από metereologos.gr
Σάββατο 26 Μαΐου 2018
 
 

Η αδικία του γάμου

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Διάβαζα τις προάλλες για την εκτόξευση των εκδόσεων οδηγών γάμου ή γαμήλιας «ενδυνάμωσης» (empowerment). Στην Ελλάδα το γνωρίζουμε καλά, οι μισοί συρρέουν τα τελευταία χρόνια στον Ματθαίο Γιωσαφάτ και οι υπόλοιποι κοιμούνται με τα εγχειρίδιά του. Για δύο πρόσφατες αφίξεις («The Rough Patch» της κλινικής ψυχολόγου Ντάφνι ντε Μαρνέφ και «Happy Together» των συμβούλων γάμου Σούζαν και Τζέιμς Παβέλσκι) γράφει η Μπελίντα Λάσκομπ στο «Time», σε ένα άρθρο με τίτλο «Γιατί ακόμη και οι καλύτεροι γάμοι είναι μερικές φορές δύσκολοι». Κάποιες από τις συμβουλές, γράφει η Λάσκομπ, θυμίζουν διαφήμιση σαμπουάν: «Eπιμηκύνοντας και ενδυναμώνοντας την κοινή σας ζωή» κ.λπ.

Τα πράγματα, βεβαίως, είναι πολύ πιο περίπλοκα. Ειδικά όταν μιλάμε για τον ελληνικό γάμο στα χρόνια της κρίσης. Γιατί όλες αυτές οι περσόνες που υιοθετείς για να τα βγάλεις πέρα με μια όλο και πιο ανυπόφορη καθημερινότητα (μία περσόνα για την επαγγελματική σου ζωή - αρκεί να έχεις -, μία για τον κοινωνικό σου περίγυρο, μία για τους γονείς σου, μία για τα παιδιά σου, μία για τον εαυτό σου κ.λπ.) καταρρέουν μπροστά στον/στη σύζυγό σου. Εκεί, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, μπορείς επιτέλους να είσαι ο κακός εαυτός σου. Αυτός που θέλει να εκτονώσει κάπου όλη αυτή την τοξικότητα που ρουφάει κάθε μέρα. Να γκρινιάξει, να μεμψιμοιρήσει, να αναθεματίσει την άδικη ζωή και την κοινωνία, να βγάλει από πάνω του όλα αυτά που τον πνίγουν, να τα «χώσει» για τον χαμηλό μισθό, τις άθλιες εργασιακές συνθήκες και τον πολιτικό αμοραλισμό της χώρας ή για το ασήκωτο οικονομικό βάρος του φροντιστηρίου των παιδιών, την ηλικιωμένη μάνα που ζει ολομόναχη, το αβέβαιο μέλλον και το κλυδωνιζόμενο παρόν.

Η κρίση ήρθε απλά να μεγεθύνει ίσως την πιο αμείλικτη αδικία που συντελείται στο πλαίσιο του γάμου. Ο άλλος γίνεται ο εξομολογητής σου, ο σάκος του μποξ σου, ο κηδεμόνας, ο σύμβουλος, ο τοποτηρητής του ενήλικου εαυτού σου. Σε κανέναν φίλο σου (όσο στενός και αν είναι) δεν θα τολμούσες ποτέ να επιδείξεις με τέτοιο ζήλο και με τέτοια συχνότητα τις πιο ζοφερές, τις πιο πληκτικές, τις πιο εκνευριστικές πτυχές της ψυχοσύνθεσής σου.
Στο «Χρονικό του έρωτα» (εκδ. Πατάκη), ένα μυθιστόρημα πιο ευθύβολο από 100 οδηγούς γάμου μαζί, ο Αλέν ντε Μποτόν περιγράφει αριστοτεχνικά αυτή την κατάφωρη αδικία: «Ο κόσμος μάς αναστατώνει, μας απογοητεύει και μας πληγώνει με αμέτρητους τρόπους κάθε στιγμή. Μας καθυστερεί, απορρίπτει τις δημιουργικές μας προσπάθειες, μας αγνοεί στις προαγωγές, ανταμείβει τους ηλίθιους και τσακίζει τις φιλοδοξίες μας στις ζοφερές αμείλικτες ακτές του. Και σχεδόν ποτέ δεν μπορούμε να παραπονεθούμε για τίποτε απ' όλα αυτά... [...] Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος στον οποίο μπορούμε να επιδείξουμε τη λίστα με τα παράπονά μας, ένας άνθρωπος που μπορεί να γίνει ο αποδέκτης της συσσωρευμένης μας οργής μπροστά στις αδικίες και στις ατέλειες των ζωών μας. Οπως είναι φυσικό, αποτελεί ακραίο παραλογισμό να θεωρούμε ότι ευθύνεται εκείνος. Σε μια τέτοια περίπτωση, όμως, δεν έχουμε κατανοήσει πλήρως τους κανόνες λειτουργίας του έρωτα. Ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να ουρλιάξουμε στις δυνάμεις που έχουν την πραγματική ευθύνη, θυμώνουμε με όσους είμαστε βέβαιοι ότι θα υπομείνουν τις κατηγορίες μας».

Εννοείται ότι οι κατηγορίες που απευθύνεις στον άλλο είναι υπέροχα καμουφλαρισμένες ώστε να αποσιωπούνται τα αληθινά κίνητρα. Γιατί τρως τσιπς πάνω στον καινούργιο καναπέ, γιατί ακόμα να πάρεις τηλέφωνο τον υδραυλικό να δούμε γιατί στάζει το ταβάνι, πού άφησες πάλι το ψαλιδάκι των νυχιών, νομίζεις ότι μου αρέσουν τα κακόγουστα αστεία σου μπροστά στον Χ και στην Ψ, το παιδί εσένα αντιγράφει, ποιος πιστεύεις ότι κουράζεται περισσότερο σε αυτό το σπίτι;

Θέλει κόπο να πολεμήσεις (και αυτή) την αδικία. Οπως είπε ο Μπεν Αφλεκ - με μια ικανή δόση χολιγουντιανού μελό - παραλαμβάνοντας το Οσκαρ για την «Επιχείρηση Argo» (2013), απευθυνόμενος στην (ακόμη τότε) σύζυγό του Τζένιφερ Γκάρνερ: «Σε ευχαριστώ που δούλεψες για τον γάμο μας 10 συναπτά Χριστούγεννα. Ολα είναι καλά, έχει δουλειά το πράγμα, αλλά είναι η καλύτερη δουλειά. Και δεν υπάρχει κανείς με τον οποίο θα ήθελα να δουλεύω περισσότερο!».


* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 4 Μαρτίου 2018.









ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (7)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Ο γάμος είναι | 09/03/2018 16:23
    ουσιαστικά μια οικονομική συμφωνία για την εξασφάλιση της διαδοχής του κληρονομιαίου πλούτου.
    Bad Romance
    απάντηση84
     
     
    ζήτω η (συγκεκριμένη) αδικία! | 09/03/2018 10:24
    "είναι η καλύτερη δουλειά και δεν υπάρχει κανείς με τον οποίο θα ήθελα να δουλεύω περισσότερο!" αυτό τα λέει όλα.
    mafalda
    απάντηση23
     
     
    Εξουσιάζω ή δυναμώνω; | 08/03/2018 20:38
    «ενδυνάμωσης» (empowerment) > Κάπως ξεφεύγει του αγγλικού όρου, με νόημα αρχής, εξουσίας. Tο ελληνικό, τί; Tο δε «ενδυνάμωσης», από την άλλη, φέρει έννοια φυσικής ενδυνάμωσης, δηλ. δυναμώνω, γίνομαι καλύτερα, χωρίς πολιτικής χροιάς, όπως κυβερνώ ή διατάσσω. Παληά λέγανε, κάνω δυναμωτικές ενέσεις. Ευχαριστώ.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση01
     
     
    αντικειμενοποιση της υποκειμενικοτητας | 07/03/2018 23:27
    Ισως η Αδικια να εχει οντολογικες ριζες ...απο το ΒΗΜΑ Η προθετικοτητα της Συνειδησης..Παντα εχει αντικειμενο..παντα ανικειμενοποιει.. "μια διαμάχη συνειδήσεων που αντιτίθενται μεταξύ τους...η υπαρξιστική ανάλυση του βλέμματος. Η μονομαχία των συνειδήσεων που αναζητούν να υποτάξουν η μια την άλλη συνιστά την αποτυχία της επικοινωνίας με κορύφωση το αποτρόπαιο αίσθημα που προκαλεί πάνω μας το βλέμμα του άλλου. «Με το βλέμμα του άλλου νιώθω να μου ξεφεύγει "η κατάσταση" ή μάλλον δεν είμαι πια κύριος του εαυτού μου. Η αίσθηση ότι κάποιος μας κοιτάζει δρα στον πυρήνα της συνείδησής μας με έναν τρόπο που μας κάνει να νιώθουμε σαν αντικείμενα
    vx
    απάντηση14
     
     
     
    Ο γαμος βασικα ειναι | 07/03/2018 18:46
    ενας θεσμος που φορτωνει σε καποιον τα κοστη ανατροφης παιδιων. Το ερωτημα δεν ειναι τοσο ο γαμος οσο το γιατι κανεις επιχειρει να φερει στη ζωη ανθρωπους που δεν φταινε σε τιποτα να υποστουν τον βιασμο του κοινωνικου γιγνεσθαι .....Το βλεπετε εσεις λογικη ενεργεια ή σαδισμο??????
    SAS
    απάντηση519
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Αν διαβάσεις έγκαιρα Γιωσαφάτ | 07/03/2018 15:18
    δεν θα παντρευτείς καθόλου.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση145