από metereologos.gr
Παρασκευή 20 Ιουλίου 2018
 
 

Στα άκρα!

Στα άκρα!
- Κι έκαιγε πολύ η φωτιά;
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Στην τελευταία συνάντησή τους στο Μέγαρο Μαξίμου ο Μητσοτάκης είπε στον Τσίπρα:
- Εσύ θα επιλέξεις πώς θα πάνε τα πράγματα. Αλλά όπως επιλέξεις, έτσι θα πάνε. Μην έχεις καμία αμφιβολία!
Λογικό. Είναι προφανές ζήτημα της κυβέρνησης να προσδιορίσει αν οι εξελίξεις θα κινηθούν σε συνθήκες πολιτικής ομαλότητας, δημοκρατικού μέτρου και προσωπικής κοσμιότητας.
Η αντιπολίτευση θα ακολουθήσει. Και στη μία αλλά και στην αντίθετη περίπτωση.
Μετά τη συνάντηση, το Μέγαρο Μαξίμου εξέφραζε τη δυσαρέσκειά του επειδή ο Μητσοτάκης δεν ανταποκρίθηκε «στο άνοιγμα του Τσίπρα».
Για να είμαι ειλικρινής, δεν κατάλαβα ποιο ήταν το άνοιγμα. Ούτε τι άλλο μπορεί να κάνει ο Μητσοτάκης πέρα από τη συνολικά μετριοπαθή αντιπολίτευση που ασκεί - και πάντως πολύ πιο μετριοπαθή από την αντιπολίτευση που ασκούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στον Σαμαρά...

Αν η κυβέρνηση εξακολουθεί να ελπίζει ότι με κάποιο ουρανόπεμπτο ριμέικ του 2015 θα βρεθούν πάλι κορόιδα στην αντιπολίτευση να μοιραστούν τον λογαριασμό ή να την αφήσουν ανεμπόδιστη να διαμορφώσει την ατζέντα που τη βολεύει, νομίζω ότι μιλάει για άλλη χώρα και άλλο πολίτευμα.
Υπενθυμίζω (για να υπογραμμίσω ξανά το αδιανόητο της τότε μεθόδευσης) ότι το 2015 η μεταβατική ηγεσία της ΝΔ είχε παρασκηνιακά συμφωνήσει διά του Νικήτα Κακλαμάνη με τον Ν. Βούτση ακόμη και σε μια αδιανόητη κυβερνητική σύνθεση του ΕΣΡ με προφανή επιδίωξη τον έλεγχο το τηλεοπτικού τοπίου - μόνο τον πατέρα Παππά δεν είχαν βάλει μέσα!
Ευτυχώς για τη δημοκρατία μας, η συμφωνία ακυρώθηκε διά της εκλογής Μητσοτάκη. Η συνέχεια είναι γνωστή.
Το ηθικό δίδαγμα είναι πως όποιος έχει στοιχειωδώς παρακολουθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση ή την κυβέρνηση, προ ή μετά Μνημονίου, δεν δικαιολογείται να συντηρεί αυταπάτες: κανείς δεν γνωρίζει πώς και με ποιο κόστος θα τελειώσει η μακρά εκλογική περίοδος που ανοίγεται εφεξής μπροστά μας.

Είναι προφανές ότι οι κυβερνητικοί θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους, θεμιτό ή αθέμιτο, θα υπερβούν κάθε μέτρο ή «θεσμικό εμπόδιο», θα φτάσουν στα άκρα και ακόμη παραπέρα προκειμένου να μη χάσουν την εξουσία.
Και ότι αυτή η απεγνωσμένη προσπάθεια θα εξελιχθεί με αυξανόμενη ένταση τους επόμενους μήνες έως τις κάλπες.
Κάτι τέτοιο υπονοούσε, υποθέτω, ο Μητσοτάκης. «Χάστε όσο πιο ομαλά μπορείτε, ώστε να φύγετε όσο πιο ήπια γίνεται». Είναι μια εξίσωση που θεωρητικά συμφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τη δημοκρατία.
Δεν είναι όμως καθόλου σίγουρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται αυτή τη λογική.
Υπάρχει καταρχήν ένα DNA της Αριστεράς στο οποίο κυριαρχούν η διχαστική σκέψη, η μισαλλοδοξία και η εχθροπάθεια. Είναι μια παράταξη που κουβαλάει τη σύγκρουση στην ψυχή της - όπως όλοι οι φανατικοί της υφηλίου που θεωρούν ότι είναι αποκλειστικοί κάτοχοι του ορθού, του δίκαιου και του αληθινού...

Αλλά υπάρχει πλέον και ένας πρόσθετος λόγος: ο φόβος.
Δεν είναι μόνο ο φόβος μιας εκλογικής ήττας που (όσο να 'ναι...) αποτελεί κεντρικό στοιχείο της δημοκρατίας. Ολοι κάποτε χάνουν.
Είναι ο παραλυτικός φόβος μιας ζοφερής (για αυτούς) επόμενης ημέρας.
Αφενός επειδή γνωρίζουν ότι κινδυνεύουν να υποστούν μια ήττα που θα τους βγάλει εκτός παιχνιδιού και τώρα καλόμαθαν στα μεγαλεία. Είναι η ουσία της «αριστερής παρένθεσης» που ξορκίζουν.
Αφετέρου επειδή αντιλαμβάνονται ότι για κάποιους μεταξύ τους η επόμενη μέρα θα είναι πολύ δύσκολη. Ούτως ή άλλως, η διακυβέρνηση Τσίπρα θα υποστεί αυστηρό έλεγχο σε όλα τα επίπεδα - λογικό κι αναμενόμενο: οι ίδιοι κατέστησαν τον έλεγχο, τον εκφοβισμό και τη δίωξη μέθοδο διακυβέρνησης.
Με άλλα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ τους επόμενους μήνες δεν θα δώσει απλώς μια εκλογική μάχη. Θα δώσει μια μάχη συλλογικής και προσωπικής επιβίωσης.

Είναι βέβαιο πως δεν θα τη δώσει με άνθη και φιλοφρονήματα. Θα το παλέψει με τη λογική «χαμένοι για χαμένοι». Και με την απελπισία του πληγωμένου ζώου.  
Ακόμη περισσότερο όταν στόχος του πλέον δεν είναι να αποφύγει την ήττα αλλά να αποδυναμώσει όσο μπορεί και προκαταβολικά την κυβερνητική εξουσία που θα τον διαδεχθεί.
Το ζητούμενο δηλαδή για αυτούς είναι πως δεν θα έχει τα χέρια του ελεύθερα ο Μητσοτάκης.
Εξ ου και η αποτυχημένη απόπειρα με την απλή αναλογική.
Εξ ου και οι ανοησίες περί πιθανής ακυβερνησίας.
Εξ ου και η απέλπιδα προσπάθεια προσεταιρισμού της Κεντροαριστεράς ώστε να βρουν κάποιο αποκούμπι στο μετεκλογικό τοπίο.
Εξ ου και η συνεχής ανακύκλωση μιας αποδυναμωμένης «παράγκας» στη ΝΔ με τη μωρή φιλοδοξία να βρεθεί ο Μητσοτάκης υπό αμφισβήτηση ή έστω σε επιτήρηση.
Εξ ου και η αιφνίδια κουτοπόνηρη νοσταλγία της «ριζοσπαστικής Αριστεράς» για «το κόμμα του Καραμανλή» ή «το ΠαΣοΚ του Ανδρέα» που μόνο τον Καραμανλή και τον Ανδρέα εκθέτει. Τώρα τους θυμήθηκαν!

Αλλά εδώ τοποθετείται το «οξύμωρο του Τσίπρα».
Οσο πιο φανατισμένα και ανενδοίαστα δώσει προεκλογικά τη μάχη κατά των αντιπάλων του, τόσο πιο φανατισμένα κι ανενδοίαστα θα πολιτευτούν οι νικητές αντίπαλοί του την επομένη των εκλογών. Αυτά πάνε πακέτο.
Κι έτσι ο φόβος τους θα αποδειχτεί περίπου αυτοεκπληρούμενη προφητεία αφού κατά εντελώς παράδοξο τρόπο αντί να χτίζει αναχώματα προστασίας, κόβει γέφυρες επικοινωνίας.  
Για ποιον λόγο; Εχω την αίσθηση ότι ο Πρωθυπουργός είναι δέσμιος και θύμα μιας πρωτόγονης πολιτικής κουλτούρας. Μιας εφηβικής κακομαθησιάς.  
Δεν είναι τυχαίο πως σε δυόμισι χρόνια διακυβέρνησης δεν έχει καταφέρει να οικοδομήσει ούτε ένα πεδίο συναίνεσης ή συνεννόησης - ούτε ένα και με κανέναν! Κάτι σημαίνει αυτό.
Από την άλλη πλευρά, η παραδοσιακή λογική του «μικρού καταληψία» που λέει «αυξάνω την ένταση της σύγκρουσης ώστε να τους αναγκάσω να διαπραγματευτούν μαζί μου» μπορεί να τρομάζει έναν καθηγητή δευτεροβάθμιας ή κανέναν αντιπρύτανη στο Καποδιστριακό.
Αλλά δεν λειτούργησε με τη Μέρκελ και πολύ δύσκολα θα λειτουργήσει με τον Μητσοτάκη που, αν μη τι άλλο, έδειξε ότι δεν παίρνει από φοβέρες.   

Για όλους αυτούς τους λόγους, η σύγκρουση οδηγείται εκ των πραγμάτων στα άκρα.
Στα άκρα που διασφαλίζουν ότι ο νικητής θα τα πάρει όλα. Και ότι στον ηττημένο δεν θα μείνει τίποτε.
Δεν είμαι βέβαιος ότι κάτι τέτοιο συμφέρει την κυβέρνηση. Να δούμε όμως αν συμφέρει τον τόπο.


