από metereologos.gr
Κυριακή 15 Ιουλίου 2018
 
 

Οι Άριοι των συνδικάτων και οι λοιποί εργαζόμενοι

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Ο Γιώργος εργάζεται σε τεχνικό γραφείο, αρκετά χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο κατοικίας του. Για τη μετάβαση στην εργασία του χρησιμοποιεί το μετρό, αφού είναι το μόνο μέσο συγκοινωνίας που τον εξυπηρετεί. Προπληρώνει πάντοτε τις μετακινήσεις του, αφού χρησιμοποιεί μηνιαία κάρτα (τώρα σε ηλεκτρονική μορφή)...

Η Μαρία ζει σε προάστιο και εργάζεται σε κάποιο κατάστημα στο κέντρο. Για να μεταβεί στην εργασία της χρησιμοποιεί αρχικά την μία και μοναδική λεωφορειακή γραμμή που συνδέει το μέρος όπου ζει με τον σταθμό του μετρό σε γειτονικό προάστιο. Στη συνέχεια, χρησιμοποιεί το μετρό για να πάει στο κέντρο. Επίσης προπληρώνει τις μετακινήσεις της, ανανεώνοντας κάθε μήνα την κάρτα της...

Τις ημέρες απεργίας των μαζικών μέσων μεταφοράς, ο Γιώργος και η Μαρία αναγκάζονται να καταφύγουν στο ταξί για να μεταβούν στους τόπους εργασίας τους. Το ποσό που καλούνται να δαπανήσουν (συχνά εις διπλούν, προκειμένου και να επιστρέψουν στο σπίτι τους) δεν είναι ευκαταφρόνητο, αν ληφθούν υπόψη οι μάλλον πενιχροί μισθοί τους. Παράλληλα, η έχουσα προεισπράξει τα μεταφορικά ενός ολόκληρου μηνός πολιτεία δεν συγκινείται από το γεγονός ότι η τελικώς προσφερθείσα υπηρεσία ήταν «λειψή» κατά μία μέρα (αν υποτεθεί ότι οι απεργίες των μέσων μεταφοράς δεν είναι επαναλαμβανόμενες). Έτσι, δεν επιστρέφει στον Γιώργο και τη Μαρία το αναλογούν ποσό της μίας χαμένης μέρας, το οποίο δικαιούνται...

Στο λεξιλόγιο του προοδευτικού μεταπολιτευτικού μας λόγου, η λέξη «εργαζόμενος» υπονοείται με τη συνοδεία επιθετικού προσδιορισμού που είναι τόσο αυτονόητος ώστε κατά κανόνα παραλείπεται. Η πλήρης έκφραση, για τους σχολαστικούς του λόγου, είναι «συνδικαλισμένος εργαζόμενος» ή, στη γενικότερη περίπτωση, «συνδικαλιστικά καλυπτόμενος εργαζόμενος». Άλλωστε, το μαρτυρά η κοινότοπη έκφραση «κινητοποιήσεις εργαζομένων». Του στενού ή του ευρύτερου δημόσιου τομέα, εννοείται!

Ο Γιώργος και η Μαρία, που δεν έχουν την πολυτέλεια μιας τέτοιας «κινητοποίησης», μάλλον δεν θα πρέπει και να θεωρούνται εργαζόμενοι. Ή, κι αν καταδεχθούμε να τους θεωρήσουμε, θα ανήκουν αν μη τι άλλο σε κάποια κατώτερη «ράτσα», από εκείνες που το σύστημα έχει καταδικάσει να έχουν μόνο υποχρεώσεις, όχι δικαιώματα. Έτσι, πληρώνουν τακτικά τους φόρους τους, σαν καλοί πολίτες που είναι, ώστε να μπορεί στη συνέχεια η πολιτεία να ικανοποιεί τις απαιτήσεις των «κινητοποιούμενων» ευνοούμενών της, για τους οποίους διαχρονικά ισχύουν νόμοι που προστατεύουν το δικαίωμά τους να μην εργάζονται. Παλιότερα, μάλιστα, η λήξη των «κινητοποιήσεων» συχνά προϋπέθετε καταβολή των «δεδουλευμένων» για τις μέρες της απεργίας!

Το οξύμωρο της υπόθεσης έγκειται στην αλά καρτ επίκληση της δημοκρατικότητας: Οι πολιτικές δυνάμεις που διαχρονικά μονοπώλησαν τον όρο είναι εκείνες ακριβώς που τώρα είτε διστάζουν, από θέση εξουσίας, να επιβάλουν δημοκρατικές διαδικασίες στη λήψη συνδικαλιστικών αποφάσεων, είτε αντιδρούν, ως αντιπολιτευόμενες, στην προοπτική ενός τέτοιου εκδημοκρατισμού.

