από metereologos.gr
Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017
 

«Οι Ελληνες χάσαμε τον προορισμό μας»

Ο Στέλιος Πλαϊνιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα, έζησε στην Κρήτη, στη Λέσβο, στο Λονδίνο και τώρα δημιουργεί κτίρια και συνοικίες στη Μαλαισία. Βλέπει την Ελλάδα από μακριά και λέει ότι «πάσχουμε ακόμη να βρούμε ποιοι είμαστε, με το βλέμμα στραμμένο περισσότερο στο παρελθόν, αλλά δεν έχουμε σκεφθεί πώς θέλουμε να κάνουμε τον τόπο μας»
«Οι Ελληνες χάσαμε  τον προορισμό μας»
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Οταν ήμουν έξι χρόνων οι γονείς μου αποφάσισαν να εγκατασταθούν μόνιμα στο Ηράκλειο Κρήτης. Το σχολείο το τέλειωσα εκεί. Εχω καλές αναμνήσεις. Τώρα, βλέποντας από απόσταση, νομίζω ότι, παρά τις μεμονωμένες προσπάθειες ορισμένων δασκάλων και καθηγητών, το σχολείο απέτυχε να αγκαλιάσει τους μαθητές, να τους κάνει πολίτες που τολμούν να ονειρεύονται και να οραματίζονται. Πιο σημαντικό ρόλο από το σχολείο έπαιξε στη ζωή μου η φύση της Κρήτης. Η μυρωδιά και η αγριάδα του βουνού και η ελευθερία που σου δίνει, το πέλαγος που συμβολίζει τη φυγή. Αυτόν τον συνδυασμό δεν τον έχω βρει πουθενά αλλού στα ταξίδια μου. Γι΄ αυτό νομίζω ότι αποφάσισα να γίνω περιβαλλοντολόγος.

***

Γράφτηκα στο μοναδικό Τμήμα Περιβάλλοντος που υπήρχε τότε στην Ελλάδα, στη Λέσβο, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, το 1996. Αρχικά η Λέσβος μου φάνηκε κάπως κλειστοφοβικό μέρος. Γνώρισα όμως πολύ όμορφους ανθρώπους και είχα αξέχαστες εμπειρίες. Είχα περισσότερο ενδιαφέρον για τις εκπομπές μου στο ραδιόφωνο παρά για τη σχολή: τη μεταμεσονύκτια «Dark Εntries» κάθε Πέμπτη με αβανγκάρντ μουσική και το ραδιοφωνικό μαγκαζίνο «Στα σαγόνια του περονόσπορου» κάθε Κυριακή μεσημέρι. Το Πανεπιστήμιο μου έδωσε αρκετά πράγματα αλλά όχι τον ενθουσιασμό και την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται ένας φοιτητής.

***

Αποφάσισα να συνεχίσω στο Λονδίνο για μεταπτυχιακό: στην Αρχιτεκτονική Σχολή Βartlett του UCL. Εψαχνα έναν τρόπο να συνδυάσω το περιβάλλον και την αρχιτεκτονική. Η αρχή ήταν δύσκολη. Δούλεψα σκληρά. Ακόμη και στον ελεύθερο χρόνο μου ασχολιόμουν με το αντικείμενό μου. Στο Λονδίνο κατάλαβα επίσης πόσο λάθος ήταν η πολιτική της Ελλάδας να ιδρύει ορισμένες σχολές αποκλειστικά σε μικρές πόλεις για να τονώσει την επαρχία. Η διαφορά ενός πανεπιστημίου στη μεγάλη πόλη είναι ότι είσαι μέσα στην εφαρμογή του αντικειμένου και στην αγορά εργασίας. Το Λονδίνο είναι μια πόλη που τη μαθαίνεις μόνο ύστερα από μερικά χρόνια. Η ποιότητα της ζωής δεν είναι σπουδαία αλλά βρίσκεσαι στο κέντρο ενός παγκόσμιου δικτύου και έρχεσαι σε επαφή με όλους τους πολιτισμούς του πλανήτη. Μετά το Λονδίνο δεν φοβάσαι να πας οπουδήποτε στον κόσμο... Στην Βartlett έκανα δύο μεταπτυχιακά. Το δεύτερο με αντικείμενο το εικονικό περιβάλλον. Τότε κέρδισα μια υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Greenwich και μου έγινε πρόταση για διδακτορικό. Τέσσερα ακόμη χρόνια στο Λονδίνο. Παράλληλα παρέδιδα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο. Και κάποια στιγμή μου ήρθε μια πρόταση από το Πανεπιστήμιο Τόντζι στη Σανγκάη της Κίνας για να συγγράψω ένα βιβλίο για τη βιωσιμότητα και τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό. Ταξίδεψα τότε, για τις ανάγκες του βιβλίου, σε πολλά μέρη του κόσμου.

