από metereologos.gr
Παρασκευή 17 Αυγούστου 2018
 
 

Κάτω το ελληνικό τραγούδι

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Ακούω το νέο τραγούδι του Χρήστου Δάντη που έχει προκαλέσει αντιδράσεις: «Καργιόλα σε μισώ / να το ξέρεις / σου αξίζει μόνο αυτό / να υποφέρεις / Καργιόλα σε μισώ» κ.λπ. Ηταν αναμενόμενο. Μετά το «κάποτε με ρώτησαν τι θα 'θελα να είμαι / κι εγώ τους απάντησα σουτιέν / γιατί ψοφάω για γυναίκες με μεγάλα στήθια» (Νίκος Καρβέλας), μετά το «Σκάσε» (Γιάννης Καραλής), μετά το «μπορείς να βγεις μ' όλες τις τσούλες της Γης», θα φτάναμε και στην καργιόλα. Από το «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι» του Διονύση Σαββόπουλου, που τόσο πολύ το τίμησε, θα καταλήγαμε στο «Κάτω το ελληνικό τραγούδι». Υπάρχει και πιο κάτω, φοβάμαι. Δεν αναφέρομαι μόνο στο σουξέ του Δάντη. Παρακολουθώ το μουσικό παιχνίδι «Νότα μία» με τη Σμαράγδα Καρύδη και συχνά απορώ με τις επιλογές των τραγουδιών. «Αυτά ακούει σήμερα ο κόσμος» μου λένε. Τι ακούει ο κόσμος; Το σύρσιμο της κιμωλίας στον μαυροπίνακα; Το κροτάλισμα της ροκάνας; Την εξάτμιση της νταλίκας στον ανήφορο;

Γούστα είναι αυτά. Ωστόσο πάντα υπάρχει το καλό και το κακό γούστο, τα καλά και τα κακά τραγούδια. Σε μεγάλη αφθονία διατίθενται πλέον τα κακά. Δύσκολα θα γράψει κάποιος ένα πραγματικά καλό κομμάτι. Γιατί; Μοιάζει σαν οι νέοι στιχουργοί να έχουν χάσει την επαφή με τη γλώσσα και το συναίσθημα, και οι νέοι μουσικοί να μη σκαμπάζουν από μουσική. Για τον ακροατή με τα ταλαιπωρημένα αφτιά υπάρχει βέβαια, πάντα, η δυνατότητα επιστροφής στα ακούσματα του παρελθόντος. Ωστόσο και εδώ κάτι δεν πάει καλά: Παρακολουθώ την εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου, όπου συχνά νέοι τραγουδιστές και ηθοποιοί πιάνουν το μικρόφωνο και επιχειρούν να ερμηνεύσουν από Αττίκ μέχρι Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκο. Το αποτέλεσμα είναι τις περισσότερες φορές απογοητευτικό, όχι επειδή δεν έχουν τη φωνή, αλλά επειδή δεν καταλαβαίνουν τι λένε και δεν ξέρουν πώς να το πουν.

Ούτε οι στίχοι µιλάνε στην ψυχή τους, ούτε η μελωδία, και αυτό φαίνεται στο τζούφιο αποτέλεσμα. Για να καλύψουν τις αδυναμίες τους, καταφεύγουν στο υπερπαίξιμο, αποδίδουν και το πιο απλό τραγουδάκι σαν κακοστημένη θεατρική παράσταση με υπερβολικές γκριμάτσες, περιττά χορευτικά βηματάκια, νάζια και ναζάκια. Ομως, πες το, χρυσή μου, να τελειώνουμε! Πες το απλά και λιτά, όπως το έλεγαν η Δανάη, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Μαίρη Λίντα, η Βίκυ Μοσχολιού, τραγούδι είναι, δεν είναι το «In questa reggia» της «Τουραντότ» του Πουτσίνι, ούτε η «Ηλέκτρα» του Ρίχαρντ Στράους. Τραγούδα τις λέξεις «της μιας δραχμής τα γιασεμιά / γεμίζουν το άδειο το τραπέζι», φτιάξε με τη φαντασία σου την εικόνα, και χρωμάτισέ τη με τη φωνή σου. Δεν χρειάζεται ούτε να γουρλώνεις τα μάτια σαν να παθαίνεις εγκεφαλικό στο «δραχμής», ούτε να προσποιείσαι λυγμό στο «γιασεμιά», ούτε να κάνεις παντομίμες και μούτες του βωβού κινηματογράφου, ούτε να ταλαντεύεσαι σαν περιστρεφόμενος δερβίσης στο ρεφρέν. Μόνο τραγούδα.

