Πανελλήνιος Σύλλογος Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «Αλμα Ζωής», με το ρεκόρ των 24.000 συμμετεχόντων!). Σε σημείο, μάλιστα, που δεν λείπουν συχνά οι «μελό» γραφικότητες σε αποπνιχτικά ροζ φόντο αλλά και οι «σεξουαλικοποιημένες» ακρότητες (θυμίζω προ τριών ετών το Boobstagram, μια γαλλική διαδικτυακή πλατφόρμα στην οποία γυναίκες που δεν είχαν νοσήσει αναρτούσαν φωτογραφίες του στήθους τους, κάτω από το «πιασάρικο» σλόγκαν: «Το να δείχνεις το στήθος σου στο Internet είναι καλό, το να το δείχνεις στον γιατρό είναι ακόμη καλύτερο!»). 

Ευτυχώς γίνονται και άλματα προς τα εμπρός. To «Είσαι γυναίκα. Είσαι δύναμη!» είναι το νέο πρωτοπόρο πρόγραμμα ενημέρωσης για γυναίκες με καρκίνο του μαστού που παρουσιάζει (από τις 5 Οκτωβρίου έως τις 12 Νοεμβρίου) το Τμήμα Ογκολογίας της φαρμακευτικής εταιρείας Νοvartis. Πρόκειται για μια απρόσμενη για τα ελληνικά δεδομένα καμπάνια (την οποία στηρίζει και μια διάσημη survivor της νόσου, η Χάρις Αλεξίου) η οποία προσεγγίζει τη γυναίκα ασθενή με ολιστικό τρόπο, παρέχοντάς της δηλαδή τα απαραίτητα εργαλεία για να αντεπεξέλθει με σθένος και αυτοπεποίθηση στον πολυμέτωπο αγώνα της. Διότι η γυναίκα που πάσχει από καρκίνο του μαστού δεν έχει να διαχειριστεί μόνο το αμιγώς ιατρικό κομμάτι της νόσου (ογκεκτομή ή μαστεκτομή, ακτινοθεραπείες, χημειοθεραπείες, ορμονοθεραπεία). Στο πλαίσιο της καμπάνιας της Novartis Oncology, μια «Σχολή δύναμης», με πέντε δωρεάν κύκλους βιωματικών σεμιναρίων, προσφέρει σε γυναίκες που νοσούν ή έχουν νοσήσει τη δυνατότητα να προσεγγίσουν δημιουργικά τις διαφορετικές πτυχές της πληγείσας γυναικείας φύσης και της θηλυκότητάς τους: την ψυχολογία, την εξωτερική εμφάνιση, τη διατροφή και τη φυσική τους κατάσταση. Στόχος, να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής τους, να τις βοηθήσει να στηρίξουν την ψυχική υγεία τους και να ανακτήσουν την αυτοπεποίθησή τους.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι το πρόγραμμα «Είσαι γυναίκα. Είσαι δύναμη!» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Εταιρείας Ογκολόγων Παθολόγων Ελλάδας (ΕΟΠΕ). Διότι όσον αφορά την ελλειμματική στην Ελλάδα ολιστική αντιμετώπιση της ασθενούς, οι ογκολόγοι επικαλούνται συχνά φόρτο εργασίας, έλλειψη χρόνου και, βέβαια, έλλειψη κατάρτισης. Σε όλα αυτά θα μπορούσε κανείς να προσθέσει και μια ανακλαστική ιατρική υποτίμηση του ψυχολογικού παράγοντα («Eδώ παλεύουμε με τον καρκίνο, θα ασχοληθούμε τώρα με ψυχολογίες και καλλωπισμούς;»).

