από metereologos.gr
Δευτέρα 16 Ιουλίου 2018
 
 

Σκοτώνοντας την περιέργεια

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Φορούσε στο δεξί αφτί ένα περίεργο αλλά εντυπωσιακό σκουλαρίκι. Από μια μακριά αλυσίδα, κάθε κρίκος της οποίας είχε άλλο χρώμα, κρεμόταν μια μικρή κορνίζα με το ασπρόμαυρο πορτρέτο μιας όμορφης γυναίκας. «Πού τη βρήκες την Αλεξάνδρα Ρομανόφ;» τη ρώτησα. «Την ποια;». «Τη Ρομανόφ. Η γυναίκα που έχεις στο σκουλαρίκι σου είναι η τελευταία τσαρίνα». Και δεν το γνώριζε και δεν την ενδιέφερε να μάθει. Κάπου είδε το σκουλαρίκι, της άρεσε και το πήρε. Ετσι, όπως άλλοι φοράνε μπλούζες με τον Μαρξ νομίζοντας πως είναι ο Αγιος Βασίλης της Coca-Cola. Αμφιβάλλω, εδώ που τα λέμε, αν ακόμη και ο κατασκευαστής του κοσμήματος γνώριζε ποια ήταν η κρεμασμένη.

Δεν κάνω τον έξυπνο, όταν ήμουν παιδί είχε πέσει στα χέρια μου ένας τόμος της ιστορικής σειράς «Τα φοβερά ντοκουμέντα», ο οποίος αναφερόταν στη «Σφαγή των Ρομανόφ». Τον είχα ξεψαχνίσει. Εκτοτε τους αναγνωρίζω όπου κι αν δω φωτογραφίες τους. Ομως, ακόμη και αν δεν τους γνώριζα, θα ρωτούσα, θα διάβαζα, θα μάθαινα. Και σε καμία περίπτωση δεν θα κρεμούσα κάποια άγνωστη στο αφτί μου, θα ήθελα να έχουμε προηγουμένως «συστηθεί». Για λόγους ασφαλείας, και επειδή έχω περιέργεια. Εκείνη, πάλι, είτε είχε κρεμάσει την τσαρίνα πασών των Ρωσιών, είτε κάποια από τις σχιζοφρενείς φόνισσες που βοηθούσαν τον Τσαρλς Μάνσον στα εγκλήματά του, είτε την Κλάραμπελ, το ίδιο θα καμάρωνε. Το ίδιο ταιριαστή με τη σταράτη επιδερμίδα και τα καστανά μάτια της θα την έβρισκε. Αλλος ένας άνθρωπος που δεν είναι φιλομαθής, σκέφτηκα ως ηλικιωμένος θείος.

Εχω αρχίσει να σκέπτοµαι και να µιλάω σαν ηλικιωμένος θείος; Ομως, δεν είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι πως ζούμε, ας το πω, το τέλος της περιέργειας - με την έννοια και της φιλομάθειας. Ερχεται ο άλλος, απόφοιτος σχολής δημοσιογραφίας και ραδιοφωνικός παραγωγός με (κάτι σαν) ειδησεογραφική εκπομπή, και όταν αναφέρεις το όνομα της Οριάνα Φαλάτσι σε κοιτάζει σαν χάνος: «Δημοσιογράφος ήταν;». «Οχι, ζογκλέρ». Να υποθέσω πως κανένας από τους καθηγητές του δεν την είχε αναφέρει; Ας την ανακάλυπτε μόνος. Δεν μπορεί να ονειρεύεσαι καριέρα στη δημοσιογραφία και να μην έχεις ψάξει τα βασικά γύρω από τη δουλειά σου. «Να διαβάσεις τη "Μεγάλη Χίμαιρα"» προτείνω στην άλλη. «Τι είναι αυτό;» ρωτάει. Θέλει να γίνει φιλόλογος... Η μαμά της με στραβοκοιτάει με απόγνωση: «Και οι φίλες της το ίδιο είναι. Δεν έχουν καμία περιέργεια». Γιατί άραγε;

Είναι γνωστό: το εν Ελλάδι σχολείο κάνει ό,τι μπορεί για να σκοτώσει την όποια διάθεση για γνώση. Ομως υπάρχει και η ατομική ευθύνη. Σήμερα έχεις στα χέρια σου όλα τα μέσα, μπορείς να ψάξεις. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να περάσεις από τα εικονίδια «Messenger», «Μηνύματα» ή «Facebook» του κινητού σου, με τα οποία ασχολείσαι ολημερίς, στο εικονίδιο «Internet», να σχηματίσεις με τα καλογυμνασμένα (τόσα μηνύματα στέλνουν κάθε μέρα) δάχτυλά σου τη λέξη που δεν γνωρίζεις, τον όρο που σε ενδιαφέρει (σε ενδιαφέρει;), και αυτό είναι. Δύο άντρες στο λεωφορείο συζητούν για ένα ταξίδι στο Παρίσι: «Η γυναίκα μου ήθελε να πάμε και Λούβρο, αλλά τα μουσεία τα βαριέμαι».

Ούτε εγώ θα γυρνούσα την πλάτη στην Disneyland, στα Moulin Rouge και σε άλλες... ευτελείς διασκεδάσεις για να περάσω όλη την εβδομάδα αποκλειστικά στα μουσεία, θα προσπαθούσα όμως να τα προφτάσω, να τα δω και να τα κάνω όλα. Εμαθα να σέβομαι τη γνώση, να μην τη σνομπάρω, αλλά και να μην εκτίθεμαι δηλώνοντας δημοσίως τη βαρεμάρα μου και την άγνοιά μου. Ετσι, όταν ξεπέρασα την περίοδο της εφηβικής-νεανικής αφασίας, που βαριόμουν τους πάντες και τα πάντα, μπόρεσα να επιδιώξω τη γνώση. Είναι, θεωρώ, ευτυχία να είσαι περίεργος, πάντα με την έννοια του φιλομαθούς - δεν αναφέρομαι, φυσικά, στον κουτσομπόλη. Ομως, αυτή η σημαντική κινητήρια δύναμη που λέγεται ανθρώπινη περιέργεια μοιάζει να μην περιλαμβάνεται πλέον στο κύτταρο πολλών, να μην αποτελεί «συστατικό» του οργανισμού τους. Και η έλλειψή της, ο θάνατος της υγιούς περιέργειας, δεν μπορεί παρά να λειτουργεί ως αλυσίδα που σε κρατά δεμένο, καθηλωμένο στην άγνοια.

«Τι θέλεις να γίνεις;» τη ρωτώ. «Ηθοποιός». «Βλέπεις συχνά θέατρο;». «Το θέατρο δεν μου αρέσει πολύ, προτιμώ τον κινηματογράφο» σουφρώνει τη μυτούλα της. Aiuto!


* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2017.



ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (5)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Great article | 29/11/2017 01:02
    Congratulations !!! One of the best if not the best I have read in the last few months .
    A greek from abroad
    απάντηση10
     
     
    Αλλες εποχες 3 και τελειωνω... | 28/11/2017 14:58
    Απο 13 ετων θυμαμε τα γεγονοτα που συναιβεναν το 66 στην πολιτικη σκηνη γιατι καθομουν και διαβαζα στα περιπτερα καθ οδων για το γυμνασιο τα πρωτοσελιδα των εφημεριδων. Ακομα και επι χουντας συνεχισα το διαβασμα ζωντας παραλληλα μια ζωη που συμπεριελαμβανε μακρυ μαλλι, καμακι, και ταξιδια στην ευρωπη με ωτο στοπ..Στην μεταπολιτευση η αριστερη προπαγανδα μας εστειλε σε βιβλια του Λενιν, Μπακουνιν, Τροτσκι κλπ που ουδολως με επιρεασαν παρεμεινα παντα κεντρωος. Στοιχηματιζω οτι οι περισσοτεροι σχολιαστες των πολιτικων γνωμων του βηματος δεν εχουν ιδεα οχι μονο περι Φαλατσι αλλα ουτε περι Σαρτρ, Σαιξπηρ, Νταντε , Ντοϋλ , Τζακ Λοντον, Χεμινγκγουαιη, Σταινμπεκ. Μονο αποσπασματα απο Λενιν, Μαο κλπ.
    Γιωργος Συνοδινος
    απάντηση102
     
     
    Αλλες εποχες 2 | 28/11/2017 14:43
    Μετα βγηκαν τα χαρτακια με την σειρα Μεγαλοι ανθρωποι του κοσμου, με αυτην την σειρα των 100 εμαθα σε ηλικια εννεα ετων για τον Γαριβαλδη, Ροβεσπιερο, Φρανκ Λλοιντ Ραιντ , Αλφρεντ Νομπελ, Ροαλντ Αμουδσεν, Αινσταιν κλπ. Συγχρονως μαζι με τα κομικς και τον μικρο ηρωα εμαθα περιληπτικα σχεδον ολα τα μεγαλα αριστουργηματα της διεθνους λογοτεχνιας απο τα κλασσικα εικονογραφημενα την ελληνικη εκδοση των αμερικανικων κλασικς ιλλουστρειτεντ. Στα 13 μαθητης της Ιωνιδιου στον Πειραια αρχισα να πηγαινω απο μονος σε παλαιοπωλεια και να αγοραζω μισοτιμης απο ολη την σειρα του Ιουλιου Βερν μεχρι, Πηνελοπη Δελτα κι αργοτερα ολο τον Καζαντζακη. Κανεις δεν μου υπεδειξε την αναζητηση μου για γνωση ....
    Γιωργος Σ.
    απάντηση151
     
     
    Αλλες εποχες 1 | 28/11/2017 14:21
    Κυριε Βιδο δεν ξερω αν ειναι οι εποχες η το να εχεις εμφυτη την ορεξη για μαθηση. Γεννημενος στις αρχες του 50 μεγαλωσα πρωτα με παραμυθια της Αγκυρας που μυ διαβαζε ο παππους μου, συγχρονως ακουγα και την θεια Λενα καθε πρωι, αργοτερα το θεατρο της Τεταρτης και αλλες πανεμορφες ραδιοφωνικες εκπομπες, η μονη διαφημηση που θυμαμε ηταν ο Ακακιος και Δημητρακι το κακαο σου. Μεγαλωνοντας μαζι με τα γυαλενια τις σβουρες την μπαλα στη γειτονια με τον χωματοδρομο στις φτωχογειτονιες της Β Πειραια εγιναν μοδα και τα χαρτακια....οχι τα ποκεμον.. αλλα τα θαυματα του κοσμου οπου εμαθα για το Ατομο των Βρυξελλων, το Καναβεραλ, τον, Αμαζωνιο, τον πυργο του Αιφελ και τοσα αλλα στα 100 χαρτακια της σειρας,
    Γιωργος Σ.
    απάντηση161
     
     
    Απολαυστικός | 28/11/2017 08:25
    Απολαυστικός όπως πάντα. Και πάνω από όλα ουσιαστικός. Ξέρετε γιατί? Απλά γιατί πάντα γράφετε για θέματα που άπτονται της κονής λογικής, που δυστυχώς πια έχει χαθεί, φοβάμαι δε ανεπιστρεπτί.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση462