από metereologos.gr
Πέμπτη 24 Μαΐου 2018
 
 

Ενώ εσύ κοιμόσουν

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Μου διηγήθηκε το όνειρό του: Βρισκόταν στο σαλόνι του σπιτιού όπου ζει μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του όταν άνοιξε η εξώπορτα και μπήκε η νεκρή εδώ και 15 χρόνια γυναίκα του (η μάνα των δύο παιδιών του). Συμπεριφερόταν σαν να μην είχε φύγει ποτέ, άρχισε να τακτοποιεί τα μπιμπελό όπως τα έβαζε τότε, παραπονέθηκε για τις τρίχες του σκύλου (που επίσης δεν ζούσε πια), μάζεψε ένα λουλούδι που είχε πέσει από το βάζο στο πάτωμα, πέρασε στην κουζίνα.

Καθόταν (στο όνειρό του πάντα) ακίνητος στον καναπέ, ξέροντας πως είναι νεκρή, χωρίς φόβο, με το μυαλό του όμως γεμάτο ερωτήματα: Πώς θα πω στα παιδιά ότι η μαμά τους γύρισε; Πώς θα το πω στους συγγενείς, στους φίλους, στους γείτονες που ξέρουν ότι έχει πεθάνει; Πώς θα πω στη γυναίκα μου ότι επέστρεψε η (πρώτη) γυναίκα μου; Και πώς θα πω στην (πρώτη) γυναίκα μου ότι δεν μπορούμε να κοιμόμαστε πια μαζί γιατί υπάρχει άλλη; Αν την ακουμπήσω θα αισθανθώ το δέρμα της ή είναι φτιαγμένη από αέρα όπως όλα τα φαντάσματα;

«Δημήτρη, τι κάθεσαι; Εξω είναι άνοιξη, βγες!» άκουσε τη φωνή της. Ηθελε να σηκωθεί και να τρέξει έξω, μακριά της, αλλά τα πόδια του ήταν βαριά. Η αίσθηση πως δεν υπήρχε πλέον χώρος στη ζωή του για έναν άνθρωπο που είχε αγαπήσει και που η έλλειψή του τού είχε προκαλέσει πόνο, τον αναστάτωσε. «Δημήτρη, άκουσες; Εξω είναι άνοιξη, είπα, βγες!» επέμεινε η νεκρή, με το γάβγισμα του νεκρού σκύλου να μπλέκεται με τα λόγια της. Ξύπνησε αναστατωμένος.  

Σε μια προσπάθεια να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα, τον ρώτησα αν παρακολουθεί «Τατουάζ». Δεν παρακολουθούσε, οπότε το μάλλον κρύο αστείο με τον Απόστολο Γκλέτσο που ζει ερωτευμένος με την Εβελίνα Παπούλια όταν ξυπνά από το κώμα πολλών χρόνων η πρώτη γυναίκα του, η Μυρτώ Αλικάκη, και τον διεκδικεί, δεν έπιασε. Ψευτοφιλοσοφήσαμε: Για το εμπρηστικό υποσυνείδητο που εν αγνοία μας δουλεύει για να μας πετάξει τη βόμβα εκεί που δεν το περιμένουμε. Για τον ρόλο που αναλαμβάνει καθένας μας, ο οποίος μπορεί και να μην περιλαμβάνεται σε κάποια από τις επόμενες πράξεις της παράστασης. Είναι πικρό αλλά και αναγκαίο, για να προχωρήσει η ζωή.
Θυμηθήκαμε και μια-δυο γελοιογραφίες του Αρκά, από αυτές με τον Χάρο και τους πεθαμένους. Θυμηθήκαμε και το «Πονηρό πνεύμα» του Νόελ Κάουαρντ όπου επιστρέφει από μία άλλη διάσταση η πρώτη σύζυγος ενός συγγραφέα για να κάνει τη ζωή του άνω-κάτω... Ομως, και όλον τον Ντίσνεϊ να επιστρατεύσεις, εάν έχεις δει ένα τέτοιο όνειρο, που ξύνει βαθιές πληγές, το γέλιο περισσότερο με λυγμό μοιάζει. Ατιμο πράγμα τα όνειρα όταν έχουν ρίζες στο παρελθόν σου.

Σηκώθηκα να φύγω. Η «επίσκεψη» της νεκρής είχε πυροδοτήσει και δικές μου αναμνήσεις, από τη γνωριμία και με τους δυο τους, τις όμορφες ημέρες που είχαμε περάσει παρέα, πολλά χρόνια πριν. Ανοίγοντας την εξώπορτα με έπιασε η άνοιξη, εποχή που πάντα μου δημιουργεί αναστάτωση. Εφταιγε το λουλουδιασμένο δέντρο δίπλα στο κεφαλόσκαλο που μοσχομύριζε. Δεν ξέρω τι δέντρο ήταν. Εφταιγε το προτρεπτικό «Δημήτρη, έξω είναι άνοιξη, βγες» του ονείρου. Και ο Εμπειρίκος έφταιγε, που τυχαία είχα ξαναπιάσει εκείνες τις ημέρες - σε μία από τις άπειρες προσπάθειές μου να κατανοήσω στίχους που εξακολουθούν να μοιάζουν αινίγματα άλυτα: «Οι δρόμοι είναι λευκοί. Τ' άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος».
Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα πως η ζωή μου και οι σκέψεις μου συνδέθηκαν με τους στίχους. Είδα μπροστά, τον δρόμο. «Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος», συνεχίζεται με εμάς ή χωρίς εμάς. Με παρουσίες και με απουσίες που ενίοτε γίνονται όνειρα για να μας θυμίσουν πως κάποτε είχαν ρόλο. Κάποτε. Oμως τώρα, «Δημήτρη, έξω είναι άνοιξη, βγες». Ηθελα να το φωνάξω κι εγώ στον φίλο μου, σπρώχνοντάς τον μακριά από αναμνήσεις που πληγώνουν. Γιατί όλα είναι ζωή. Oλα είναι άνοιξη. Του έστειλα ένα ακόμη χαμόγελο, έτσι όπως τον είδα στη σχισμή της πόρτας που έκλεινε, και προχώρησα κάτω από το ανθισμένο δέντρο. Είμαι σίγουρος πως από τα πέταλα των λουλουδιών που προσπερνούσα αναδύονταν μικρούτσικες παιδίσκες.


* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino το Σάββατο 24 Μαρτίου 2018.


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (5)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Iσως | 27/03/2018 16:55
    Η Ανοιξη ειναι η πιο δυσκολη εποχη για τους πολλους... και μαλιστα ο Μαρτης στην ηλιολουστη Ελλαδα, στην εαρινη ισημερια... Πως να συντονιστει αυτη η εκκρηξη ζωης, χρωματων , ομορφιας, φωτος με την εσωτερικη μουνταδα των πολλων ; ...Πως να υπακουσουν στο προσταγμα : "Tι καθεσαι ;
    Eξω ειναι ανοιξη ! Βγες !
    απάντηση10
     
     
    Knock knock on heavens door | 26/03/2018 17:14
    Ο Πονος εχει επένδυση βαρεια και πολυχρωμη. Εχει ποιηματα, νουβελες και δραματα πολυπαιγμενα σε θεατρα. Εχει παιχτει και παιζεται στο σινεμα με αναλογη υποκρουση μουσικη και τραγουδια. Σε ηχεια ακουγεται συνέχεια και απο ακουστικα-ωτασπιδες. Ο πονος του άλλου θυμιζει κατι παντα που καποιες τεχνες τον ομορφηναν ή τον σατιρισαν. Και ο δικος μου, το ιδιο. Καπου τον εχω ξαναδει, τον εχω ξανακουσει. Ο Πέκινπα φταιει. Αυτος και καμποσοι αλλοι. Ο πονος μου δεν ειναι πια τραχυς, οπως καποτε. Και δεν τον γουσταρω ετσι.
    nikaram
    απάντηση52
     
     
    Τι σημαίνει | 26/03/2018 17:06
    αν βλέπεις στον ύπνο σου τον Πώλ Ελυάρ να διαβάζει το σπουδαίο ποιημά του Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α ; Και δίπλα του ο Διονύσιος Σολωμός να διαβάζει τον Ύ Μ Ν Ο Ε Ι Σ Τ Η Ν Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α ; Μήπως είναι ένα μήνυμα ότι είναι καιρός η Ελλάδα να ελευθερωθεί από το πλήθος των ετερόκλητων λαμογίων που την ταλαιπωρούν; Που στρεβλώνουν τα πάντα σε αυτήν; Που σκοτώνουν τα παιδιά της; Μπορείς να δώσεις μια ερμηνεία;
    P.E. "LIBERTE"
    απάντηση54
     
     
    «...μια σκοτεινή σκιά προϋποθέτει». | 26/03/2018 15:08
    Αγαπητέ Κοσμά, παρά την απόπειρα αποδραματοποίησης που επιχείρησες, ώστε να κάνεις το “dissolve” από το έρεβος της βαθειάς θλίψης, προς την ευδοκία του ανοιξιάτικου φωτός και τις μικρούτσικες παιδίσκες, η μελαγχολία αυτού του κειμένου δεν γίνεται κατορθωτό να ανατραπεί… Το γεγονός ότι επιστράτευσες ακόμη και τον Μίκυ Μάους, δεν βοήθησε καθόλου. Αντιθέτως, δραματοποίησε ακόμη περισσότερο την κατάσταση… Καμιά φορά σκέφτομαι πως το μόνο που μένει είναι πράγματι να εξοικειωθούμε με τον πόνο της απώλειας, (έναν πόνος που ενδέχεται να μας συνοδεύει για πάντα) και, κυρίως, να μην υποβιβάζουμε την υπαρξιακή αξία της μελαγχολίας, ούτε και να προσπαθούμε να την ξορκίσουμε όπως-όπως… Γιατί, «μία αχτίδα φωτός, μια σκοτεινή σκιά προϋποθέτει», όπως είχε πει κι ο ποιητής… Συγχαρητήρια για το κείμενο με το οποίο με συγκίνησες βαθειά, κι είμαι σίγουρος όχι μόνο εμένα.
    πειραχτήρι
    απάντηση232
     
     
    Για τον καθένα | 26/03/2018 10:29
    Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος, συνεχίζεται με εμάς ή χωρίς εμάς... Πάλι δεν κατάλαβες , για τον κάθε ένα μας εννοεί δεν έχει τέλος ο άσπρος , φωτεινός, δρόμος.
    XT
    απάντηση44