«Υπάρχει άγνοια» υπογραμμίζει στο ΒΗΜΑgazino o Ιωάννης Μούντζιος, ογκολόγος-παθολόγος και γενικός γραμματέας της Εταιρείας Ογκολόγων Παθολόγων Ελλάδας. «Οι ογκολόγοι δεν εκπαιδευόμαστε και δεν γνωρίζουμε πώς να διαχειριστούμε την ψυχολογία της ασθενούς, το άγχος της διάγνωσης, την κατάθλιψη, αλλά και θέματα που αφορούν την εικόνα της, τον καλλωπισμό της. Στην Ελλάδα η γυναίκα δεν θα παραπεμφθεί ούτε σε ψυχολόγο, ούτε σε κοινωνικό λειτουργό, ούτε σε αισθητικό για θέματα που μπορεί να αφορούν παρενέργειες από την ίδια τη νόσο ή τη θεραπεία της. Αντιθέτως, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει "πολυπαραγοντική ομάδα αντιμετώπισης" του ογκολογικού ασθενούς. Θυμάμαι σε ένα μεγάλο ογκολογικό κέντρο στο Παρίσι υπήρχε μέσα στο νοσοκομείο κομμωτήριο αλλά και εξειδικευμένοι αισθητικοί για μακιγιάζ. Σε εμάς εδώ, όλα αυτά είναι πολυτέλεια, σχεδόν επιστημονική φαντασία».

Ισως η επόμενη γενιά ογκολόγων να είναι πιο ετοιμοπόλεμη απέναντι σε αυτόν τον πολλαπλών απαιτήσεων «θηλυκό» καρκίνο. Οπως τονίζει ο κ. Μούντζιος, που τελεί και χρέη διευθυντή Σπουδών στην Ελληνική Ακαδημία Ογκολογίας, «έχουμε πλέον εντάξει υποχρεωτικά για τους ειδικευόμενους ογκολόγους σεμινάριο για την υποστηρικτική αγωγή στην ογκολογία (αντιμετώπιση του πόνου, θεμάτων αισθητικής αποκατάστασης, ψυχολογίας)». 

Η 49χρονη Μυρτώ Σκοτίδα ζει από το 2009 με μια σπάνια και επιθετική μορφή καρκίνου του μαστού. Μιλώντας στο ΒΗΜΑgazino, υπογραμμίζει τη σημασία της στήριξης της ασθενούς σε όλα τα επίπεδα: «Η ιατρική έχει σκοπό να σε κάνει καλά. Πρέπει όμως να "κυκλώσεις" τη νόσο από όλες τις πλευρές. Και ο "chef d'orchestre" είσαι εσύ η ίδια. Δεν είναι ούτε ο ογκολόγος, ούτε ο ακτινοθεραπευτής, ούτε κανείς άλλος. Τους γιατρούς σου φυσικά και τους χρειάζεσαι, ο καθένας έχει έναν ρόλο να παίξει στην ορχήστρα σου, αλλά εσύ είσαι που καλείσαι να τη φτιάξεις. Χρειάζεσαι στήριξη σε πολλά επίπεδα: στο σωματικό, στο ψυχολογικό, στο πνεύμα σου, στη θηλυκότητά σου».

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η ολιστική προσέγγιση της νόσου ενδέχεται να λειτουργήσει και ως ταχύρρυθμο μάθημα πρόληψης για εκείνες που δεν έχουν νοσήσει. «Δείτε το lifestyle που έχουμε οι περισσότερες γυναίκες σήμερα» εξηγεί η Μυρτώ Σκοτίδα. «Δουλεύουμε οκτακόσιες ώρες την ημέρα, καπνίζουμε, πίνουμε, αγχωνόμαστε πάρα πολύ, τρώμε στο πόδι: είναι σαν να διαβάζουμε το εγχειρίδιο "Πώς να πάθεις καρκίνο" και να το ακολουθούμε κατά γράμμα. Και όμως μπορούμε να βρούμε και να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας. Δεν χρειάζεται να νοσήσεις, όπως εγώ, για να σεβαστείς τον εαυτό σου και τα όριά σου».     

Πάολα Γιαννοπούλου, 49 ετών, Πρώην διευθύντρια τραπέζης, Νόσησε το 2011
«Ζούμε και μετά τον καρκίνο. Και μάλιστα μια χαρά»

Αριστερά Πάολα Γιαννοπούλου, 49 ετών, Πρώην διευθύντρια τραπέζης. Δεξιά Ιωαννέτα Κωνσταντέλου, 68 ετών, Συνταξιούχος

«Αρρώστησα στα 45 μου. Ημουν ήδη χωρισμένη και με δύο γιους στην εφηβεία. Ηταν μια δύσκολη περίπτωση, οι όγκοι ήταν μεγάλοι και στους δύο μαστούς και μη χειρουργήσιμοι. Επρεπε πρώτα να κάνω χημειοθεραπείες και ύστερα να υποβληθώ σε αμφοτερόπλευρη μαστεκτομή. Βγαίνοντας από το χειρουργείο ένιωσα λύτρωση. Είδα ότι επέζησα. Από τη στιγμή εκείνη εγκαινιάστηκε μια μακρά πορεία συνειδητοποίησης. Είχα και εγώ ευθύνη. Μέχρι τότε είχα στρες για τα πάντα, δεν πρόσεχα τον εαυτό μου. Αργησα.

Είπα ότι δεν θέλω να ξαναδουλέψω. Εως τότε ήμουν διευθύντρια σε τράπεζα. Ημουν απόλυτη στην απόφασή μου. Δεν ήταν ότι είχα την πολυτέλεια να το κάνω. Οταν όμως ανακαλύπτεις τι θέλεις για τη ζωή σου, βρίσκεις τον τρόπο. Με το πρώτο πρόγραμμα εθελουσίας έφυγα. Μεταπήδησα από ένα πεδίο άκρατου ανταγωνισμού σε έναν νέο κύκλο: του εθελοντισμού. Μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση να λέω σε μια γυναίκα ότι ζούμε και μετά τον καρκίνο. Και μάλιστα ζούμε μια χαρά.

Δεν έχω κάνει αποκατάσταση μαστών. Για ένα διάστημα δεν μου επιτρεπόταν και από τους γιατρούς. Στο διάστημα αυτό, βέβαια, αποδέχτηκα το νέο μου σώμα. Δεν ήταν εύκολο. Οταν βγήκα από το νοσοκομείο η χειρουργός με ρώτησε: “Eίσαι έτοιμη όταν θα πας σπίτι να βγάλεις τους επιδέσμους και να περιποιηθείς εσύ τις τομές σου ή θα έχεις κάποια βοήθεια;”. Το έκανα μόνη μου. Την πρώτη φορά ήταν σοκ. Ομως η καθημερινή ενασχόληση με την περιποίησή τους με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι ζούσα χάρη σε αυτές τις σχισμές στη θέση του στήθους μου. Υπήρχαν άνθρωποι στο περιβάλλον μου που απομακρύνθηκαν. Μια καλή μου φίλη μού αποκάλυψε ύστερα από καιρό ότι πήγε η ίδια σε ψυχολόγο για να μπορέσει να το διαχειριστεί.

Η απόφασή μου να μην κάνω αποκατάσταση έγινε στάση ζωής. Δεν θεωρώ ότι θα μου προσδώσει κάτι. Δεν μου λείπει το στήθος μου. Κυκλοφορούν άλλωστε τόσες προθέσεις στο εμπόριο που, αν δεν θέλεις εσύ να φανεί, δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτα. Τώρα πλέον φορώ και σκέτο το μπικίνι μου στην παραλία. Μπορεί να έχουν πέσει κάποια αδιάκριτα ή αμήχανα βλέμματα, αλλά πιστεύω ότι ο τρόπος με τον οποίο στέκομαι σε οιονδήποτε χώρο κάνει τους άλλους να μην εστιάζουν εκεί. Δεν έχασα τη θηλυκότητά μου. Είμαι το ίδιο γυναίκα και χωρίς τους δύο μαστούς μου. Απλώς είμαι διαφορετική. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η γυναίκα που δεν έχει στήθος χάνει τη σεξουαλικότητά της. Δεν έχω νιώσει από πουθενά ότι υστερώ, ότι δεν είμαι επιθυμητή. Δεν λέω ότι είναι εύκολο. Ξέρω πάρα πολλές γυναίκες που ύστερα από τέσσερα-πέντε χρόνια δεν αντέχουν να κοιταχτούν στον καθρέφτη την ώρα που βγαίνουν από το μπάνιο. Που δεν έχουν αντικρίσει ποτέ τη μαστεκτομή τους. Οι γυναίκες αυτές μένουν πολύ πίσω σε ό,τι αφορά την ψυχολογία τους. Θυμάμαι πάντα αυτό που μου είπε η γιατρός μου όταν μου ανακοίνωσε τη διάγνωση: “Πάολα, ο καρκίνος είναι δύο πράγματα. Είναι το Χ και το Ψ. Το Χ είναι η ιατρική επιστήμη και ό,τι μπορεί να σου δώσει. Το Ψ είσαι εσύ και η ψυχολογία σου. Οσο και να σε βοηθήσουν οι γιατροί, εσύ πρέπει πρώτα να βοηθήσεις τον εαυτό σου».

