Δευτέρα 21 Μαΐου 2012 , Κωνσταντίνου ...
 
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 13/05/2012, 05:45Σχολιάστε
Ο παππούς μας Νίκος Καζαντζάκης, που εντυπωσιάστηκε από την ευφορία της Νάξου, είχε ήδη στα μάτια του τις εικόνες της γενέτειράς του, της πολύκαρπης Κρήτης. Η Νάξος όμως τον γοήτευσε, όπως γοητεύει τώρα και τον επισκέπτη με τον πλούτο του τοπίου της, της γης της, των ανθρώπων της και της παράδοσής τους. Ολα αυτά αντανακλούν στο τραπέζι του νησιού, που στήνεται στα σπίτια, στα εστιατόρια, στα φοβερά γλέντια, που πλαισιώνεται από τα όργανα, την τσαμπούνα που ακούγεται έντονα στην Κωμιακή (Κορωνίδα) και στ' Απεράθου, και τα βιολιά που ακούγονται ως τα Κουφονήσια.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 06/05/2012, 05:45Σχολιάστε
Μετά τη Μεταπολίτευση στην Ελλάδα ο αέρας φυσούσε επαναστατικός και ενθουσιώδης. Φοιτητές έφευγαν για να προσφέρουν εθελοντική εργασία στις φυτείες του καφέ στη Νικαράγουα και όταν επέστρεφαν μας διηγούνταν ιστορίες με λαμπερά μάτια. Επισκέφθηκα τη Νικαράγουα σε ένα μεγάλο ταξίδι, τον γύρο της Κεντρικής Αμερικής. Και όπως όλα έχουν ένα τέλος, τον ενθουσιασμό με τον οποίο μιλούσαν οι παλιοί φίλοι δεν τον βρήκα. Αντ' αυτού εξεπλάγην από την εγκληματικότητα της πρωτεύουσας Μανάγκουα, με τους οπλοφόρους σαν αστακούς έξω από κάθε δημόσιο κτίριο και κυρίως τις τράπεζες.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 29/04/2012, 05:45Σχολιάστε
Τα πρώτα μου ταξίδια στο Αμμάν ξεκίνησαν πριν από πολλά χρόνια. Ταξιδεύαμε με την εθνική αεροπορική εταιρεία κυρίως σε ασιατικούς προορισμούς και η διανυκτέρευση στο Αμμάν ήταν επιβεβλημένη. Στους Έλληνες ταξιδιώτες αυτό άρεσε. Ηταν μια καλή ευκαιρία να δουν και κάτι επιπλέον, ενώ ο Ατεφ, ο αγαπητός ελληνόφωνος ξεναγός του Αμμάν, γνωρίζοντας καλά την ελληνική νοοτροπία (σπουδαγμένος γαρ στη Θεσσαλονίκη), είχε πάντα τις καλύτερες προτάσεις.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 22/04/2012, 05:45Σχολιάστε
Λέγεται ότι δεν μπορείς να καταλάβεις έναν συγγραφέα (και πολύ περισσότερο έναν θεατρικό) αν δεν γνωρίσεις τη χώρα όπου μεγάλωσε, τα ήθη και τα έθιμα, τη νοοτροπία του λαού. Και το Δουβλίνο έχει πολλά «μυστήρια» να λύσει, αφού επιφανή τέκνα του είναι ο λίγο ιδιότροπος Τζέιμς Τζόις, ο Σάμιουελ Μπέκετ, ο Οσκαρ Γουάιλντ, ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, ο Τζόναθαν Σουίφτ των «Ταξιδιών του Γκιούλιβερ»…
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 14/04/2012, 05:45Σχολιάστε
Τα Μετέωρα σου κόβουν την ανάσα, είτε κοιτάζεις τους θεόρατους βράχους είτε παρακολουθείς τους ανθρώπους να σκαρφαλώνουν σε αυτούς. Και τα δύο έχουν σχέση μεταξύ τους. Οι επιβλητικοί βράχοι σε προκαλούν να ανέβεις στην κορυφή τους και ένα τόσο όμορφο τοπίο, από ψηλά, φαντάζει στα μάτια σου εκπληκτικό. Και όλα αυτά τα απολαμβάνεις δοκιμάζοντας τις δυνάμεις σου, χωρίς να χρειαστεί να γίνεις μοναχός στις κορυφές των βράχων. Και αυτοί τις αντοχές τους θέτουν σε δοκιμασία και κερδίζουν τη γαλήνη.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 01/04/2012, 05:45Σχόλια (2)
Ηταν, νομίζω, στη Β’ Λυκείου, όταν ανέλαβε το τμήμα μας ο φιλόλογος Ιγνάτιος Σανταβάς. Νέος τότε, με όρεξη και αγάπη για το μάθημά του, μας δίδαξε λογοτεχνία και ποίηση αναλύοντας με ενθουσιασμό κάθε λέξη, αποκρυπτογραφώντας μας τα βαθύτερα νοήματα μεγάλων έργων – αρχικά δυσνόητων στα εφηβικά μας μάτια.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 24/03/2012, 05:45Σχόλια (1)
Η πρώτη μου επαφή με την Πάτμο ήταν ένα Πάσχα τουλάχιστον είκοσι πέντε χρόνια πριν. Ετσι ξαφνικά μαζί με τη φίλη μου Ντία Παπαθανασίου πήραμε το καράβι της γραμμής και ταξιδεύοντας ατέλειωτες ώρες κατάστρωμα πάνω στις ψάθες, φτάσαμε στο ιερό νησί.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 18/03/2012, 05:45Σχόλια (2)
Ο καιρός στα υψίπεδα της Σρι Λάνκα άλλαζε συνεχώς. Από ήλιο περνούσαμε σε βροχή και μετά σε ομίχλη όσο ανεβαίναμε στα 1.400 μέτρα. Ο δρόμος στενός και με στροφές, με πανύψηλα πεύκα στο χείλος του γκρεμού ενώ σε κάθε λόφο απλώνονταν απέραντες καταπράσινες φυτείες τσαγιού.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 11/03/2012, 05:45Σχολιάστε
Το τοπίο εκ πρώτης όψεως παρουσιάζει την εξής ιδιομορφία: τα πάντα φαίνονται μάλλον διαφανή. Εχεις την εντύπωση πως βλέπεις το φως του ήλιου να περνά μέσα από τα βουνά. Σκέφτηκα να κάνω ένα σκίτσο, αλλά είναι παράλογο. Δεν υπάρχουν γραμμές παρά διαβαθμίσεις χρώματος που προστίθενται η μία στην άλλη.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 04/03/2012, 05:45Σχόλια (2)
Ενα παλιό μπλε λεωφορείο φορτωμένο με μπαγκάζια προπορευόταν από τα σύνορα της Βολιβίας με το Περού. Αγκομαχώντας άνοιγε τον στενό δρόμο και εμείς ακολουθούσαμε ακριβώς από πίσω. Στο βάθος είχε ξεκινήσει ένα λαμπρό ηλιοβασίλεμα πίσω από τα χιονισμένα ψηλά βουνά του Αλτιπλάνο της Βολιβίας. Στα αριστερά και στα δεξιά του δρόμου το χορτάρι πρασίνιζε, ενώ χαμηλά συναντούσαμε μερικά σπιτάκια από κόκκινη λάσπη. Την εικόνα συμπλήρωνε το μαβί του ουρανού σε όλες τις δυνατές αποχρώσεις.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 26/02/2012, 05:45Σχολιάστε
Αυτό είναι ένα από τα λιγότερο προβεβλημένα θαύματα του μεγάλου στρατηλάτη, του Αλέξανδρου. Ομως, σύμφωνα με την παράδοση, αυτός δημιούργησε τον Αμβρακικό, ανοίγοντας το στενό της Πρέβεζας. Και το αλμυρό νερό του Ιονίου που έσμιξε με το γλυκό του Λούρου και του Αραχθου δημιούργησε μια ξεχωριστή κιβωτό ζωής για ψάρια, πουλιά και ανθρώπους, και έναν επίσης ιδιαίτερο πολιτισμό, που χρωματίζεται από την υγρασία - διάβαζε ομορφιά - της ακουαρέλας: Το συνειδητοποιήσαμε παρακολουθώντας πέρυσι τέτοιον καιρό τον ζωγράφο Πάβλο Χαμπίδη να βάζει υγρές πινελιές ακουαρέλας στα σχέδια με μελάνι που έκανε εκ του φυσικού, όπως στο «Νταλιάνι στη Λάσκαρα», έναν από τους πολλούς παραδοσιακούς τρόπους ψαρέματος που επιβιώνουν ακόμη στον κόλπο και εμπλουτίζουν τα πολιτισμικά του κοιτάσματα.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 19/02/2012, 05:45Σχόλια (2)
Ήταν, θυμάμαι, ένα καλοκαιρινό ταξίδι στην Ινδία κατά την περίοδο των μουσώνων αρκετά χρόνια πριν. Ερχόμασταν αεροπορικώς από το Κατζουράχο στην Aγκρα. Έβρεχε καταρρακτωδώς και κάθε φορά που το αεροπλάνο προσπαθούσε να προσγειωθεί, η βροχή το έδερνε αλύπητα και τρανταζόταν βουλιάζοντας. Τότε πάλι ανασηκωνόταν, έκανε γύρους και από το παράθυρο έβλεπα να ξεμακραίνουμε από τον ποταμό Γιαμούνα και πάλι να επιστρέφουμε για να ξαναπροσπαθήσουμε την προσγείωση.
1|2|3|4|5|...27