από metereologos.gr
Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017
 
 

Στη χώρα τού «ρε φίλε»

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Πλησιάζω τον σερβιτόρο, ένα νέο, καλοντυμένο και όμορφο αγόρι, και τον ρωτάω: «Αυτό το τραπέζι είναι κενό;». «Πρώτα λέμε καλησπέρα και μετά τα υπόλοιπα» απαντά. Θα μπορούσα, είναι η αλήθεια, κι εγώ να την έχω πει την καλησπέρα, αλλά κάτι ο κόσμος, κάτι η φασαρία, κάτι ο φόβος μη μείνουμε νηστικοί... Ακόμη και αν στα μάτια του φάνηκα αγενής, ο αντίδρασή του ήταν εξίσου, για να μην πω περισσότερο, γαϊδουρινή.

Κάθισα εκνευρισμένος, με τη διάθεση να του βάλω τρικλοποδιά έτσι όπως περνούσε μπροστά μου βιαστικός, με δίσκους γεμάτους φαγητά. Οταν πλησίασε να πάρει παραγγελία έγινε πιο ευγενικός, η αρχική εντύπωση άρχισε να αλλάζει. Δεν ήταν ένα παιδί αγενές όπως μου είχε φανεί, ήταν πιθανώς ένα παιδί που κανένας δεν είχε καθίσει να του μάθει πώς γίνεται σωστά αυτή η δουλειά.

Πώς συμπεριφέρεσαι, τι λες και τι δεν λες, πώς απευθύνεσαι στον πελάτη. Μερικές ημέρες μετά, σε άλλο εστιατόριο, παρέα τεσσάρων ατόμων έρχεται και κάθεται στο διπλανό μας, άδειο, και χωρίς ένδειξη «réservé» τραπέζι που ήταν στρωμένο για έξι άτομα. Τακτοποιούνται και αρχίζουν να συζητούν αναζητώντας με το μάτι τον σερβιτόρο.

Ο σερβιτόρος πλησιάζει, νέο και ευειδές παιδί και εκείνος, και τους λέει: «Ρε παιδιά, θα σας παρακαλέσω να πάτε σε ένα μικρότερο τραπέζι, γιατί αυτό είναι για έξι». Οι άνθρωποι έκαναν ό,τι ακριβώς τους ζήτησε, εγώ έμεινα πάλι έκπληκτος να κοιτάζω την αναστάτωση που τους προκάλεσε χωρίς λόγο σε ένα σχεδόν άδειο μαγαζί, αλλά και την αγένεια («ρε παιδιά»;) με την οποία αντιμετώπισε και εκείνος, όπως και ο πρώτος σερβιτόρος, τους πελάτες. Χωρίς να έχει επίγνωση της, αν όχι κακής, πάντως όχι ευγενικής συμπεριφοράς του.

Τρίτο περιστατικό, αυτήν τη φορά σε ένα από τα κεντρικά μπαρμπέρικα νέας γενιάς, με τους χίπστερ κουρείς, τις κολόνιες, τις πομάδες, τις αποτριχώσεις αφτιών και μύτης με κερί ή με κλωστή, τα μασάζ κεφαλής κ.λπ. Εκεί που παρέχονται αναβαθμισμένες, υποτίθεται, οι παροχές του μπαρμπέρη της γειτονιάς.

Σπρώχνω τη γυάλινη πόρτα και με υποδέχεται ένας ακόμη νέος άνθρωπος, λέγοντάς μου: «Καλώς το αγόρι!». Το να είσαι μεσήλικος και να σε αποκαλούν αγόρι είναι από κολακευτικό έως τρομακτικό. Οταν το αγόρι που σε λέει αγόρι έχει τα μισά σου χρόνια, τότε είναι μάλλον αγενές. Ομως, και σε αυτήν την περίπτωση, ο νέος μπαρμπέρης δεν το έκανε ούτε για να με μειώσει ούτε για να με προσβάλει.

Και εγώ με τη σειρά μου δεν ένιωσα προσβεβλημένος, απλώς, με το «κακό» να τριτώνει, προβληματισμένος και από άλλα τέτοια περιστατικά, (ξανα)σκέφτηκα πως η «παλαιάς κοπής» ευγένεια, την οποία επίμονα μας μάθαιναν οι γονείς μας, έχει αρχίσει να εκλείπει. Πως η κουλτούρα της αγένειας, πλασαρισμένη ως κάτι πιο φιλικό και άμεσο, κερδίζει έδαφος.

Ολο και περισσότεροι καθιερώνουν έναν χαλαρό τρόπο επικοινωνίας με τον απέναντί τους (όποια και αν είναι η ηλικία τους, ακόμη και αν η σχέση είναι καθαρά επαγγελματική), κάτι που όμως καταλήγει να είναι γαϊδουριά πολλών καρατίων. Γαϊδουριά δεν είναι να μιλάς σε έναν α) άγνωστο, β) μεγαλύτερο σε ηλικία, γ) πελάτη (βάλτε τα με όποια σειρά θέλετε) και να χρησιμοποιείς τον ενικό αριθμό, αυτόν τον ενικό της ελληνικής ζεστασιάς και οικειότητας; Δηλαδή μιας ψεύτικης οικειότητας η οποία στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Πρόκειται για την ίδια ψευδοοικειότητα του ταξιτζή που σου απευθύνει τον λόγο μόνο στον ενικό: «φίλε», «φιλάρα», δικέ μου», «μεγάλε», «γίγαντα»...

Οταν ήµουν 30 χρόνων και ο ταξιτζής 50, αυτός ο ενικός δεν με πείραζε. Οταν είμαι 50 και ο ταξιτζής 30, μου φαίνεται «κάπως». Επιπλέον, αν ο οδηγός που συμπεριφερόταν αγενώς ήταν άλλος ένας «ταρίφας» (είδος που όπως έχω παρατηρήσει όλο και περιορίζεται, ελαττώνεται), τα νέα, περιποιημένα, πολύ πιο καλλιεργημένα από εκείνον παιδιά που χρησιμοποιούν σήμερα την ίδια γλώσσα θα περίμενα να έχουν υιοθετήσει πιο ταιριαστούς με την εικόνα τους, με τα προσόντα τους, με αυτό που είναι, κώδικες επικοινωνίας.

Επειδή η ευγένεια, ακόμη και αν κι εγώ τη χαρακτήρισα λίγο προηγουμένως «παλαιάς κοπής», δεν έχει να κάνει με τις εποχές. Ηταν, είναι και θα είναι πάντα δείγμα πολιτισμού. Αυτή η πολύτιμη αίσθηση κοινωνικής τρυφερότητας και έγνοιας, που κάνει τη ζωή πιο υποφερτή και πιο όμορφη και που αναβαθμίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις. Που σε κάνει άνθρωπο.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 6 Αυγούστου 2017.


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (37)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Βιάσου, πρόλαβε, τρέξε...γίνε καλύτερος | 19/08/2017 08:22
    Πολύ σωστή παρατήρηση...Πρόκειται για κάτι που δεν δίνουμε τόση σημασία πλέον, λόγω της βιασύνης και του άγχους να τα προλάβουμε όλα, ενώ ο χρόνος δεν φτάνει. Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα της καθημερινότητας ξεχνάμε την βάση όλων: τη γλώσσα και τον τρόπο μας σε μια κοινωνία που τεχνολογικά εξελίσσεται ,ενώ πολιτισμικά ή μάλλον ανθρώπινα υποβαθμίζεται. Τέτοια άρθρα χρειάζεται να γράφονται ώστε να ταρακουνηθούμε και να στραφούμε λιγάκι στα "βασικά" πλέον και όχι στα "περισσότερα".
    Φοιτήτρια
    απάντηση50
     
     
    Ποιος ακριβως ειναι ο αγενης στις ιστοριες σας?? | 17/08/2017 03:54
    Κυριε Βιδο, απο τις τρεις ιστοριες σας, το συμπερασμα μου ειναι οτι εχετε λαθος οπτικη. Δεν ειναι οι νεοι ανθρωποι που ειναι αγενεις, αντιθετα, και στις τρεις ιστοριες το αντιθετο συμβαινει. 1ο παραδειγμα. Πηγατε σε εστιατοριο και το μονο που ειπατε ειναι "αυτο το τραπεζι ειναι κενο? Καλα σας ειπε ο νεαρος, πρωτα καλησπερα και μετα τα υπολοιπα. Θα μπορουσατε να πειτε ,"καλησπερα, θα θελαμε ενα τραπεζι για χ ατομα". Στη δευτερη περιπτωση παλι τα ιδια, μιλατε με το σερβιτορο για το τι τραπεζι θελετε κτλ, δεν καθομαστε οπου θελουμε γιατι μπορει το μαγαζι να ειναι κλεισμενο. Στην τριτη περιπτωση, σε ενα νεο-μπαρμπερικο πας γιατι εισαι (η νιωθεις) νεος και χιπ, οποτε ο ενικος επιβαλλεται.
    Μην παριστανεις τον μπαρμπα στο νεο-μπαρμπερικο
    απάντηση05
     
     
    Ο,τι πληρωνεις, παιρνεις | 17/08/2017 02:43
    Σε μια χωρα που η συντριπτικη πλειοψηφια των επιχειρησεων (για τον ενα ή αλλο λογο, δεν εξεταζουμαι αυτο) ειναι εφημερες, χωρις σχεδιο και οραμα, ασφαλως και ο υπαλληλος δεν θα ειναι καταρτισμενος ουτε για την δουλεια του και ποσο μαλλον για την συμπεριφορα του. Μεγαλη συμβολη εχει και το γεγονος οτι, ιδιως μετα το 2009, ο υπαλληλος εξισωνεται με οποιοδηποτε αλλο συντελεστη παραγωγης, δεν του δινεται καμια αξια ή κινητρο για το καλυτερο, αντιμετωπιζεται με τη λογικη "εισαι τυχερος που ακομη εχεις δουλεια" και φυσικα αμοιβεται με την χρονοκαθυστερηση και με τα λεφτα που αμοιβεται. Η δουλεια πλεον στην Ελλαδα δεν ειναι καριερα, ειναι αγκαρια επιβιωσης. Με την παγιωση αυτης της λογικης, καηκαμε
    Καμμενος
    απάντηση50
     
     
    RE FILE | 15/08/2017 18:02
    O NEAROS SERVITOROSOS PERASE STON PROLOGO THS EUGENIAS ME LIGO PARATUPO TROPO..ENO ESEIS ME PROSBLHTIKO TROPO. THA EPREPE NE SUNTAKSETE TO ARTHRO SAS PANO STHN SUMPERIFORA TON PELATON. THA HTAN PERISSOTERO AKSIOPREPES EK MEROUS SAS.
    paulos skeparnias
    απάντηση01
     
     
    Αργήσατε να κατανοήσετε | 15/08/2017 13:54
    αυτά που έγραψαν (και) μερικοί άλλοι λίγοι, αλλά επώνυμοι αρθρογράφοι στο παλαιό ΒΗΜΑ: Στην παιδεία εδώ, τουλάχιστον από το γυμνάσιο και πέρα, λείπει ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που διδάσκεται σε όλες τις προηγμένες χώρες του κόσμου, και όχι μόνο της ΕΕ. Και αυτό ονομάζεται ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ. Και το μάθημα αυτό διδάσκεται σε μορφή Συμποσίου και δεν αφορά μόνο το να μην ρίχνεις σκουπίδια στου γείτονα το οικόπεδο, αλλά αφορά ακόμη και τον παγκόσμιο ρόλο των ΜΜΕ και πολλά άλλα. Γιατί λοιπόν εκπλήσσεστε?
    Μιχαήλ Λέων
    απάντηση10
     
     
    ευκαιριακή δουλιά.... | 14/08/2017 20:41
    γιατί αν ήταν επαγγελματίας σερβιτόρος ή αν είχε βγάλει την σχολή τουριστικών επαγγελμάτων τότε θα ήξερε πως να μιλήσει και να συμπεριφερθεί.
    κοινός νους
    απάντηση40
     
     
    Συμπεριφορά ενηλίκων-ανηλίκων | 14/08/2017 18:49
    Αγαπητέ μας κε Βίδο, επειδή σέ άκουγα καί στό ράδιο, καί βγάζεις λίγο μή μού άπτου συμπεριφορά, νά απαντήσω σάν 55άρης κι εγώ, κοντά ηλικιακά μέ εσένα, κι άς μού επιτραπεί ο ενικος "φίλε μου". 1) Σωστά στήν είπε, λέμε πάντα μιά καλησπέρα ή ένα γειά σας, σάν συμπεριφορά αβρότητας, πράγμα πού αψήφισες, καί είναι πρωτίσως από μεριά σου γαιδουρινή η συμπεριφορά. 2) Γιά τό μικρότερο τραπέζι, έχει ήδη πάρει εντολές απ' τόν ιδιοκτήτη, δέν κάνει τού κεφαλιού του, τώρα άν σέ πείραξε εσένα τό "ρέ παιδιά", έ? Γεράματα δικέ μου, τί νά σέ κάνουμε. Δέν είναι απαραίτητα καί βρίσιμο, απεναντίας άν μικροφέρνεις, τό ρίχνεις καί στήν πλάκα. 3) το ίδιο καί μέ τους ταρίφες. Αυτά.
    Χρήστος
    απάντηση06
     
