από metereologos.gr
Πέμπτη 24 Μαΐου 2018
 
 

Η ζυγαριά των όπλων και τα λόμπι

Τι (δεν) πρέπει να κάνουμε με την Τουρκία
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 


Οι εξελίξεις στο ελληνοτουρκικό μέτωπο επιβάλλουν στους διαμορφωτές της εξωτερικής μας πολιτικής να αναζητήσουν κατεπειγόντως διέξοδο απεμπλοκής. Αλλά κυρίως παρέχουν το κίνητρο για μια εκ βαθέων επανεξέταση των δεδομένων που συνθέτουν αυτήν την περιπλοκή. Στην κρίση που παράγει το πρόβλημα της εθνικής μας ασφάλειας τους βασικούς ρόλους έχουν τρεις: Τουρκία, ΗΠΑ και Ελλάδα.

Η Τουρκία. Είναι αυτή που ήταν κάποτε, υπεράνω δικαίου, συνθηκών και ηθικής τάξεως. «Ο λύκος πειστικός δεν γίνεται κι ο σκύλος τυροκόμος». Οσοι κατά καιρούς ή από πλημμελή γνώση ή από καλοπροαίρετη ευπιστία ή έστω από πειραματική δοκιμή παρασύρθηκαν στην ιδέα μιας αλλιώτικης Τουρκίας, ευρωπαϊκής τάχα ή πάντως «ιματισμένης και σωφρονούσης», όλοι αυτοί διαψεύστηκαν οικτρά. Και δυστυχώς όχι αζημίως για τον τόπο. Η πολιτική της Αγκυρας είναι πολιτική ισχύος. Τροφοδοτείται από τους συσχετισμούς ισχύος όπως αυτοί, ασχέτως αλήθειας, υποβάλλονται στη διεθνή αγορά. Ετσι επιβάλλει τη διαπραγματευτική της θέση με τον αέρα του πωλούντος τοις μετρητοίς. Η κλιμάκωση των ακόρεστων διεκδικήσεων εναντίον μας τις τελευταίες εβδομάδες, το ντελίριο της ηγεσίας της γείτονος και το μπαράζ των χαλκευμένων καταγγελιών εις βάρος μας ίσως κατορθώσουν να επενεργήσουν αφυπνιστικά στους παρ' ημίν υπνώττοντες ή αθεράπευτους εραστές της λεγόμενης ελληνοτουρκικής φιλίας. Η Αγκυρα πουλάει μια προκατασκευασμένη, πλασματική γεωστρατηγική προτεραιότητα λόγω Στενών, υποτιθέμενης αποκλειστικότητας διαδρόμων πετρελαίου και δήθεν μεγάλης καταναλωτικής αγοράς (με ποιο βιοτικό επίπεδο;). Και ανταγωνιστών μη υπαρχόντων, βρίσκει «αγοραστές». Ο επεκτατισμός είναι βίωμα του κατεστημένου της γείτονος αλλά και αιτία ζωής του. Ενδογενείς λόγοι με την έννοια αυθόρμητης αλλαγής τρόπου σκέψης και δράσης είναι απίθανο να αναδειχθούν και άρα μόνο εξωγενείς παράγοντες θα μπορούν να πειθαναγκάσουν την Αγκυρα σε εγκατάλειψη των παντουρκιστικών οραμάτων της και σε προσαρμογή της σε μια συμπεριφορά νομιμόφρονος κράτους. Αυτή περίπου είναι και θα είναι σε προβλεπτό χρόνο η Τουρκία. Κάθε άλλη φαντασιακή εικόνα της, ως προϊόν είτε ιδίας μας επιθυμίας είτε έξωθεν υποβολής, διαστρεβλώνει το υπ' αρ. 1 δεδομένο και άγει αναγκαστικά σε λάθος συμπεράσματα. Λάθος και επικίνδυνα.

Η Τουρκία μάς απειλεί με πόλεμο και προετοιμάζεται για πόλεμο. Μετά το άμεσο χειροπιαστό υπέρ αυτής αποτέλεσμα της Μαδρίτης, την άρση δηλαδή του εμπάργκο του Κογκρέσου για τις τρεις φρεγάτες που κατά τους αμερικανούς αναλυτές αποθράσυναν τους γείτονές μας, ήρθε προχθές και η αγορά νέων 49 αεροπλάνων υψηλής τεχνολογίας, όπως άλλωστε κάθε τουρκική προμήθεια, ενώ ένα εντυπωσιακό πρόγραμμα στρατιωτικών δαπανών της όλων των μορφών οπλικών συστημάτων εξαγγέλθηκε και ήδη υλοποιείται. Ετσι αντιδρά η Τουρκία.

Η Ελλάδα. Η ακεραιότητα του ελλαδοκυπριακού χώρου είναι ενεργός στρατηγικός στόχος του παντουρκισμού. Και αυτό καταγράφεται σε συστηματικές και διαρκείς ενέργειες στα τελευταία πενήντα χρόνια. Οποτεδήποτε ανέλαβε η Τουρκία υποχρεώσεις συμβατικές, διμερείς ή πολυμερείς, αυτές τις ποδοπάτησε αδίστακτα, ενώ με κυριολεκτικά παρανοϊκούς ισχυρισμούς αυτοεμφανίζεται από ένοχη και κατηγορούμενη για ιδιαζόντως ειδεχθή εγκλήματα σε κατήγορο και αθώα περιστερά. Η ηττοπαθής αντίληψη που κυριάρχησε συχνά στις συμπεριφορές των ηγεσιών μας ­ ένα από τα μοιραία εμφυτεύματα της άρχουσας κατευναστικής Σχολής ­ απενεργοποίησε τα αντισώματα του Ελληνισμού. Πολλοί εδώ δρουν ωσάν κάποιο οιονεί εξωγήινο διεθνές σύστημα να αποκαθιστά κάθε φορά το δίκαιο. Οσοι παρακολούθησαν προ ημερών έναν επιφανή ελληνοαμερικανό ερευνητή, τον καθηγητή Σ. Βρυώνη, να ξετυλίγει την τουρκική κτηνωδία των Σεπτεμβριανών του 1955 με βάση τις ως τώρα απόρρητες αμερικανικές, βρετανικές και ελληνικές πηγές, δοκίμασαν περισσότερη φρίκη για την επιχείρηση συγκάλυψης της κακουργίας όταν ο γνωστός Αλεν Ντάλες υποδεικνύει στον Κιουπρουλού να φορτώσουν στους... κομμουνιστές τα εγκλήματα και, όταν εκείνος αμήχανος απαντά: «Μα δεν έχουμε κομμουνιστές», κατακεραυνώνεται από την απάντηση του Αμερικανού: «Να τους φτιάξετε»! Και το άκρον άωτον, η ελλαδική συνενοχή στη συγκάλυψη. Η πολυθρύλητη Μαύρη Βίβλος που θα στιγμάτιζε διεθνώς τους εγκληματίες είχε ετοιμασθεί, είχε προαγγελθεί, ουδέποτε όμως κυκλοφόρησε ως σήμερα και υψηλή επιταγή εξαφανίστηκε! Χρωστούμε να εδραιώσουμε στον Ελληνισμό εθνική αυτοπεποίθηση. Η χώρα είναι εξ αντικειμένου ισχυρή αλλά συχνά καθίσταται εξ υποκειμένου ανίσχυρη. Η γνήσια πίστη στις αστείρευτες δυνάμεις του Εθνους (πρέπει να) συνοδεύεται από την ολική κινητοποίηση των δυνάμεών του. Και η ποιοτική υπεροχή πρέπει να υπερκαλύπτει την ποσοτική υστέρηση.

Μέσα σε ένα τέτοιο διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον πρέπει να γίνουν ξεκάθαρα δύο ουσιώδη πράγματα:

α. Είναι θανάσιμα κατεπείγουσα η άμεση, στην κυριολεξία άμεση αποκατάσταση του διατεταραγμένου στρατιωτικού μας ισοζυγίου με την Τουρκία.

β. Η συνάντηση της Κρήτης εγκυμονεί τον κίνδυνο να χρησιμοποιηθεί από την Αγκυρα για την προσημείωση και νέων υποθηκών. Φρόνιμο άρα είναι να μη γίνει. Οι μεταψυχροπολεμικές ΗΠΑ έχουν κάνει μια κραυγαλέα μετατόπιση των στρατηγικών τους σχεδιασμών στην εθνική μας περίμετρο. Οι Αμερικανοί προκειμένου να αξιοποιήσουν τις ευκαιρίες που γεννιούνται στον εκτεταμένο αυτόν χώρο προσβλέπουν για διαφορετικούς λόγους και για διακριτούς ρόλους σε ορισμένες χώρες που θεωρούν «παίκτες - κλειδιά». Αυτές είναι η Ρωσία, η Τουρκία, η Ελλάδα και φυσικά οι ΗΠΑ. Είναι αλήθεια ότι διεθνώς είναι σοφότερο σήμερα να προσεγγίζονται τα συμφέροντα των κρατών με οικονομικοπολιτικούς όρους. Η τουρκική εξωτερική πολιτική όμως δεν λειτουργεί με αυτούς τους εκλεπτυσμένους και λογικούς κανόνες. Λειτουργεί με έναν ενστικτώδη πρωτογονισμό ο οποίος εκφράζεται με το λεγόμενο παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, δηλαδή σε πολιτικοστρατιωτικούς όρους. Οι Αμερικανοί αυτό το παρακάμπτουν εν ονόματι της «γεωστρατηγικής αξίας» της Τουρκίας. Η εικόνα όμως που έχουν για την Τουρκία δεν είναι χειροπιαστή. Είναι η εικόνα που στήνει ένας καλά αμειβόμενος στην Ουάσιγκτον μηχανισμός. Ως γνωστόν, στο αμερικανικό σύστημα είναι συμβατή και μάλλον και επιθυμητή η λειτουργία τέτοιων ιδιωτικών οργανισμών που αναλαμβάνουν κατ' επάγγελμα την προώθηση των συμφερόντων ξένων κυβερνήσεων.

Τα προωθούμενα συμφέροντα που είναι τουρκικά ή εβραϊκά πρέπει να έχουν μια εντυπωσιακή συσκευασία αμερικανικών. Δηλαδή, παίρνεις το τουρκικό συμφέρον, το «αμερικανοποιείς» και στη συνέχεια ως ομάδα πίεσης το καθιστάς μέρος της επίσημης πολιτικής των ΗΠΑ.

Η Αγκυρα (όπως και το Ισραήλ) διαθέτει έναν αποτελεσματικό μηχανισμό ο οποίος διεισδύει στο πολυκεντρικό αμερικανικό σύστημα εγκαίρως, δηλαδή από τα πρώτα στάδια, πριν από τη διαμόρφωση της τελικής αποφάσεως. Οταν αυτή φθάνει στην κορυφή, έχει τις εισηγήσεις αποδοχής ως «αμερικανικό συμφέρον» όλης της ενδιάμεσης ιεραρχίας (πρβλ. τη σοβαρή μελέτη «Εθνικά λόμπι στην αμερικανική εξωτερική πολιτική» των Χ. Ντεκμίτζιαν και Α. Θεμελή, Πανεπιστήμιο Ν. Καλιφόρνιας, που θα κυκλοφορήσει εντός των ημερών από το ΙΔΣ).

Η δομή, το οργανόγραμμα, οι μέθοδοι, το κόστος του τουρκοαμερικανικού λόμπι είναι γνωστά. Αξιοποίηση επ' αμοιβή πρώην αμερικανών αξιωματούχων, ανάμεσα στους οποίους όλοι ή σχεδόν όλοι οι διατελέσαντες υπουργοί Εξωτερικών και Αμυνας την τελευταία εικοσαετία, πράκτορες CIA, ΝΑΤΟϊκοί ιθύνοντες κλπ.

Ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια τα οποία χρηματοδοτούν τουρκολογικές σπουδές. Εταιρείες με συμφέροντα στην Τουρκία. Και άλλοι σύγχρονοι τρόποι ανώδυνης επιρροής. Το προ μηνών πάντρεμα του τουρκικού με το εβραϊκό λόμπι είναι ακραία επιτυχία του μηχανισμού.

Την ίδια ώρα τα καθ' ημάς είναι εμβρυώδη. Λειτουργούμε όταν το κάνουμε ως ομάδα διαμαρτυρίας εκ των υστέρων και όχι πίεσης εκ των προτέρων. Είναι δε αλλόκοτο και εκπλήσσει και τους Αμερικανούς πώς χώρα με τόση και τέτοια Ομογένεια, που απαρτίζουν επιφανέστατα μέλη της εκεί πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής, δεν κινεί φύλλο υπέρ των θέσεών μας. Το τουρκοαμερικανικό λόμπι πιέζει τις ΗΠΑ υπέρ της Τουρκίας, το ελληνοαμερικανικό πιέζει την Ελλάδα υπέρ των ΗΠΑ. Στην Ουάσιγκτον δεν υπάρχει ένας ελληνικός μηχανισμός ανταγωνιστικός του τουρκικού, με συνέπεια ο τελευταίος να παίζει μόνος του στο γήπεδο.

Η άμεση συγκρότηση ενός τέτοιου οργάνου στην υπερατλαντική πρωτεύουσα είναι στοιχειώδης όρος αποδοτικότητας των πολιτικοδιπλωματικών μας χειρισμών. Οσο βραδύνει η συνειδητοποίηση αυτής της ύψιστης προτεραιότητας, αποφασιστικής όσο και η αποκατάσταση του οπλικού ισοζυγίου μας, τόσο η Αγκυρα θα προωθεί τα σχέδιά της. Η απομυθοποίηση της δήθεν ακαταμάχητης αξίας της Τουρκίας για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και η αφαίρεση του ευρωπαϊκού της προσωπείου είναι δική μας υπόθεση. Η κατάδειξη ότι το σημερινό καθεστώς της Τουρκίας είναι ετοιμόρροπο και γι' αυτό επισφαλές για τα συμφέροντα των ΗΠΑ είναι ενός δικού μας μηχανισμού έργο. Φονταμενταλισμός, κουρδική επανάσταση, αλεβίτες είναι νομοτελειακά βέβαιον ότι θα αποσταθεροποιήσουν την Τουρκία. Αλλά οι ΗΠΑ για τους γνωστούς λόγους θα είναι η τελευταία χώρα που θα το πληροφορηθούν και αφού γίνει. Χρωστούμε να κάνουμε για τα συμφέροντά μας όσα κάνει ο αντίπαλος εναντίον τους. Και να το κάνουμε καλύτερα από αυτόν. Μπορούμε.

Ο κ. Στ. Παπαθεμελής είναι βουλευτής του ΠαΣοΚ, πρώην υπουργός.



ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (0)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.