Βέβαια, στο πολιτικό λεξιλόγιο οι έννοιες είναι ελαστικές και το νόημά τους προσαρμόζεται εύκολα στις ανάγκες και τις σκοπιμότητες που οι περιστάσεις επιβάλλουν. Έτσι, ακόμα και η λέξη «εργασία» επιδέχεται πολλές αναγνώσεις και συνεπάγεται διαφορετικά δικαιώματα. Ανάλογα αν αφορά τους κομματικούς στρατούς των βολεμένων «Αρίων», ή την ανώνυμη, ανοργάνωτη και απροστάτευτη μάζα των «καταραμένων» του συστήματος...


Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (5)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Εργαζόμενοι: πατρίκιοι και πληβείοι | 14/12/2017 08:46
    Απεργία κάνουν μόνο αυτοί που δουλεύουν στο Δημόσιο γιατί δεν κινδυνεύουν να απολυθούν.Επομένως, θα είναι ευχής έργον να ψηφιστεί, επιτέλους, ο συνδικαλιστικός νόμος και μάλιστα για τα πρωτοβάθμια σωματεία γιατί αυτά μας ενδιαφέρουν. Αυτών οι αποφάσεις θα μεταφερθούν στα δευτεροβάθμια με το ερώτημα τηα απεργίας. Θυμάστε τις απεργίες στο μετρό, αποφάσεις που εξαγγέλλονταν και μετά αποσύρονταν; Χ.Μ.
    X.M.
    απάντηση30
     
     
    Εκείνοι εργάζονται , εμείς.. δουλεύουμε | 12/12/2017 14:54
    Επειδή έχω την ατυχία να ανήκω στους λοιπούς εργαζόμενους, χρόνια τώρα αναρωτιέμαι τι ακριβώς δουλειά κάνουν οι συνδικαλιστές και γιατί εγώ δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα της απεργίας. Αντίθετα πλήρωνα και πληρώνω με ταλαιπωρία και υψηλότερη φορολογία τις πτωχευμένες ΔΕΚΟ και άλλες κρατικές επιχειρήσεις, που ρήμαξαν τα συνδικάτα. Που είναι η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ και άλλες επιχειρήσεις; Εγώ λοιπόν που ανήκω στους λοιπούς..δεν εργάζομαι αλλά δουλεύω ( Δουλεία) και πληρώνω τις αποφάσεις των συνδικαλιστοπατέρων μαζί με τη Μαρία και το Γιώργο. Η ειρωνεία είναι ότι τους πληρώνουμε και όταν από τους βουλευτικούς θώκους που καταλαμβάνουν, κατακρεουργούν τα δίκαια των εργαζομένων. Δεν ξέρω ποιος δουλεύει ποιον..
    Φέφη
    απάντηση141
     
     
    Εύστοχη ανάλυση | 12/12/2017 11:40
    Συμπληρώνω απλώς ότι η καταχρηστική (αλλά συχνά και κοινωνικά ανάλγητη, για να φύγουμε από τα νομικά) άσκηση ενός συνταγματικού δικαιώματος όπως το δικαιωμα της απεργίας, σε βάθος χρόνου επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα: οι (λίγοι, αλλά υπαρκτοί ευτυχώς) σοβαροί συνδικαλιστές εξομοιώνονται με τους υπόλοιπους, ενώ κάθε απεργία δαιμονοποιείται στην συνείδηση του κόσμου, κοινώς πάμε από το ένα άκρο στο άλλο.Και αυτό μόνο ως αρνητικό μπορεί να λογιστεί. Να επισημάνω τέλος την ορθοτητα του σχολίου περί πανεπιστημιακού αναλόγου του κ. Χώτου.
    ΠΓ
    απάντηση91
     
     
     
    Το πανεπιστημιακό ανάλογο | 12/12/2017 08:42
    Αυτό ακριβώς συμβαίνει και μεγεθυμένο μάλιστα στα ακαδημαϊκά ιδρύματα. Και μάλιστα συμβαίνει με τον πλέον παράδοξα εκλεπτυσμένο και διαβολεμένα παραπλανητικό τρόπο. Εξηγούμαι. Οι καταλήψεις εκτελεσμένες από τους φοιτητές παγιώνονται από την συνειδητή παθητικότητα (αν όχι υποδαύλιση) των καθηγητών. Οι προοδευτικές πολιτικές οντότητες που ωθούν τους φοιτητές στην αντιπαραγωγική κατάληψη, αντί να ενδιαφέρονται για την πρόοδο, ευνοούν την απομείωση της γνώσης. Δηλαδή καταστρέφουν τη δημιουργία κεφαλαίου για τη χώρα. Συνάμα οι καθηγητές αφήνοντας χωρίς τιμωρητικές επιπτώσεις τις καταλήψεις παγιώνουν την αργομισθία τους. Αυτό οι αφελείς φοιτητές δεν το καταλαβαίνουν και συνεχίζουν την "ουτοπία".
    Γιώργος Χώτος
    απάντηση141
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων