από metereologos.gr
Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2018
 
 

H Λέσχη των Ανυπότακτων Γέρων

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

«Ποιο είναι το χειρότερο πράγμα στο να είσαι ηλικιωμένος;». Το ερώτημα είχε θέσει ένας νεαρός στον υπέργηρο Αλβιν Στρέιτ, κεντρικό ήρωα της ταινίας του Ντέιβιντ Λιντς «The Straight Story» (1999). Εκείνος είχε απαντήσει: «Το να θυμάσαι ότι υπήρξες νέος». Θυμάμαι ότι με είχε συγκινήσει τόσο αυτή η ταινία, που στο πλαίσιο ενός ρεπορτάζ σταματούσα ηλικιωμένους στους δρόμους στης Αθήνας για να τους απευθύνω, με περισσό θράσος, το ίδιο ερώτημα. Θυμάμαι ακόμη την απορία στα πρόσωπά τους. Ιδού κάποιες από τις απαντήσεις τους. «Προτιμώ να σας απαντήσω ποια είναι τα ωραιότερα πράγματα που έχω βρει εγώ τώρα που μεγάλωσα: το διάβασμα και η σκέψη». «Ο φόβος του θανάτου». «Να μην μπορείς να σταθείς όρθιος και να μην υπάρχει κανείς να σου δώσει ένα ποτήρι νερό». «Το ότι όλα δείχνουν πια τελείως μάταια. Ακόμη και οι παλιές ιστορίες». «Ο φόβος μήπως χάσεις το μυαλό σου. Ενας εξάδελφός μου ρωτούσε και ξαναρωτούσε ανήσυχος: "Μήπως είπα καμιά κουταμάρα;"». «Το ότι δεν γεύεσαι τον έρωτα». «Η μοναξιά». «Το ότι μπορείς να θαυμάσεις έναν ωραίο πίνακα αλλά όχι και ένα ωραίο κορίτσι που θα δεις στον δρόμο. Γιατί θα σε πουν αμέσως "γεροσάτυρο"».

Σε έναν κόσμο που το προσδόκιμο όριο ζωής αυξάνεται (στην Ευρώπη κατά 5 ώρες την ημέρα), οι σχέσεις μας με τους ηλικιωμένους είναι μια περίεργη ιστορία. Και δεν είναι μόνο ο ηλικιακός ρατσισμός, η εγγενής δηλαδή απέχθεια των «νέων και ενεργών» για τη φυσική φθορά. Είναι αυτή η απροκάλυπτη παθολογικοποίηση του γήρατος από τμήματα μάρκετινγκ, κλινικές πλαστικής χειρουργικής και όλους αυτούς τους «amortals» («άθνητους») που έχουν «σιτέψει» αλλά μένουν αγκιστρωμένοι σε εφηβικά σύνδρομα.

Ακόμη πιο περίεργη είναι οι σχέση με τους «γέρους» μας (πάντα απεχθανόμουν την έκφραση), δηλαδή τους ηλικιωμένους γονείς μας. Κάποιοι τους αποφεύγουν γιατί ποτέ δεν τους άντεχαν, γιατί έχουν ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί τους ή γιατί τους υπενθυμίζουν τη θνητότητά τους. Στη σημερινή Ελλάδα αρκετοί τους απομυζούν (οικονομικά και συναισθηματικά), επιβάλλοντάς τους ατελείωτες εργατοώρες babysitting με τα λατρεμένα εγγονάκια. Αλλοι πάλι τους «παρκάρουν» και δεν ασχολούνται μαζί τους ποτέ (διόλου τυχαίες κάτι γλυκερές διαφημίσεις, συνήθως τέτοιες μέρες, με ξεχασμένα γεροντάκια). Αλλοι τους «παρκάρουν» και απλώς νιώθουν άσχημα (ένα περίεργο μείγμα ενοχής και αδράνειας του τύπου «Ναι, ξέρω ότι η μάνα μου είναι μόνη της... Ανησυχώ μην της συμβεί κάτι» και ας πατάω στο πατρικό μία φορά το δίμηνο, μόνο και μόνο για να φάω εκείνον τον απίθανο μουσακά). Η πλειονότητα, βέβαια, τους νοιαζόμαστε. Μόνο που είμαστε υπερβολικά απασχολημένοι για να αφιερώσουμε χρόνο σε εκείνους που νομοτελειακά έχουν στη διάθεσή τους τόσο λίγο.

Παρά τα στερεότυπα, τελευταία έχει αρχίσει να ξεμυτίζει μια «νέα τρίτη ηλικία». Είναι αυτοί που αναζητούν καινούργιους τρόπους να είσαι «γέρος». Που σπάνε το «καλούπι» και προσαρμόζονται στην εποχή (εξ ου και τα μαθήματα υπολογιστών για τους 65+ κάνουν θραύση στο «Νιάρχος»). Ή που πάνε ακόμη παραπέρα, π.χ. χωρίζουν σε προκεχωρημένη ηλικία. Πρόσφατα, μου έλεγαν για ένα έξτρα ώριμο παντρεμένο ζευγάρι που πήρε διαζύγιο. Εκείνος 79, εκείνη 70+. Χώρισαν γιατί εκείνος ερωτεύτηκε μια συνομήλική του.

Το ενδιαφέρον είναι ότι εσχάτως ακόμη και η λογοτεχνία αποπειράται να προσεγγίσει αυτήν τη μέχρι πρότινος θαμμένη ηλικία. Διαβάζω τις τελευταίες γραμμές από το αγαπημένο μου «Προσπάθειες να κάνω κάτι με τη ζωή» (εκδόσεις Πατάκη). Ο 83χρονος ήρωας Χέντρικ Χρουν γράφει στο ημερολόγιό του την τελευταία ημέρα του χρόνου: «...Η νέα χρονιά δεν θα μου ξεφύγει... Αντε, να αντέξω μέχρι την άνοιξη! Και έπειτα υπάρχει και το ταξίδι οινογνωσίας που με περιμένει... Ο φόβος είναι δεδομένος. Ομως η Λέσχη των Γέρων αλλά όχι Νεκρών πρέπει να σταθεί στο ύψος του ονόματός της, αλλιώς θα είναι η Λέσχη του Τίποτα. Και μετά το ταξίδι θα αρχίσω να κάνω καινούργια σχέδια. Οσο υπάρχουν σχέδια, υπάρχει ζωή».

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Σάββατο 30 Δεκεμβρίου 2017.


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (8)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Ο ΠΕΙΣΜΑΤΑΡΗΣ | 05/01/2018 00:19
    Αχ, Γιάννη, βάρυνες πολύ,/ και δεν υπάρχει μια ψυχή / να σε γλυκάνει! /// Δικηγορείς,/ μα δεν μπορείς/ πια φτάνει! /// Που 'ταν ο νους σου στο μεζέ/ κι όλες τις είχε αγκαζέ, / τώρα τι βγάνει;/// Ο δρόμος είν' ανωφερής..../ «Οπλοφορείς»;;;/ Σ’ αυτή την ηλικία;!/// Και με προστάτη;/// Κάανει ;;;
    Ν. Ασανσερίτης
    απάντηση32
     
     
    Το να | 04/01/2018 15:48
    ασχημίζεις.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση11
     
     
    ΤΑ ΣΤΕΡΝΑ | 04/01/2018 15:18
    'Ολο κείνο τ' απέραντο, το γελούμενο δάσος, το γεμάτο μαντέματα -ο μεγάλος καημός!- με τα χρόνια μαράθηκε' όχι ξάφνου, με θράσος’ μουλωχτά το φαρμάκωσαν, και νεκρώθη ο παλμός... Σιγαλά σαν ν' ακούγεται μακρινή μια καμπάνα' στο περβάζι το τσίπουρο, η ελιά κι ο χαλβάς μαραγγιάζουν ανέγγιχτα' κακοτράχαλη αλάνα, πέτρα, αφάνα κι αμείλιχτος κουκουβάγιας χαβάς...
    Ν. Ασανσερίτης
    απάντηση20
     
     
    The straight story | 04/01/2018 06:11
    Γηριατρικες κ ψυχογηριατικες κλινικές πολυτελείας και μη Μόνοι σε ένα, 'η έξι δωματια Με συνοδο Ελληνίδα 'η και μη Ελληνίδα Με συνοδό, αλλά μόνοι Επιβιώνοντας στον δρόμο Από ανάγκη 'η επιλογή Αδιάφορο Μεταλλαγμένοι από άννοια να γελούν με τραγουδάκια των νηπιακων μας χρόνων Αισιον και ευτυχές το νέον ετος
    Μαρία Δεληγιαννη
    απάντηση12
     
     
    Υπέροχη Λένα... | 02/01/2018 20:30
    Αγαπητή Λένα, Έχεις μια φοβερή ικανότητα να "περιγράφεις" ουσιαστικά και εν συντομία πολύ ανθρώπινες καταστάσεις της καθημερινότητας. Η τρίτη ηλικία, ειδικά στην Ελλάδα των μνημονίων, πρέπει να είναι η πιο δυστυχισμένη από όλες. Μαζί με την ηλικία των νέων και ανέργων. Τα κείμενά σου αρέσουν, επειδή πάντα προσπαθείς στο τέλος να τα χρωματίζεις με μια χροιά αισιοδοξίας. Αλήθεια πότε σκοπεύεις να τα εκδόσεις;
    stavros
    απάντηση55
     
     
    Η τεχνη να χαιρεσαι τη ζωη | 02/01/2018 15:44
    ειιδικα στις δυσκολες σου μερες, ανηκει σε ανθρώπους που διψουν να την ζησουν. Ο Κεφαλος εξηγει στον Σωκρατη, γιατι είναι ευτυχης, τωρα που οι νεανικες του ορεξεις τον εγκατελειψαν, οσο ευτυχης θελει να είναι και ο 79αρης που γραφετε ο οποιος αισθάνεται διαφορετικα. Θελεις να ζησεις? Μπορεις! Τα καλούπια σπανε μονο με αυτή τη διψα, ειτε γερος εισαι, ειτε φτωχος η ανημπορος. Καποτε το οτι ειχα καταφερει να φορεσω τα παπούτσια μου, με γεμιζε ευτυχια, αν και δεν μπορουσα να περπατησω. Καλη Χρονια σε ολους μας!
    Enas metanastis
    απάντηση50
     
     
    Γεροντικόν | 01/01/2018 15:32
    Αγαπητή Λένα, Συγχαρητήρια! Επιτέλους, σας κατάλαβα ! Τις άλλες φορές τα αγγλικά μου δε με βοηθούσαν, γιατί δεν είναι της ΜΜΕδικης πιάτσας... Το κείμενό σας ανέδειξε τις αδιαμφισβήτητες ικανότητές σας και το νόημά του το φιλοσοφημένο και ανθρωπινό. Φτάνω να σας συγχω-ρέσω εκείνο το "άθνητοι" που η αφεντιά μου θα τομούσα να το κάνω "απέθαντοι" για να θυμίζει και λιγάκι Ελλαδίτσα. Σας εύχομαι καλή χρονιά, γεμάτη στιγμές ευτυχισμένες. Και σας παρακαλώ να συνεχίσετε γράφοντας τα εύγλωττα όντως ελληνικά σας. Φιλικά Ν. Ασανσερίτης Δικηγόρος ε.τ.
    Ν. Ααανσερίτης
    απάντηση112
     
     
    Το χειρότερο πράγμα ..είναι . | 31/12/2017 15:06
    Η αχαριστία το τι έχεις κάνει για τους άλλους .και πως σε βλέπουν και σε αισθάνονται σήμερα ...άκουγα τους παλιούς ((γέρους -)))παλιά - να λένε.. εκεί που είσαι ήμουν και εδώ που είμαι θα έρθεις ..
    Christos
    απάντηση91