από metereologos.gr
Σάββατο 18 Νοεμβρίου 2017
 
 

H ζωή που δεν έζησαν

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Καταλαβαίνεις αµέσως ότι κάτι δεν πάει καλά όταν ακούς από αμετροεπώς χαμογελαστά ζευγάρια σχόλια του τύπου: «Πήγαμε ένα υπέροχο φθινοπωρινό διήμερο στο εξοχικό μας στη Χ. Από τη χαρά του ο (σ.σ. τρίχρονος) Γιάννης δεν κοιμόταν πριν από τις 12 το βράδυ», «Ηταν πολύ ωραία στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του Χ. Εδωσα στη μικρή τη φρουτόκρεμα από νωρίς και κάθισε ήσυχη στο καρότσι. Οταν άρχισε τα ουρλιαχτά, φύγαμε» ή «Εχουμε σχεδόν μισό χρόνο να βγούμε οι δυο μας. Αλλά είναι τόσο χαριτωμένα όταν τα παρατηρείς να φτιάχνουν τα πρώτα τους σκραμπλ». Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της τέλειας πυρηνικής οικογένειας.

Eίναι η λαίλαπα της σημερινής παιδοκεντρικής φαμίλιας. Γονείς που δεν κάνουν απολύτως τίποτα χωρίς τα παιδιά ή τίποτα που να μην έχει σχέση με τα παιδιά. Οχι (απαραιτήτως) επειδή συντρέχουν πρακτικοί και οικονομικοί λόγοι (π.χ. «δεν έχουμε ποιος να το κρατήσει»), αλλά επειδή οι ίδιοι έχουν αναγάγει την ανατροφή των τέκνων τους στο ύψιστο, στο υπέρτατο, στο πανίερο και μοναδικό καθήκον τους απέναντι στον εαυτό τους και στην ανθρωπότητα. Το αποτέλεσμα; Γονείς παντελώς αποστραγγισμένοι από ενέργεια και προσωπικό χρόνο, χωρίς ψήγμα ιδιωτικότητας, που βρίσκουν ευκαιρία για ένα ποτήρι κρασί μόνο στο παιδικό πάρτι, που δεν θα διαβάσουν ποτέ ένα «ενήλικο» βιβλίο, που θα οργανώσουν ευλαβικά το τέλειο playdate αλλά ποτέ ένα boys' ή ένα girls' night out, που θα χύσουν αίμα για να μη χάσει ο μικρός τον αγώνα ποδοσφαίρου το πρωί της Κυριακής και ας έχουν γίνει οι ίδιοι μια θλιβερή, πλαδαρή σκιά του παλιού εαυτού τους (μπιροκοιλιά, παντελώς ασεξουαλική περιβολή μέσα και έξω από το σπίτι κ.ά.).

Ταξινοµούνται χονδρικά σε τέσσερις συνοµοταξίες. Στους ρέποντες προς τη συστηματική, ηδονική σχεδόν, αυτοθυματοποίηση: «Δεν έχω ποτέ χρόνο... Οι παππούδες μένουν μακριά...». Στους νέας κοπής new age, που θεωρούν ότι η μύηση στο «attachment parenting» («γονεϊκότητα της προσκόλλησης») είναι κάτι σαν PhD. Στους εθισμένους / οκνηρούς με το σταθερό, σιωπηρό μότο: «Εχω συνηθίσει πια να μη βγαίνω ποτέ έξω». Αυτοί έχουν, βέβαια, ένα ελαφρυντικό: τα πρώτα χρόνια που γίνεσαι γονιός είναι αναπόφευκτα δύσκολα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οφείλεις να απολέσεις διά παντός τον προ-του-τέκνου εαυτό σου και βίο σου. Και, τέταρτον, στους ανεπίδεκτους μαθήσεως, που συνειδητά επιλέγουν το παιδί αντί μιας κανονικής ζωής. Γι' αυτούς η γονεϊκότητα έχει σχεδόν μετατραπεί στο τέλειο άλλοθι για την απουσία ενδιαφερόντων, σεξουαλικής ζωής, κοινωνικών συναθροίσεων κ.λπ. Και όταν έρθει η ώρα για την «άδεια φωλιά» (όταν δηλαδή το παιδί εγκαταλείψει την οικογενειακή εστία για σπουδές, εργασία ή σύντροφο), η κατάσταση είναι ήδη προκεχωρημένη: «Φωλιά του κούκου».

Οι έρευνες καταδεικνύουν πως όταν η γονεϊκότητα γίνεται αυτοσκοπός, η ψυχική υγεία ολισθαίνει. Εν έτει 2012, έρευνα του Πανεπιστημίου Μέρι Ουάσιγκτον της Βιρτζίνια σε γυναίκες ως επί το πλείστον της μεσαίας τάξης, ηλικίας 18-49 ετών, παντρεμένες ή σε μακροχρόνιες σχέσεις, επιβεβαίωσε ακριβώς αυτό. Οι μητέρες που αντιμετωπίζουν τη μητρότητα ως μια κούρσα αντοχής, την οποία μόνο εκείνες μπορούν να φέρουν εις πέρας και από την οποία κανείς και τίποτα δεν πρέπει να τις αποσπά, είχαν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να εμφανίσουν αγχώδεις διαταραχές και κατάθλιψη. Οι συντάκτες της έρευνας, η οποία δημοσιεύθηκε online στην επιθεώρηση «Journal of Child and Family Studies», κατέληξαν να διερωτηθούν: «Αν η υπερεντατική μητρότητα συνδέεται με τόσο αρνητικές για την ψυχική υγεία τους συνέπειες, τότε γιατί οι γυναίκες επιμένουν να την υιοθετούν;».

Oι γονείς της νέας χιλιετίας πνίγουν εαυτόν στον υπερβάλλοντα ζήλο τους να μεγαλώσουν μικροδιαχειριζόμενα, παραχαϊδεμένα, επιτυχημένα παιδιά. Δεν χρειάζονται όμως ενοχές, ούτε αυτομαστίγωμα για να διεκδικήσεις (και να πάρεις) ένα ρεπό. Οπως έγραφε προ μηνών η Λίντσεϊ Ρόμπερτς στην «Washington Post» (σε ένα άρθρο με τίτλο «Why self-care is an important part of parenting, and how to make time for it»): «Το να φροντίζεις τον εαυτό σου δεν είναι εγωιστικό· είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να κάνεις για τα παιδιά σου».
* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017.


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (7)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    η ζωή που δεν θα ζήσουν | 15/11/2017 14:00
    Συνέχεια από το προηγούμενο. Στη συνέχεια το σύστημα προωθεί την διάσπαση κάθε κοινωνικής σχέσης μεταξύ των ανθρώπων κάνοντάς τους εύκολα διαχειρίσιμα άτομα και έτσι αφού κλειστούν στο σπίτι αποξενωμένοι καταλήγουν να γίνουν όπως τους περιγράψατε στο άρθρο σας. Χάθηκε έτσι μάνα κλώσσα φύλακας κάθε οικογενειακής αξίας, αυστηρής και μιά τεράστεια αγκαλιά για όλους, ενώ ο πατέρας από κολώνα προστάτης φύλακας έγινε αυτή η μπυροκοιλιά που σφουγγαρίζει, βάζει πλυντ'ηριο και διασκεδάζει με κάθε ηλίθιο ριάλιτι της τηλεόρασης.
    αγανακτισμένος
    απάντηση75
     
     
    Η ζωή που δεν θα ζήσουν | 15/11/2017 13:51
    Οσο και να φαίνεται περίεργο οι σχέσεις οικογενειακές , γονεικές, κοινωνικές που βλέπουμε να κυριαρχούν στις μέρες μας όπως και αυτές που περιγράφετε είναι ενταγμένες μέσα στη λογική της νέας τάξης και νέας εποχής. Αυτές οι σχέσεις ποροωθούνται με πολλούς τρόπους, τύπος, τηλεόραση, κινηματογράφος, διαδίκτυο κ.λ.π. και με μεγάλη επιτυχία από όλο αυτό το παραμύθι της γυναικείας απελευθέρωσης που πέρασε όσο στραβά γινόταν και αναπαράγεται από τις ίδιες τις γυναίκες μέσα από τους χώρους εργασίας το σχολείο. Προσπάθησαν και το έκαναν με μεγάλη επιτυχία να διαλύσουν κάθε διάκριση ρόλου των γονέων με αποτέλεσμα να ανδροποιηθεί η μητέρα και να γυναικοποιηθεί ο πατέρας.
    αγανακτισμένος
    απάντηση66
     
     
     
    Επιστροφή στην επαρχία | 15/11/2017 11:06
    Η ανεργία και τα κλειστά καλοριφέρ οδηγούν στην επαρχία. Τα αστικά κέντρα είναι για τους φιλελέδες και τον καταναλωτισμό, εδώ στην Ελλάδα μέχρι το 1950 ζούσαμε σε χωριά !!! Πατρίς Θρησκεία οικογένεια !!!!
    Πέτρος
    απάντηση614
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    "Ο Ελάχιστος Εαυτός" | 15/11/2017 10:03
    κα Λένα επείγεσθε να διαβάσετε το πόνημα του Κρίστοφερ Λας "Ο Ελάχιστος Εαυτός". Αυτά που περιγράψατε ταυτίζονται με την συμπεριφορά των κρατουμένων στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Ο καθείς ελαχιστοποιεί την ύπαρξή του προκειμένου να την παρατείνει έστω και σας τρεμουλιαστό αντιφέγγισμα λυχναριού. Μην ζητήσετε ήρωες και μην τους βάλετε απέναντι σε όλους τους άλλους. Είναι πολύ βαθιά τα ένστικτα που καθοδηγούν και μόνο η φιλοσοφία και η υπεροπλία του νου μπορεί να αγωνιστεί σε τέτοιες συνθήκες.
    1943
    απάντηση41
     
     
    Εδω ομως ειναι Ελλαδα μανταμ..Και | 14/11/2017 17:27
    Οι φαπες και το χαστουκι και καμμια ψιλη κλωτσια αμα λαχει πεφτουν γιατι οπως ξερετε ,........αμα δεν παρατανε το νιντεντο οταν κανουν διαολιες και γενικα παραμελουν μαθηματα κλπ. ΤΟ ΞΥΛΟ ΒΓΗΚΕ ΑΠ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. Ξερω πολλες μητερες με δυο η και παραπανω Master kai PhD που οταν ο κομπος φτανει στο χτενι ξεχνανε το τι επιταση το new age style and family.
    Grumpy old man
    απάντηση95
     
     
    Διαβάζοντας αυτές τις διαπιστώσεις | 14/11/2017 06:34
    δεν έχει σημασία που είναι από μετάφραση. Είναι αληθινά γεγονότα και απασχολούν συνανθρώπους μας. Σκέφτομαι τελικά ότι το χωριό είναι πολύ ανώτερο κοινωνικό κύτταρο με μεγαλύτερα πλεονεκτήματα απότι μια μεγαλούπολη.Το διαδίκτυο πλέον διευκολύνει πολλά επαγγέλματα να αποδράσουν
    Katsikis
    απάντηση276