από metereologos.gr
Τρίτη 24 Απριλίου 2018
 
 

Εργαζόμενος και γονέας

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Eίναι εκεί έξω, ανάμεσα σε εκείνους που με τις κομψές χάρτινες σακούλες πηγαίνουν στη δουλειά. Η κομψή χάρτινη σακούλα σικ καταστήματος (ή σπανιότερα η ισοθερμική τσάντα) είναι το σήμα κατατεθέν του εργαζομένου της κρίσης. Αν λαθροκοιτάξεις από το χάσμα της σακούλας, θα διαπιστώσεις ότι συνήθως περιέχει τάπερ με σπιτικό φαγητό και ένα μήλο. Οταν φτάνουν στη δουλειά, δεν ξεχωρίζουν από τους άλλους, τους τυχερούς εργαζομένους της Ελλάδας του 2018. Προδίδονται όμως από κάτι χαμηλόφωνα γλυκόλογα στο τηλέφωνο κατά τις μεσημβρινές κυρίως ώρες, από τις ογκώδεις σακούλες από το σουπερμάρκετ, από τον τρόπο που μπορεί να κοιτάξουν, ενίοτε με τρόμο, την ώρα προς το τέλος της βάρδιας ή της απογευματινής σύσκεψης. Ναι, ναι, είναι η πολύπαθη δημογραφική ομάδα των εργαζόμενων γονέων.

Στα υπερανταγωνιστικά και αλληλοκατασπαρασσόμενα εργασιακά περιβάλλοντα της σημερινής Ελλάδας, ο εργαζόμενος γονέας (πατέρας και μητέρα) οφείλει να αφομοιωθεί πλήρως. Ζούμε τη χρυσή εποχή των ατέκνων. Οι άνευ παιδιών γλιτώνουν πλέον εκείνες τις πληκτικές (και λίαν ναρκισσιστικές) συζητήσεις για τα ξενύχτια, τα εμβόλια, τις φρουτόκρεμες και τις εφηβικές εκρήξεις. Σήμερα οι εργαζόμενοι γονείς στην πλειονότητά τους σιωπούν, εκτός και αν είναι βέβαιοι ότι βρίσκονται σε σχετικά ασφαλές έδαφος (δηλαδή μεταξύ άλλων γονέων).

Οι άτεκνοι επιχαίρουν επιπλέον γιατί έχουν όλον τον χρόνο, τη διάθεση, την ενέργεια να διεκδικήσουν το τσίγκινο ταμπελάκι «ο υπάλληλος του μήνα». Σε αντίθεση με τους ασθμαίνοντες και υπερφορτωμένους γεννήτορες, οι ίδιοι έχουν την πολυτέλεια να εμφανίζονται πάντα διαθέσιμοι για παραπάνω: ώρες δουλειάς, ζύμωση, ίντριγκα, ενημέρωση στα της δουλειάς, εξύφανση σεναρίων για την υπονόμευση «απειλητικών» συναδέλφων κ.λπ. Τέλος, έχει μπει και ένα stop στις εκνευριστικές «διακρίσεις» υπέρ των γονέων, όταν π.χ. ερχόταν η ώρα για τις καλοκαιρινές άδειες («Θα φύγω εγώ τον Αύγουστο, γιατί τότε παίρνει και ο Στάθης και πρέπει να πάμε όλοι μαζί με τα δύο παιδιά»).

Τώρα οι εργαζόμενοι γονείς είναι απλά εργαζόμενοι. Κανείς π.χ. δεν ενδιαφέρεται αν το βράδυ που το μαγαζί είναι φουλ θέλεις να φύγεις λίγο νωρίτερα γιατί ο μικρός έχει γενέθλια. Ούτε θα σε ρωτήσει κανείς την ώρα που ανακοινώνεται έκτακτη βραδινή σύσκεψη με ποιον θα μείνουν τα παιδιά, ηλικίας 5 και 8 ετών, στο σπίτι (ειδικά τώρα που ο μισθός σου δεν σου επιτρέπει να πληρώνεις «γυναίκα»). Οφείλεις πάνω από όλα να είσαι αποδοτικός, πειθαρχημένος, ευέλικτος, παραγωγικός, έμπλεος ενθουσιασμού και να μην αποσπάς την προσοχή με τα «οικογενειακά» σου βάρη· το αν ξενύχτησες επειδή η θυγατέρα σου έχει βρογχίτιδα θα αντιμετωπιστεί με ένα συγκαταβατικό «περαστικά» και εν συνεχεία business as usual. Oσο για το δικαίωμα π.χ. στη «γονική άδεια για την παρακολούθηση της σχολικής επίδοσης», αν αρχίζεις να το εξασκείς, καλό είναι να συμφιλιωθείς με το ενδεχόμενο ότι θα είσαι στην πρώτη επόμενη φουρνιά που θα περάσει από το λογιστήριο.

H δε τεχνολογία ίσως και να έχει επιδεινώσει την κατάσταση, καθότι τα όρια εργασιακής και οικογενειακής ζωής επικαλύπτονται πλέον σε μόνιμη βάση (όπως είχε αποκαλύψει πέρυσι το ξεκαρδιστικό viral βίντεο με τον αμερικανό πολιτικό αναλυτή Ρόμπερτ Κέλι, όταν την ώρα που έδινε live συνέντευξη στο δελτίο του BBC World μπούκαραν στο δωμάτιο ο εννιάμηνος Τζέιμς πάνω στη στράτα του, η αφηνιασμένη τετράχρονη αδελφή του Μάριον και, αλλόφρων, τρεκλίζοντας σχεδόν, η μητέρα τους).

Η νέα τεχνολογία συντηρεί αυτό το διάφανο τείχος που τέμνει τις ζωές των εργαζόμενων γονέων σε δύο αλληλεπιδρώμενα και αλληλοσυγκρουόμενα παράλληλα σύμπαντα. Ενας φίλος μπαμπάς γιατρός μού εκμυστηρεύτηκε προ καιρού πώς είναι να σου τηλεφωνεί ασθενής ενώ οδηγείς με τρία μαινόμενα ανήλικα με στολές μπάσκετ στο πίσω κάθισμα. Εξυπακούεται δε ότι και ο προϊστάμενος που θα σου τηλεφωνήσει για κάτι επείγον εκτός εργασιακού ωραρίου δεν θα σκεφτεί επ' ουδενί λόγω να σε ρωτήσει μήπως ενοχλεί γιατί εκείνη την ώρα βοηθάς στα Αρχαία, πηγαίνεις τα δίδυμα στον οδοντίατρο ή διακόπτεις βάναυσα «την ιερή ώρα που η μαμά λέει το παραμύθι για την καληνύχτα».

Σύμφωνοι, οι εργαζόμενοι γονείς δεν είναι είναι η μόνη δημογραφική ομάδα που βάλλεται. Είναι όμως από εκείνες που παλεύουν μέχρις εσχάτων.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 1 Απριλίου 2018.




ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (3)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
     
    Συγχαρητήρια για την ανάδειξι ενός σημαντικού προβλήματος! | 05/04/2018 08:35
    Αλλά δυστυχώς στις περισσότερες χώρες αι κυβερνήσεις και αι επιχειρήσεις δεν καταλαβαίνουν πόσο ζωτικό είναι για την ελευθέρα και αποτελεσματική-παραγωγική οικονομία, την κοινωνική συνοχή και την δημοκρατία (1) η ανάπτυξη και ισχυροποίηση μεσαίας τάξεως, (2) η προστασία της μητρότητος - πατρότητος και της οικογενείας. Ερχονται μετά οι αριστεροί και, με αφορμή το (2), λέγουν πως ο φιλελευθερισμός (= καπιταλισμός) είναι κακός ως απάνθρωπος, προτείνοντες (εδώ είναι το λάθος) κρατιστική οικονομία (και εν τέλει δικτατορία) και, φυσικά, αποδόμησι της μεσαίας τάξεως (ακόμη χειρότερο λάθος). Να διορθωθεί δηλ. ένα λάθος (σαφώς αντιμετωπίσιμο εντός της ελευθέρας οικονομίας) με 2 μεγαλύτερα...
    Ν. Πειρουνάκης
    απάντηση75
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Τελικά δεν είμαστε μόνοι... | 04/04/2018 00:07
    Σε μια -πολύ ορθά περιγράφτηκε- "σιωπηλή", συχνά δυσβάσταχτη, καθημερινότητα αυτή η αρθρογραφία ενώνει μοναχικούς αγωνιστές και συντελεί στο να αναδειχθούν κάποια θέματα και να προβληματίσουν γενικότερα. Πρωταγωνιστές ή σκηνοθέτες όλοι έχουν να αποκομίσουν τα οφέλη τους. Κοινωνική παρατήρηση, τροφή για σκέψη, διαρκής αυτοκριτική, ίσως καλύτερο αύριο. Καλό κουράγιο σε όλους...
    Επιμελής αναγνώστρια
    απάντηση105