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (12)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Φανταστικό! | 22/08/2017 23:00
    Άρθρο-σενάριο πολιτικής ... φαντασίας!
    K;vstaw
    απάντηση310
     
     
    καμμια αυταπατη | 22/08/2017 18:01
    Σωστες οι επισημανσεισ και ιδιως ότι δεν πρεπει οι πολιτεσ να εχουν αυταπάτες ότι θα κανουν τα παντα να διατηρησουν την εξουσια .Παραλείψατε μονο ως αποδεικτικο στοιχειο της πρωτόγονης πολιτικης κουλτουρας την απολυτη ταυτιση με τον ακροδεξιο συνεταιρο χωρις ντροπη παρα μονο για διατηρηση της εξουσιας .Όταν δεν ντρεπεσε όχι μονο για τα απιθανα ψεμματα αλλα και για τις απιθανες μεχρι προσφατα συνεργασιες προαγματι δεν πρεπει να υπαρχουν αυταπάτες .
    pan montr
    απάντηση291
     
     
     
    Μην ξεθαρεύετε | 22/08/2017 17:22
    Μάλλον η ανάλυση σας γίνεται βάσει συζητήσεων σας με θαμώνες του γραφείου σας ή θαμώνες της γνωστής πλατείας. Δεν εξηγούνται διαφορετικά όσα γράφεις. Το δικό μου συμπέρασμα (αφανάτιστα και ακομμάτιστα) ειναι οτι ο Τσίπρας χάνει αλλά ο Μητσοτάκης δεν κερδίζει και επομένως ο χρόνος θα δείξει ποιος θα ειναι ο νικητής αλλα (και αυτο έχει σημασία) και η διαφορα μεταξύ τους. Και ένα τελευταίο, όχι ασήμαντο, μην υποτιμάτε τις ικανότητες (επικοινωνιακές προς αποφυγή παρεξηγήσεων) του Τσίπρα και τη σχετική υστέρηση Μητσοτάκη.
    Panos
    απάντηση435
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Ποτέ ξανά αριστερά. | 22/08/2017 16:19
    Για πάντα στην πάντα.
    Νίκαια
    απάντηση339
     
     
    Μα τί λέτε | 22/08/2017 15:55
    Θα αναστήσει τον Στάλιν που δέν σκότωσε κανένα Ελληνα και θα πάει στη Κόνιτσα για αγιασμό στο μνημείο του ΔΣΕ. Χρια που ουδέποτε θεώρησαν το κομμουνισμό εγκληματικό, ξέχασαν την Ούλεν
    YannisC
    απάντηση269
     
     
    Μπραβο Νικο | 22/08/2017 15:17
    Και παλι λιγα τους ειπες. Νομιζω ότι η λεξη λεχριτης αποκτισε καινουργιιο δυναμικο με την αλιτεια των εξαρχειων, συγγνωμη στουςπραγματικους κατοικων των Εξαρχειων, που εγινε κυβερνηση.
    Βασιλης Λιγκας
    απάντηση338
     
     
    Συνταξιοδοτήσου Πρετεντέρη | 22/08/2017 14:33
    Χρεοκοπημενοι αγκιτάτορες χωρίς λαό... δεν καταλαβαινετε οτι ειστε τελειωμενοι; Μόλις ερθουν οι λογαριαμοί παλι... λουκετο...
    Σημιτισταν
    απάντηση760
     
     
    Μράβο | 22/08/2017 14:10
    Ένα από τα καλύτερα άρθρα που έχω διαβάσει. Εξαιρετική ανάλυση !!!
    ΧΒ
    απάντηση417
     
     
    Απέραντη αηδία και ... | 22/08/2017 11:33
    Βαθύτατη πέριφρόνηση μου πρακαλεί οτιδήποτε αριστερό και οποιοσδήποτε αριστερός!!!
    Έλληνας
    απάντηση547
     
     
    Με λίγα λόγια | 22/08/2017 09:57
    Εξαιρετικό!...
    ellingus
    απάντηση9111
     
     
    Απομένουν στους συγκυβερνώντες λεχρίτες... | 22/08/2017 09:06
    Θεωρώντας ότι οι εθνικές εκλογές θα διεξαχθούν ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές, την 19η Μαίου 2019, απομένουν στους συγκυβερνώντες λεχρίτες 21 μήνες, ενώ έχουν ήδη παρέλθει 31 μήνες πανάθλιας διακυβέρνησης της πατριδας μας από αυτούς, (από την 25η Ιανουαρίου 2015). Τι σημαίνει "λεχρίτης";;; Ετυμολογία: λεχρίτης < αρχαία ελληνική λέχριος Ουσιαστικό: λεχρίτης αρσενικό ο βρομιάρης, ο ανέντιμος, ο τιποτένιος
    Νίκος
    απάντηση9212