Ιωαννέτα Κωνσταντέλου, 68 ετών, Συνταξιούχος, Νόσησε το 1982
«Είχαν πει “Δεν πρόκειται να τα καταφέρει”. 33 χρόνια μετά είμαι ακόμη εδώ»

«Δεν είπα ποτέ “Γιατί σ’ εμένα;”, είπα “Γιατί τώρα;”. Ημουν 35 χρόνων, έγκυος στο δεύτερο παιδί μου. Διαπίστωσα κάτι στο στήθος μου. Αρχισε ένας γολγοθάς με πλήθος γιατρών. Ημουν στον έκτο μήνα. Εκανα την πρώτη επέμβαση τον Δεκέμβριο του 1982 με το παιδί στην κοιλιά. Δεν έμαθα τι έχω παρά έναν χρόνο μετά. Με ανησύχησε, βέβαια, που βιάζονταν τόσο να κάνουν την επίσχεση τοκετού. Το μωρό γεννήθηκε υγιέστατο, το είδαν όλοι οι παιδίατροι της Αθήνας, ήταν το πρώτο που γεννιόταν εδώ από μητέρα με καρκίνο του μαστού (και παγκοσμίως ελάχιστα περιστατικά ήταν τότε καταγεγραμμένα). Μετά την καισαρική, ακολούθησαν η ριζική μαστεκτομή (όταν το μωρό ήταν μόλις 40 ημερών) και βέβαια η χημειοθεραπεία της εποχής, που ήταν πολύ βαριά. Σήμερα ο γιος μου είναι 33 χρόνων. Οταν ήταν δύο-τριών έβλεπε ότι η γιαγιά και η αδελφή του είχαν δύο στήθη και ότι εγώ είχα ένα. Τα πρώτα λεφτά που του έδωσαν οι διάφοροι συγγενείς τα έφερε και μου είπε: “Μαμά, αυτά είναι για να αγοράσεις άλλο ένα”.

Τα προγνωστικά για εμένα ήταν δυσοίωνα. Είχαν πει στον άντρα μου: “Αφήστε τη να πεθάνει, δεν πρόκειται να τα καταφέρει”. Τριάντα τρία χρόνια μετά είμαι ακόμη εδώ. Η ελληνική κοινωνία ήταν πολύ πίσω το 1982. Οι γυναίκες έκρυβαν ότι έχουν καρκίνο του μαστού. Δεν γνώριζα καμία που να έχει κάνει μαστεκτομή. Οι περισσότεροι σταυροκοπιούνταν, σε κοίταζαν καλά καλά σαν να ρωτούσαν “Ζεις ακόμη;”. Εγώ από τον πρώτο καιρό μιλούσα για αυτό. Και τώρα το κάνω. Οταν πάω σε ένα κατάστημα και η πωλήτρια προσπαθεί να με πείσει να αγοράσω κάτι με ανοιχτό ντεκολτέ λέω: “Εχω μαστεκτομή, δεν μπορώ να το φορέσω”. Και οι γιατροί τότε δεν μου είχαν πει βασικά πράγματα. Το κατάλαβα γιατί λόγω της δουλειάς μου έζησα για λίγο στη Γερμανία όπου ήταν πολύ μπροστά και στην προληπτική ιατρική. Στην Ελλάδα ο καρκίνος είναι και σήμερα ταμπού. Εχω γνωρίσει νέες γυναίκες που όταν τους λες να κάνουν προληπτικές εξετάσεις, δυσανασχετούν. Υπάρχει αυτή η στάση: “Σ’ εμένα δεν θα συμβεί ποτέ”. Είναι κάτι που με πονάει. Πολλές γυναίκες στον δρόμο δεν παίρνουν ούτε τα ενημερωτικά φυλλάδια. Τους λέμε: “Μα δεν είναι κολλητικό!”.