Βρέθηκα πριν από χρόνια σε συναυλία με γερμανικά τραγούδια που είχαν γίνει μεγάλες επιτυχίες στη Γερμανία τις δεκαετίες του '60 και του '70. Τα περισσότερα ήταν απαίσια. Είχα τότε, για άλλη μία φορά, εκτιμήσει τη δική μας παράδοση-παραγωγή με τα εκατοντάδες θαυμάσια τραγούδια - πολλά σε στίχους σημαντικών ποιητών. Τώρα, ούτε αυτή την παράδοση μπορούμε να εκτιμήσουμε, να τιμήσουμε και να απολαύσουμε, κυρίως το νεαρής ηλικίας κοινό που μαθαίνει πως το λαϊκό του 2018 είναι το σκυλάδικο. Και που όταν ακούει, π.χ., Χατζιδάκι από νέους ερμηνευτές είναι τόσο κακά ερμηνευμένος που απλώς δεν είναι Χατζιδάκις - ελάχιστες οι εξαιρέσεις.

Κι όμως, δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που - παιδί ήμουν - τα καλοκαίρια στο νησί, κάτι βράδια με μπουνάτσα, οι παρέες των ενηλίκων έπαιρναν μια κιθάρα και καθισμένοι στην παραθαλάσσια ταβέρνα τραγουδούσαν, ψιλοσωστά - ψιλοφάλτσα, όλα αυτά τα υπέροχα τραγούδια. Δεν ήταν επαγγελματίες, καταλάβαιναν όμως τι έλεγαν, γι' αυτό και εκείνη την ταπεινή, την ασήμαντη στιγμή, συντελούνταν το θαύμα: Η «Μαργαρίτα η Μαργαρώ» γινόταν μπροστά σου περιστεράκι στον ουρανό, και ο ουρανός χωρούσε μέσα σε δύο μάτια, με την Πούλια, με τον Αυγερινό και με όλα τα άστρα. Αυτή ήταν η μαγική δύναμη του ελληνικού τραγουδιού που του τη στέρησαν. Απομείναμε χωρίς όμορφες εικόνες και χωρίς όμορφες μουσικές. Χωρίς τη συγκίνηση και την ανάταση που χαρίζει η καλή μουσική. Ο,τι μας έλειπε ήταν η άρτι αφιχθείσα «Καργιόλα». Επρεπε όμως να την περιμένουμε.



* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino το Σάββατο 26 Μαϊου 2018.



ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (5)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Τυχερή γενιά | 03/06/2018 18:55
    Είχαμε την τύχη να μεγαλώσουμε την εποχή που από παντού ακούγονταν Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Γκάτσος, Σεφέρης, Ελύτης και δεκάδες άλλοι μεγάλοι. Από τα μεγάφωνα καφενείων και κινηματογράφων, τα ηλεκτρόφωνα, τα ραδιόφωνα. Τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν με σκουπίδια. Άτυχη γενιά.
    Θωμάς Νούσιας
    απάντηση30
     
     
    ΕΥΤΥΧΩΣ! | 02/06/2018 18:45
    Ευτυχώς που ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται όπως κι εμείς.... Πως όμως θα δείξουμε ότι "αυτά ΔΕΝ θέλει ο κόσμος?"
    Ανώνυμος / η
    απάντηση32
     
     
    Ισως | 29/05/2018 17:41
    Αξιζει , απο πολλες αποψεις, να εισαχθει η Ωδικη σαν μαθημα σε ολες τις βαθμιδες των σχολειων, προκειμενου να δοθει η δυνατοτητα στα παιδια να γνωρισουν και να τραγουδησουν ποιοτικα ελληνικα τραγουδια... Αν η Ωδικη τοποθετηθει στην πρωτη διδακτικη ωρα της ημερας,
    Ακομη καλυτερα !
    απάντηση140
     
     
    Τα χρονια περασαν αλλαξαν οι καιροι... | 29/05/2018 10:13
    Το θυμασε κοσμα το τραγουδαγε η μητερα μου και αργοτερα οπως λες παραπανω με την κιθαρα στο Μυλοποτα της Νιου και την Παλιοπαρεα απο Αιγαλεω Νικαια Κορυδαλλο τραγουδαγαμε , το περιγιαλι, τον καημο, το Θαλασσα πλατεια, μεχρι την Χουχου απ τΑλγερι και το living on a jet plane, California dreaming Tequila sunrise κλπ... Το φαινομενο δεν ειναι μονο ελληνικο ελα εδω στην Αγγλια να ακουσης τι ακουν οι σημερινοι teenagers ...ολες τις βδελυρες παραγωγες του Σαιμον Κοουλ...αυτα βγαζουν λεφτα αυτα προωθουν οι μεγαλοπαραγωγοι....Η κουλτουρα αργοπεθαινει σιγα σιγα στο βωμο της απληστιας του χρηματος οχι μονο στο τραγουδι αλλα και στον κινηματογραφο και την τηλεοραση, μεχρι και το BBC ξεφτυλιστικε ...
    Παραγκα παραγκα του χειμωνα...
    απάντηση191
     
     
    Η θλιβερή αποτίμηση... | 29/05/2018 10:04
    Πες τα χρυσόστομε!
    πλησίστια
    απάντηση170