***

Μετά το διδακτορικό έγινα επικεφαλής στο Τμήμα Ερευνας και Τεχνολογίας μιας εταιρείας περιβαλλοντικού σχεδιασμού με έδρα το Λονδίνο. Αυτό που θαυμάζω στην κοινωνία του Λονδίνου είναι ότι, αν και ταξική, προστατεύει τον εργασιακό χώρο από φυλετικές, θρησκευτικές ή άλλου είδους διακρίσεις. Ολοι αισθάνονται ισότιμοι πολίτες από την πρώτη κιόλας ημέρα στο Λονδίνο.

***

Ολα μου πήγαιναν καλά στο Λονδίνο όταν αισθάνθηκα τον πειρασμό της περιπέτειας. Ηθελα να κάνω κάτι άλλο. Είχα δεχθεί μια πρόταση από κάποια ευρωπαϊκή εταιρεία με έδρα τη Μαλαισία που ασχολιόταν επίσης με περιβαλλοντικό σχεδιασμό. Σκέφτηκα να πάω για μερικούς μήνες και να επιστρέψω ξανά στο Λονδίνο. Τελικά δεν επέστρεψα... Εφθασα στην Κουάλα Λουμπούρ, την πρωτεύουσα της Μαλαισίας, το καλοκαίρι του 2008. Αυτό που αντίκρισα ήταν πρωτόγνωρο για μένα. Οι δρόμοι, τα παζάρια, οι μυρωδιές από τα εξωτικά φρούτα, οι άν θρωποι που μαγείρευαν στους δρόμους. Η Μαλαισία είναι μια χώρα που αποτελείται από τέσσερις εθνικές ομάδες: Μαλαίοι (50,4%), Κινέζοι (23,4%), γηγενείς Οράνγκ Ασλί (11%) και Ινδοί (7,1%).

Ολες με διαφορετική γλώσσα και θρησκεία. Ζουν παράλληλους βίους και η κυβέρνηση με το πρόγραμμα «1 Μαλαισία» καταβάλλει προσπάθεια να δημιουργήσει μια ενιαία εθνική ταυτότητα, υπεράνω θρησκείας και φυλής.

***

Στην Ελλάδα επιστρέφω τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα. Φέτος δεν τα είδα καθόλου καλά τα πράγματα. Νομίζω ότι το θέμα δεν είναι μόνο οικονομικό. Οι άνθρωποι έχουν χάσει την αυτοπεποίθησή τους. Κυρίως οι νέοι. Προσωπικά, λυπάμαι που το λέω, το έβλεπα να έρχεται. Νομίζω ότι είμαστε μια χώρα με πολύ μορφωμένους και δημιουργικούς ανθρώπους. Κάποια στιγμή όμως χάθηκε ο προορισμός. Και όταν δεν έχεις προορισμό, τότε ζεις μηχανικά το παρόν. Πάσχουμε ακόμη να βρούμε ποιοι είμαστε, με το βλέμμα στραμμένο περισσότερο στο παρελθόν, αλλά δεν έχουμε σκεφθεί πώς θέλουμε να κάνουμε τον τόπο μας. Μπορούμε να ανατρέψουμε τα πάντα, αν το θέλουμε. Αρκεί να αποκτήσουμε περισσότερη αυτοπεποίθηση... Δεν βιάζομαι να επιστρέψω στην Ελλάδα. Οχι λόγω της κρίσης. Η κρίση μού δίνει κίνητρα να επιστρέψω. Απλά νιώθω ότι πρέπει να συνεχίσω το ταξίδι. Θεωρώ τον εαυτό μου πιο πολύ ως μέτοικο. Δεν αισθάνομαι ποτέ ότι βρίσκομαι σε έναν τόπο προσωρινά. Δένομαι με τον τόπο όπου ζω, προσπαθώ να γίνω δικό του κομμάτι. Και πιστεύω πως κάποτε θα επιστρέψω στην Ελλάδα...

gazikap@gmail.com

«ΟΙ ΑΣΙΑΤΕΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΣΑΝ ΜΟΥΣΕΙΟ»

Αρχιτεκτονικά η Κουάλα Λουμπούρ είναι ένα όμορφο αμάλγαμα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, παλαιών διατηρητέων κτιρίων με σύγχρονους ουρανοξύστες που ενώνονται με ένα πολύπλοκο υπερσύγχρονο οδικό δίκτυο. Οπου τελειώνει η πόλη αρχίζουν η ζούγκλα και οι καλλιέργειες φοινικελαίου και καρύδας. Οι δημόσιες συγκοινωνίες δεν έχουν και τόσο νόημα γιατί οι αποστάσεις είναι μεγάλες και δεν υπάρχει καθόλου χώρος να περπατήσεις. Αρα κινείσαι μόνο με αυτοκίνητο. Είναι κάτι που προσπαθούμε να αλλάξουμε, να δημιουργήσουμε δηλαδή βιώσιμες γειτονιές με δρόμους που περπατιούνται. Εχουμε βρει θετική ανταπόκριση.

Οι νέοι ειδικά θέλουν να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους.Τον ενθουσιασμό των νέων που συναντάς στην Ασία δεν τον βλέπεις πια στους νέους της Δύσης. Εδώ δεν βλέπουν πια τη Δύση όπως παλαιότερα. Ειδικά μετά την κρίση. Πολλοί Ασιάτες έχουν αρχίσει να βλέπουν την Ευρώπη ως μουσείο. Ως ιδανικό προορισμό για τουρισμό, όχι πια ως ένα μέρος που βρίσκεται σε τεχνολογική ακμή... Μου αρέσει η Κουάλα Λουμπούρ, οι άνθρωποι, η δουλειά που κάνω. Μαζί με έναν ντόπιο αρχιτέκτονα κερδίσαμε τον διαγωνισμό για τον σχεδιασμό του νέου διεθνούς αερολιμένα της πόλης. Θα ολοκληρωθεί το 2012.Το 2010 δημιούργησα τη δική μου εταιρεία, τη Νea Ρoli.

Είμαστε υπεύθυνοι για τον περιβαλλοντικό σχεδιασμό αρκετών νέων κτιρίων και συνοικιών στη Μαλαισία αλλά και σε άλλες γειτονικές χώρες. Πρόσφατα αναλάβαμε και τον σχεδιασμό ενός καινούργιου πανεπιστημίου στην Ινδονησία.

Στη στήλη «Grεεκς» οι Ελληνες που ζουν, προσωρινά ή για πάντα, σε διάφορες χώρες του κόσμου αφηγούνται τις αληθινές ιστορίες τους και μιλούν για την Ελλάδα του χθες και του σήμερα.



Του ΓΚΑΖΜΕΝΤ ΚΑΠΛΑΝΙ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Κοινωνία περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (7)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    εξαιρετικό | 12/05/2011 14:11
    Φεύγω από τον τόπο μου δε σημαίνει πάντα ότι φεύγω γιατι αναγκάστηκα. Από την άλλη μπορεί κανείς να 'φύγει' μένοντας στην ίδια χώρα του. Θέλει δύναμη και για τα δύο. Εξαιρετικό το άρθρο, νοσταλγικό και τρυφερό για την Ελλάδα.Συμφωνώ ότι χάσαμε τιην ταυτότητα μας και την εικόνα για το μέλλον μας. Έχετε αναλογιστεί κύριε Κανταρτζή πώς θέλετε να είναι η χώρα μας στο μέλλον?το πρόβλημα είναι η έλλειψη οράματος και όχι προορισμού με τη στενή έννοια.
    fotini
    απάντηση50
     
     
    sxolio | 12/05/2011 00:51
    @ Giorgos Sotiropoulos. Isos gia sas to na minei kapoios k na palepsei stin xora tou fantazei pio iroiko. Tha preipe na kserete ostoso pws thelei megali tolmi na fugei kaneis aptin xora tou kai na ksekinisei tin zoi tou aptin arxi. Den ksero an to exete dokimasei, alla einai pragmatika oti pio dyskolo mporei na kanei kaneis. Thelei megali tolmi kai megales antoxes na ksekiniseis ksana apto miden, kai poso mallon...na ta katafereis! Kai anarotiemai ...aksizei kaneis na minei se mia xora (akoma k ena einai h patrida tou) thysiazontas syxna tin aksioprepia tou kai exontas mia poiotita zois pou niothei pos den tou aksizei?
    I.A
    απάντηση50
     