Είχα απεριόριστη στήριξη από το οικογενειακό περιβάλλον μου, αλλά κυρίως από τον άντρα μου. Γιατί μαζί με τον μαστό λείπει και η θηλυκότητα της γυναίκας, δεν είναι μια εσωτερική ασθένεια που κρύβεται. Κουβεντιάσαμε για το θέμα της αποκατάστασης: “Eγώ δεν έχω πρόβλημα, εσύ έχεις;” μου είπε. Αν έφτασα ως εδώ, ένα μεγάλο κομμάτι το οφείλω σε εκείνον. Μια γυναίκα που έχει στήριξη από τον σύντροφό της έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να πάει καλά. Παλαιότερα, στη Γερμανία, η μαστεκτομή ήταν αιτία διαζυγίου. Πριν από πέντε χρόνια νόσησε και η κόρη μου. Σήμερα είναι καλά. Κάναμε γονιδιακό έλεγχο· ήταν μεγάλη ανακούφιση για μένα το ότι δεν της κληροδότησα εγώ τη νόσο. Οταν αρρώστησε μου εξομολογήθηκε ότι ποτέ πριν δεν είχε συνειδητοποιήσει τι πέρασα τότε. Το δικό μου όμως ήταν “περίπατος” μπροστά στον πόνο που έζησα όταν συνέβη σ’ εκείνη».

Βασιλική Ζεκάκου, 55 ετών, Λογίστρια, Νόσησε το 2015
«Οταν μιλάω για το μέλλον, έχω πάντα ένα “κράτημα”»

Αριστερά Φραντζέσκα Ψαρρού, 41 ετών, Ιδιωτική υπάλληλος. Δεξιά Βασιλική Ζεκάκου, 55 ετών, Λογίστρια

«Εγώ είμαι “φρέσκια”, χειρουργήθηκα τον περασμένο Μάρτιο. Πήγαινα για ψηλάφηση, αλλά είχα πέντε χρόνια να κάνω μαστογραφία. Δεν ξέρω, είχα μια υπερβολική σιγουριά. Δεν θα τύχαινε σε εμένα, δεν είχαμε ιστορικό καρκίνου του μαστού στην οικογένεια, ήμουν φορτωμένη με τη δουλειά, με το παιδί, καμιά φορά παραμελούμε τον εαυτό μας. Η αλήθεια είναι ότι πήγα μάλλον άνετη να πάρω τα αποτελέσματα. Ηταν μαζί ο άντρας μου και η δεκαπεντάχρονη κόρη μου. Σχεδιάζαμε μετά να πάμε για καφέ. Επαθα σοκ. Προσπάθησα να συγκρατηθώ για να μην τρομοκρατήσω το παιδί. Αναγκάστηκα, βέβαια, να της πω ότι κάτι ύποπτο φαίνεται στη μαστογραφία. Ο άντρας μου σαν να δυσκολευόταν να το αποδεχτεί. Τρεις ημέρες μετά πήγα στον γιατρό. Μου είπε ότι ήταν κάτι πολύ μικρό και σε αρχικό στάδιο και μου συνέστησε να το αφαιρέσω το συντομότερο. Το ίδιο βράδυ βγήκαμε με φίλους. Δεν είπα τίποτα σε κανέναν. Αυτή ήταν η άμυνά μου. Καθυστέρησα την επέμβαση μία εβδομάδα γιατί η κόρη μου έδινε ωριαία διαγωνίσματα στο σχολείο. Τις ημέρες εκείνες συνέχισα κανονικά τη ζωή μου, τις υποχρεώσεις μου. Δεν το έδειχνα, δεν το συζητούσα, το σκεφτόμουν μόνο όταν έμενα μόνη. Δεν ήταν ο θάνατος που με φόβιζε, δεν ήθελα να αφήσω το παιδί μου μόνο του σε αυτή την ηλικία. Οταν χειρουργήθηκα το γνώριζε μόνο η οικογένειά μου. Δεν είχα άγχος. Μάλιστα είχα πει στον γιατρό: “Και μαστεκτομή να μου κάνεις, δεν έχω πρόβλημα”. Τελικά δεν χρειάστηκε. Η μόνη στιγμή που “λύγισα” ήταν όταν ήρθε το παιδί να με επισκεφθεί.

Στους φίλους μου το ανακοίνωσα μετά. Δεν ήταν ψύχραιμοι. Αν τους το είχα πει νωρίτερα, δεν θα με είχαν βοηθήσει, ίσως οι αντιδράσεις τους να με είχαν καταστήσει περισσότερο ευάλωτη. Εγώ όμως ήθελα να το ξεχνάω. Γενικά δεν είναι κάτι που θέλω να συζητώ, δεν ωφελεί να το λες και να το ξαναλές. Γι’ αυτό και δεν ζήτησα ψυχολογική στήριξη, ήθελα να το παλέψω με τις δικές μου δυνάμεις. Από την πρώτη στιγμή, βέβαια, ο γιατρός μού μετέδωσε ασφάλεια και ηρεμία. Είναι σημαντικό ο γιατρός να φροντίζει και το ανθρώπινο κομμάτι του ασθενούς. Ομως πιστεύω πως οφείλουμε μόνες να δυναμώνουμε τον εαυτό μας. Στις ακτινοβολίες ζορίστηκα γιατί έκανα το μεγάλο λάθος να μπω στο Internet για να ενημερωθώ. Η ζωή μου δεν άλλαξε. Τον πρώτο καιρό μόνο είχα μια φοβία. Φοβόμουν τη μετάσταση. Μου έλεγε η κόρη μου “Πότε θα πάμε διακοπές;” και της απαντούσα “Κάτσε να δούμε”. Ακόμα την έχω. Λέω “Του χρόνου θα πάμε εκεί, αν ζω”. Οταν μιλάω για το μέλλον, έχω πάντα ένα “κράτημα”. Μέχρι να σου έρθει το πρώτο γερό ταρακούνημα δεν το σκέφτεσαι, νομίζεις πως όλα αυτά συμβαίνουν κάπου δίπλα. Πρέπει να γίνει “πλύση εγκεφάλου” στις γυναίκες, να καθοδηγούνται, να προσέχουν, να ενημερώνονται, να τους περνάει από το μυαλό. Φοβάμαι πάντα όταν πλησιάζουν οι εξετάσεις. Με επηρεάζει όταν ακούω για γυναίκες που είχαν άσχημη κατάληξη. Θέλω να είμαι αισιόδοξη, είναι τόσο πολλά τα παραδείγματα γυναικών που γιατρεύτηκαν. Σήμερα αρνούμαι να πάω σε κηδεία. Στην τηλεόραση θέλω να βλέπω μόνο περιπέτειες και κωμωδίες».

Φραντζέσκα Ψαρρού, 41 ετών, Ιδιωτική υπάλληλος, Νόσησε το 2005
«Ο γιος μου είναι 12 μηνών και εγώ είμαι 10 χρόνια υγιής»

«Ημουν 31 ετών. Οταν ψηλάφησα κάτι, δεν είπα καν “Αποκλείεται να είναι καρκίνος”. Ηταν κάτι τελείως έξω από τον κόσμο μου. Εμαθα την αλήθεια λίγες ημέρες μετά το χειρουργείο. Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις όλα, συνειδητοποιείς ότι “Ok. Αύριο μπορεί να πεθάνω”. Εκανα χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες χωρίς να σταματήσω να δουλεύω. Οι γονείς μου ήταν ψύχραιμοι. Οι φίλοι μου με έβγαζαν έξω να διασκεδάσω. Η μητέρα μου ευτυχώς άκουσε στην τηλεόραση για το “Αλμα Ζωής”. Δεν θα τα είχα καταφέρει χωρίς τη στήριξη των ειδικών και των εθελοντριών. Δεν άλλαξε όμως η φιλοσοφία της ζωής μου. Διέφερα πάρα πολύ από άλλες γυναίκες που είχαν νοσήσει, που έλεγαν ότι πριν από τον καρκίνο δεν διεκδικούσαν, δεν φρόντιζαν τον εαυτό τους. Εγώ πάντα ζούσα στο “φουλ”, είχα τις παρέες μου, τις φιλοδοξίες μου. Ισως να έγινα περισσότερο διεκδικητική από όσο ήμουν.

Το αισθητικό κομμάτι μού πήρε καιρό να το ξεπεράσω. Η πρώτη μου σχέση ξεκίνησε την πρώτη ημέρα που έβγαλα την περούκα και κυκλοφόρησα με τα δικά μου μαλλιά. Δεν ήταν εύκολο. Δεν είναι κάτι που μοιράζεσαι στο πρώτο ραντεβού, περιμένεις να ψυχολογήσεις τον άλλον. Πάντα με το άγχος: “Πώς θα το πω;”, “Πώς θα το πάρει;”, “Θα εξαφανιστεί;”. Η πιο συνήθης αντίδραση των ανδρών ήταν νομίζω η έκπληξη και ο θαυμασμός, το “μπράβο που κατάφερες και το νίκησες”. Μόνο ένας εξαφανίστηκε. Λογικό, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να διαχειριστεί κάτι τέτοιο, ιδιαίτερα όταν μόλις σε γνωρίζει. Τελικά έκανα αποκατάσταση μαστού.

Αρκετά χρόνια αργότερα ο σύζυγός μου έμαθε όλο το ιστορικό μου από το πρώτο μας ραντεβού. Γνώριζε ήδη τα βασικά, μας είχαν συστήσει κοινοί φίλοι. Αντέδρασε ψύχραιμα, αλλά φαινόταν σαν να το είχε “προετοιμάσει” λίγο. Για καιρό δεν είχα σκεφτεί αν θα καταφέρω να κάνω παιδί. Aλλωστε όταν την ίδια ημέρα ο γιατρός σού ανακοινώνει “Εχεις καρκίνο” και “Θα κάνεις για πέντε χρόνια τουλάχιστον ορμονοθεραπεία και μπορεί να σου κοπεί η περίοδος”, μένεις στο πρώτο, αυτή είναι η είδηση της ημέρας. Το ζήτημα επανήλθε όταν σταμάτησα τα χάπια και είχα πάλι κανονικά κύκλο. Ο γιατρός με ενημέρωσε για τους κινδύνους μιας εγκυμοσύνης, αλλά με ενθάρρυνε: “H χαρά που θα σου δώσει ένα παιδί δεν συγκρίνεται με τίποτα”. Αυτό που με ανησυχούσε είναι ότι αν δεν τα κατάφερνα, θα εγκλώβιζα και τον σύντροφό μου. Εκανα εξετάσεις, οι τιμές ήταν απογοητευτικές, ο γυναικολόγος μού είπε: “Σκέψου για παρένθετη μητέρα”. Είναι λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, είμαι με την ξαδέλφη μου για ψώνια. Μου ανακοινώνει ότι ξεκίνησε με τον άντρα της τις προσπάθειες για παιδί. Της λέω ότι εγώ με το ιστορικό που έχω και τις κακές τιμές δεν έχω ελπίδες. Εκείνη αρχίζει τα “Ελα, μην το βλέπεις έτσι, αυτά δεν θέλουν άγχος” κ.ο.κ. Της απαντώ: “Μόνο στα παραμύθια συμβαίνουν αυτά που λες”. Λίγες ημέρες μετά ανακάλυψα ότι σε εκείνη τη βόλτα ήμουν ήδη μία εβδομάδα έγκυος. Θήλασα από το ένα, το “υγιές” στήθος. Το θεωρούσα πολύ εγωιστικό να στερήσω από το παιδί μου το μητρικό γάλα. Ο γιος μου είναι σήμερα 12 μηνών και εγώ είμαι 10 χρόνια υγιής».

* Το πρόγραμμα ενημέρωσης «Είσαι γυναίκα. Είσαι δύναμη!» της Novartis Oncology πραγματοποιείται σε συνεργασία με τους συλλόγους ασθενών «Αγκαλιάζω», «Αλμα Ζωής» και «Κ.Ε.Φ.Ι.» καθώς και με τη Διεπιστημονική Εταιρεία Μουσικοθεραπείας & Ερευνας «Sonora».

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 04 Οκτωβρίου 2015





ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Συνεντεύξεις περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Λίντα Καπετανέα: «Η δύναμη και η ευαισθησία είναι ένα και το αυτό» 
Σεμινάρια ζωής 
 
Λίντα Καπετανέα: «Η δύναμη και η ευαισθησία είναι ένα και το αυτό» 
Σεμινάρια ζωής 
 
σχόλια (0)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.