από metereologos.gr
Τρίτη 17 Ιουλίου 2018
 
 

Το στοίχημα της ανάπτυξης

Η ρύθμιση του χρέους δεν είναι ιδανική, αλλά δημιουργεί συνθήκες ελεγχόμενης σταθερότητας – Ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας έχει εμπειρίες δράσης σε περιοριστικό περιβάλλον και αν υποτυπωδώς ελευθερωθεί μπορεί να δώσει μοναδικά αποτελέσματα
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Επί οκτώ χρόνια η ελληνική οικονομία παλεύει με το φάντασμα της χρεοκοπίας, με τις διάχυτες αμφιβολίες και τις πολλές αμφισβητήσεις, εντός και εκτός της χώρας, για την πολυπόθητη έξοδο από την κρίση.

Τα χρόνια της χρεοκοπίας και της ύφεσης

Ολα αυτά τα χρόνια συνολικά η οικονομική δραστηριότητα, αλλά και γενικότερα η οικονομική στάση και συμπεριφορά παραγωγών, καταναλωτών και εν γένει των πολιτών, ορίστηκε από τις σοκαριστικές συνέπειες της απειληθείσης χρεοκοπίας και των άπειρων διασωστικών μέτρων, ιδιαιτέρως εκείνων που αποδόθηκαν με τον όρο «εσωτερική υποτίμηση».

Οσοι παρακολούθησαν από κοντά όλα τα προηγούμενα χρόνια τις πολλές εκδοχές της «εσωτερικής υποτίμησης» γνωρίζουν ότι η επίδρασή της υπήρξε καταλυτική σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Το σοκ για την ελληνική οικονομία υπήρξε μοναδικό στον κόσμο εν καιρώ ειρήνης και προφανέστατα ήταν δύσκολα διαχειρίσιμο.

Τα προηγούμενα πολλά χρόνια χάθηκε το 25% του ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος, τα εισοδήματα των πολιτών εξαερώθηκαν, η ανεργία θέριεψε και αφαίρεσε κάθε εισόδημα από σχεδόν 1,2 εκατ. πολίτες, η κατανάλωση υποχώρησε αντίστοιχα, οι τράπεζες ακινητοποιήθηκαν στην κυριολεξία καθώς έπρεπε να διασωθούν πρώτα οι ίδιες, η ρευστότητα επιδεινώθηκε ραγδαία, οι επιχειρήσεις απώλεσαν κάθε χρηματοδοτική κάλυψη με αποτέλεσμα οι ασθενέστερες να οδηγηθούν μοιραία στην πτώχευση και οι υγιέστερες να εφαρμόσουν δραστικά μέτρα περιορισμού του κόστους προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις θυελλώδεις οικονομικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν στη χώρα μετά το 2009.


Οι «αυταπάτες» και οι χαμένες ευκαιρίες

Η αβελτηρία της πολιτικής, η αδυναμία των κομμάτων και των ηγεσιών τους να αντιληφθούν το βάθος και την ένταση της κρίσης, επέτεινε την προβληματικότητα και τη διάρκεια της διασωστικής περιόδου, με αποτέλεσμα να παραταθούν τα αρνητικά φαινόμενα στην οικονομία και βεβαίως να διατηρηθούν, επί μακρόν στον χρόνο, οι συνθήκες αβεβαιότητας και αμφιβολιών για την τύχη και το μέλλον της ελληνικής οικονομίας.

Κάποια στιγμή, στις αρχές του 2014, διαμορφώθηκαν καλύτερες συνθήκες διαχείρισης της μεγάλης κρίσης, ωστόσο άλλαξαν οι πολιτικές συνθήκες, οι οποίες και ανέτρεψαν τα όποια στοιχεία σταθεροποίησης και προόδου.
Υπό το κράτος έντονων και εν πολλοίς αστόχαστων κοινωνικών αντιδράσεων, επικράτησαν τότε «ριζοσπαστικές» - επί της ουσίας ασύμβατες προς τους διεθνείς και ευρωπαϊκούς συσχετισμούς - πολιτικές ως προς τη διαχείριση της κρίσης, οι οποίες εξέτρεψαν και πάλι τη χώρα από τον σκοπό της.

Η εμπειρία της πρώτης κυβέρνησης του κ. Τσίπρα υπήρξε οδυνηρή και βαθιά διαβρωτική της προσπάθειας εξόδου από την κρίση. Το πρώτο εξάμηνο του 2015, στην έξαλλη και εκτός κάθε μέτρου εποχή Βαρουφάκη, η ελληνική οικονομία πληγώθηκε βαθιά και μαζί της διαβρώθηκε συνολικά η αξιοπιστία της χώρας.

Η προσφυγή στο δημοψήφισμα τον Ιούνιο του 2015 δημιούργησε συνθήκες εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη και μας έφερε στο χείλος του γκρεμού. Για τη δεύτερη διάσωσή της επιβλήθηκαν αρχικώς capital controls και ακολούθως χρειάστηκε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός να αποδεχθεί επώδυνο συμβιβασμό προκειμένου να συνεχισθεί η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη.

Εκείνη η πολιτική παλινδρόμηση κλόνισε ακόμη περισσότερο την οικονομία και χρειάστηκαν άλλα τρία χρόνια έντονων προσπαθειών και ακόμη σκληρότερων μέτρων προκειμένου να ισορροπήσει υποτυπωδώς.


Από την επώδυνη συμφωνία στην ενισχυμένη εποπτεία

Εκτοτε, μετά βασάνων και κόπων, η δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα αποδέχθηκε τις υποχρεώσεις που πήγαζαν από την επώδυνη συμφωνία της συνόδου κορυφής το καλοκαίρι του 2015 και κατάφερε κουτσά-στραβά να ολοκληρώσει τον κύκλο των τεσσάρων αξιολογήσεων και πλέον οδεύει έστω προς την ελεγχόμενη έξοδο από τα μνημόνια. Στην τελευταία συνεδρίαση του Eurogroup, εν μέσω των διατηρούμενων ακόμη αμφιβολιών και αμφισβητήσεων, οι εταίροι ενέκριναν ένα σχήμα ρύθμισης των ελληνικών χρεών, συνοδευόμενο από ενισχυμένη εποπτεία.

Κατά κοινή ομολογία η ρύθμιση δεν είναι ιδανική, ούτε συμβατή προς τους κόπους και τις θυσίες του ελληνικού λαού. Αντανακλά τη διατηρούμενη καχυποψία των Ευρωπαίων για τη συνέχεια των ελληνικών προσπαθειών και είναι εμφανώς κατώτερη των κυβερνητικών προσδοκιών.

Ουσιαστικά οι εταίροι επέλεξαν να διαμορφώσουν για την ελληνική οικονομία μια συνθήκη σχετικά ελεγχόμενων χρηματοδοτικών αναγκών για τα επόμενα 14 χρόνια μέχρι και το 2032, συνοδευόμενη από μια υπόσχεση λήψης κάποιων μακροπρόθεσμων μέτρων μετά το τέλος της δεκατετραετίας αν και εφόσον χρειάζεται τότε.

Η χώρα μας για να απολαύσει ελεγχόμενες δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους θα πρέπει να επιτυγχάνει υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα της τάξεως του 3,5% του ΑΕΠ μέχρι και το 2022 και 2,2% του ΑΕΠ από εκεί και πέρα μέχρι το 2060! Ταυτόχρονα καλύπτεται απολύτως χρηματοδοτικά μέχρι το 2020 ώστε να αντιμετωπίσει τυχόν δυσκολίες στην έξοδό της στις διεθνείς αγορές σε περιβάλλον εκλογικού κύκλου και έχει να περιμένει επιστροφές των κερδών που αποκομίζουν οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες από τα διακρατούμενα ελληνικά ομόλογα, υπό τον όρο ότι θα εκπληρώνονται συγκεκριμένα μεταρρυθμιστικά βήματα από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης.

Η προσφερθείσα από τους Ευρωπαίους ρύθμιση του ελληνικού χρέους δεν είναι μεν γαλαντόμα, διαμορφώνει ωστόσο συνθήκες σταθεροποίησης των οικονομικών συνθηκών, υπό την προϋπόθεση πάντα ότι δεν θα διαταραχθεί η επιτευχθείσα δημοσιονομική σταθερότητα και θα επιτυγχάνονται τα πολύ υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα τουλάχιστον μέχρι και το 2022. Ταυτόχρονα οι ελληνικές τράπεζες θα πρέπει στο ενδιάμεσο αυτό διάστημα μέχρι το 2022 να έχουν αντιμετωπίσει το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων και να δημιουργήσουν προϋποθέσεις χρηματοδοτικής άνεσης για τις υγιείς επιχειρήσεις. Οπως και να έχει, το πλαίσιο στο οποίο καλείται να αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία είναι ιδιαιτέρως περιοριστικό, ειδικά στο δημοσιονομικό σκέλος.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι διατηρώντας τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα θα έχει την ευκαιρία να ανακατανείμει εσωτερικά στην οικονομία τον δημοσιονομικό χώρο που δημιουργούν τα υπερπλεονάσματα και να ωθήσει έτσι προς τα πάνω την οικονομική δραστηριότητα. Ωστόσο όλοι γνωρίζουν ότι η διαχείριση των όποιων ελευθερούμενων πόρων δεν υπακούει πάντα στις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις υπαγορεύεται από πολιτικούς σκοπούς, ιδιαιτέρως όταν επικρατούν οι καταδυναστευτικές ανάγκες του εκλογικού κύκλου.

Ευκαιρία πραγματικής ανασυγκρότησης

Το βασικό πάντως ερώτημα που απασχολεί αναλυτές και οικονομολόγους είναι αν και κατά πόσο η διεθνής οικονομική κοινότητα θα αντιμετωπίσει ως ευκαιρία την προσφερθείσα ρύθμιση και θα δώσει τον απαιτούμενο αέρα στην ελληνική οικονομία να αναπτυχθεί δυναμικά.

Αν δηλαδή ξεπεράσει τις διατηρούμενες καχυποψίες και αντιμετωπίσει την ελληνική οικονομία ως μια δυναμική κατάσταση γεμάτη ευκαιρίες και δυνατότητες.

Το παρήγορο είναι ότι σε όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης επηρεάστηκαν οι συνειδήσεις και άλλαξαν τα ήθη πολιτών και επιχειρηματιών. Ο ιδιωτικός τομέας και ειδικότερα οι επιχειρήσεις που έλαβαν πρόνοιες εξωστρέφειας και ελέγχου των παραγόντων κόστους και ανταγωνιστικότητας, διαθέτουν σήμερα εξαιρετικές εμπειρίες και είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε συνθήκες υποτυπωδώς σταθερότερες.

Ολα αυτά τα χρόνια της μεγάλης κρίσης επέδειξαν μοναδικές αρετές και κατάφεραν να αντιμετωπίσουν χρηματοδοτικά και άλλα προβλήματα, να διατηρήσουν επαφή με τις νέες τεχνολογίες και να διευρύνουν τον εξαγωγικό τους προσανατολισμό.

Τυχόν βελτίωση των οικονομικών συνθηκών θα επιτρέψει την ταχύτερη ανάπτυξή τους. Πολύ περισσότερο αν σε βάθος χρόνου ενισχυθεί ο μεταρρυθμιστικός κύκλος και αντιμετωπιστούν κρίσιμες διαρθρωτικές αδυναμίες του ελληνικού οικονομικού συστήματος.

Μένει στην πολιτική ηγεσία να προσαρμοστεί αναλόγως, να αντιμετωπίσει ακόμη κι αυτή την ενδιάμεση και απαιτητική ρύθμιση του χρέους ως ευκαιρία πραγματικής αναδιάρθρωσης και ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας. Ιδωμεν...   


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (6)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Ερχεται κάτι μεγάλο στο τόπο μας .. | 03/07/2018 18:56
    Θα ήθελα να γράψω κάτι για τον τουρισμό ..ο τουρίστας ..στον πόρο πχ ένα δωμάτιο από την ολανδια του το χρεώνουν 120$ και του ξενοδόχου του δίνουν μονο 40 $ το έχω διαπίστωση δεκάδες φορές ..εαν κάποιος βγάλη από την μέση αυτή την αλητεία ..θα βοηθήσει και τον τουρίστα που είναι στην πραγματικότητα το θύμα και τον ξενοδόχο ..ρεκτιφιαρισμα θέλει η οικονομία ..μικρά πράγματα .και ολοι θα βγουν κερδισμένοι ..
    Christos
    απάντηση72
     
     
     
    Ακόμα δεν έχουμε πιάσει το ΑΕΠ του 2014 | 03/07/2018 17:09
    άρα η υποτιθέμενη ανάπτυξη υπολογίζεται επί του πάτου που πιάσαμε επί Μπαρουφάκη. Οι τσιπροκαμένοι διέλυσαν την χώρα και προστάτευσαν και επιβράβευσαν την πηγή του κακού δηλ. τον δημόσιο τομέα. Σε καμία άλλη χώρα του κόσμου δεν αποτελεί τέτοιο ιερό ταμπού το δημόσιο. Οι αγορές δεν έχουν συναισθηματισμούς και αυταπάτες. Αγοράζουν ασφαλή ομόλογα. Ποιος θα αγοράσει ομόλογα με 300 δις χρέος και χωρίς δραστικό περιορισμό της πηγής του κακού?? Εγώ εάν είχα λεφτά ποτέ δεν θα τα αγόραζα με κίνδυνο μία κοντινή μέρα να ζητηθεί το κούρεμά τους.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση325
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    ΣΚΑΝΔΑΛΟ | 03/07/2018 16:53
    Σκάνδαλο μέγα το γεγονός οτι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παραμένει σε ποσοστά πίσω από το ΜΛ-ΚΚΕ.
    xXx
    απάντηση297
     
     
    Τσίπρες και Καμμένοι | 03/07/2018 10:07
    Πολύ σωστά το επισημαίνετε ότι ο ιδιωτικός τομέας είναι το κλειδί για την πολυπόθητη ανάπτυξη του τόπου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν λαός και πολιτική τάξη δεν πεισθούν και δεν αγωνισθούν ενωμένοι για τη δημιουργία υγιούς, ανταγωνιστικού, εξωστρεφούς, δυναμικού ιδιωτικού τομέα, με την διασφάλιση βεβαίως και του κοινωνικού του ρόλου, αποκλείεται η Ελλάδα να μετεξελιχθεί σε πραγματικά προηγμένη χώρα. Θα συνεχίσει να ταλανίζεται από τον κρατισμό, το ρουσφέτι, την αναξιοκρατία, τη διαπλοκή, την ομηρεία. Είναι όμως γεγονός ότι όταν οι Συριζαίοι ακούν ιδιωτικό τομέα βγάζουν εξάνθημα. Δεν κάνουν γι’ αυτήν τη δουλειά και είναι καιρός, μετά και τα όσα έχει περάσει τα τελευταία σαράντα χρόνια, να αποφασίσει επί τέλους ο πολύπαθος αλλά πάντα ευκολόπιστος ελληνικός λαός, ότι δεν θα αφήσει πλέον να τον κοροϊδεύουν οι οποιοιδήποτε Τσίπρες και Καμμένοι. Θα το κάνει;
    α.κ.
    απάντηση379
     
     
    Ποιος ασκεί αντίπολίτευση σ' αυτή τη χώρα; | 03/07/2018 07:37
    Πάντως όχι η ΝΔ. Αφού καλώς κρίνετε την Κυβέρνηση, θέλω να επισημάνω ότι βρισκόμαστε σε τροχιά υψηλής ανάπτυξης αλλά είμαστε πολύ χαμηλά για να φανεί ή δε ξέρω τι περιμένετε. Μακάρι να συνεχιστεί υψηλότερα. Όμως διαφωνώ για το χαμένο διάστημα που λέτε όλοι, διότι δε γίνεται μια νέα Κυβέρνηση να συμφωνεί εκ των προτέρων σε ότι απαιτούν οι δανειστές, δίχως πρώτα να δουν ας πούμε τις εναλλακτικές. Αλλιώς δεν υπάρχει λόγος εκλογών και ας συνέχιζαν το θεάρεστο έργο οι Σαμαροβενιζέλοι, του ψέματος και της ασυδοσίας. Διότι έχουμε σα λαός πληρώσει πολλαπλώς για τα χρήματα που φάγανε επί τεσαρακονταετείας οι προηγούμενες Κυβερνήσεις, που ευημερούν οι απόγονοί τους αλλά μυαλό δε βάλαμε. ...Ακόμα
    Ανώνυμος / η
    απάντηση1347