     
    Συχαρητήρια! | 11/05/2011 14:41
    Μπράβο, στο συμπατριώτη για την τόλμη του, τη δημιουργικότητά του και την αισιοδοξία του! Η Ελλάδα σήμερα, δυστυχώς, μια χώρα που "Όπου και να ταξιδέψεις σε πληγώνει". Μια χώρα που "σκοτώνει" τα παιδιά της, τους νέους και τις νέες, που με τόσα προσόντα, όνειρα και διάθεση για δημιουργία τους "κόβει" τα φτερά. Παλιά στέλναμε μετανάστες αγρότες και βοσκούς, σήμερα παίρνει το δρόμο για την ξενιτιά ό,τι καλύτερη έχει η ελληνική κοινωνία, τα παιδιά μας, γιατί γι' αυτά, έτσι που τα καταφέραμε, "δεν έχει πλοίο δεν έχει οδό". Από μια άποψη καλύτερα για τα παιδιά, γιατί οι συνθήκες εργασίας και γενικότερα της ζωής εκεί που θα επιλέξουν να πάνε θα είναι καλύτερες.
    Γιάννης Π. Τζήκας
    απάντηση50
     
     
    Nαι μεν αλλά... | 11/05/2011 11:48
    Αντιφατικός επίλογος που φανερώνει καιροσκοπική διάθεση. Όταν λες ότι βρίσκεις τον προορισμό σου τον συνεχίζεις χωρίς επιστροφή στη χώρα που σε ανάγκασε να φύγεις. Είναι σαν να διάβαζα πως ο Γκασμέντ σκέφτεται να επιστρέψει κάποτε στην Αλβανία.
    Κώστας Κανταρτζής
    απάντηση19
     
     
    Ξέρετε... | 11/05/2011 11:40
    Αξιότιμε κ. Καπλάνι, είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι πολλοί από εμάς ασπαζόμαστε τη λεγόμενη "κοινή λογική", ότι δηλαδή κάτι δεν πάει καλά και επομένως κάτι πρέπει να αλλάξει. Αλλά, η αλλαγή αυτή μπορεί να προκύψει από τους Έλληνες, που φεύγουν; Δεν ξέρω. Μήπως το να πολεμάς στο μέτωπο είναι πιο ηρωϊκό από τον πόλεμο στον εξωτερικό; Όλοι χρειάζονται και κανένας δεν περισσεύει, αλλά μήπως θα ήταν καλύτερο αντί της φυγής να επιλέξουμε την πάλη; Δεν ξέρω...
    Γιώργος Σωτηρόπουλος
    απάντηση05
     
     
    Συγχαρητήρια Στέλιο! | 10/05/2011 23:38
    Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν στο Στέλιο για τα επιτεύγματά του. Είναι εντυπωσιακή η πρόοδος αυτού του ταλαντούχου νέου ανθρώπου. Αντελήφθη εγκαίρως, ότι για να μπορέσει να εκφράσει τη δημιουργικότητά του, χρειάζεται το κατάλληλο περιβάλλον, το οποίο δυστυχώς, κατά κανόνα, βρίσκεται εκτός Ελλάδος. Τού εύχομαι να είναι πάντα δημιουργικός και αισιόδοξος. Χαίρομαι που επισημαίνει και τα καλά στοιχεία του τόπου του, τα οποία άλλωστε συνέβαλαν στη διαμόρφωση και της δικής του προσωπικότητας. Αυτά είναι, κατά τη γνώμη μου, σημαντικότερα από τα αρνητικά και εύχομαι κάποια στιγμή να κυριαρχήσουν.
    js
    απάντηση30
     
     
    Εξαιρετικό... | 10/05/2011 20:01
    Εξαιρετικό "κομμάτι" (και) αυτό αγαπητέ Γκαζμέντ Καπλάνι. Και βρίσκω σπουδαία την ιδέα εκ μέρους του Βήματος για αυτή τη "σειρά" στην οποία ένας απόλυτα πετυχημένος Μετανάστης βγαίνει έξω και φέρνει στην Ελλάδα την φιλοσοφία, τα ελατήρια και τη σκέψη των δικών μας "ξένων". Συγχαρητήρια. Το σημερινό ειδικά, θα έπρεπε κυριολεκτικά να μελετηθεί σε βάθος από όσους καταστρέφουν τις ζωές των νέων μας στα Πανεπιστήμια με χίλια δυο ιδεολογικά προσχήματα μόνο και μόνο για να έχουν πελατεία. Και την έχουν. Μόνο που είναι αποτυχημένοι πολίτες.
    Γιώργος Πήττας
    απάντηση70
     
-