     
    Ναι αλλα.. | 14/08/2017 14:00
    Αφου ειναι αλανια, τι να κανουμε τωρα...?
    prosfygas
    απάντηση10
     
     
     
    Μια καλημερα ειναι αυτη, πες την κι ας πεσει κατω | 09/08/2017 11:13
    Ο καλος λογος προδιαθετει αναλογα. Τωρα τραπεζι το οποιο δεν εχει κοσμο η ταμπελακι ρεζερβε ειναι πραγματι ΅κενο΅ . Βεβαια στην Ελλαδα ολα ειναι δυνατα και ιδιως (συνηθως) τα λιγοτερο ομορφα. Δεν χρειαζεται να εχεις σπουδασει σε Σ.Τ.Ε για να μπορεις σωστα και με ευγενεια να προσφερεις-σερβιρεις ποτο η φαγητο. Ο μεσος Ελληνας πελατης ειναι, δυστυχως, καπως δυσκολος (εως ΅δυςκοιλιος΅) αλλα με ενα χαμογελο και ενα εξυπνο καλοσυνατο λογο ερχεται εκει που πρεπει. Σαν υπαλληλος και την δουλεια σου κανεις και η ημερα σου περνα καλυτερα και πιο γρηγορα. Ψιλα γραμματα ομως αυτα και ιδιως σε αυτες τις μερες για ενα λαο που ψηφισε Τσιμπλα για να μην χασει τις .....αστακομακαροναδες.
    Ελληνας εξωτερικου
    απάντηση314
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
     
    Ας δούμε το θέμα κάπως πιο καλοπροαίρετα... | 09/08/2017 09:25
    Αν η έκφραση «ρε φίλε» (στην οποία σήμερα πράγματι γίνεται κατάχρηση από τη νεολαία) ειδωθεί ως μετεξέλιξη της έκφρασης «ρε μαλάκα», τότε είμαστε υποχρεωμένοι την έκφραση «ρε φίλε» να την υποδεχτούμε μετά βαΐων και κλάδων...
    πειραχτήρι:)
    απάντηση463
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
     
    άμα επιτρέπεις τόσο ασήμαντα πράγματα | 09/08/2017 08:33
    να σε ενοχλούν τόσο, ώστε να γράψεις ολόκληρο κατεβατό για αυτά, τότε έχεις αρκετή δουλειά να κάνεις με τον εαυτό σου.
    curtis
    απάντηση21126
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Ο ρόλος του εργοδότη-προιστάμενου | 08/08/2017 23:12
    Η μεγάλη διαφορά στην αντιμετώπιση του πελάτη, είτε σε εστιατόριο είτε σε κατάστημα στην Ελλάδα σε σύγκριση με Ευρωπαική χώρα ή τις ΗΠΑ έγκειται αφενός μεν στην εγγενή ευγένεια στο εξωτερικό αφετέρου δε στην παντελή αδιαφορία από πλευράς εργοδοτών για τη συμπεριφορά των υπαλλήλων που έρχονται σε επαφή με αγοραστές στην Ελλάδα. Οι εργοδότες σε μεγάλο βαθμό δεν έχουν συναίσθηση της διαφοράς στην αντιμετώπιση του πελάτη. Εγώ σπάνια αγοράζω ρούχα στην Ελλάδα γιατί μετά από χρόνια παραμονής στο εξωτερικό απλά δεν ανέχομαι το υπεροπτικό και ακατάδεκτο ύφος από τις περισσότερες πωλήτριες που έχω συναντήσει σε καταστήματα. Ετσι έχω απωλέσει την ευχαρίστηση της αγοράς ρούχων.
    picar
    απάντηση475
     
     
    Μιά στιγμή... | 08/08/2017 23:05
    Μου φαίνεται ότι ο συντάκτης του άρθρου κάνει ανάλυση συμπεριφοράς λεπτομερειακή, αρχίζοντας από μία ερώτησή του που είναι άστοχη : τι σημαίνει η φράση "το τραπέζι είναι κενό"; Ένα τραπέζι είναι κατειλημμένο , "πιασμένο" στην καθομιλούμενη , δεν έχει νόημα να είναι "κενό" ! Κενό σημαίνει "άδειο", τι θα πεί "άδειο τραπέζι"; Και το αντίθετό του "γεμάτο" , θα μπορούσε να ειπωθεί "πλήρες", δεν έχει νόημα για την πληροφορία που ήθελε ο συντάκτης: εάν μπορεί να καθίσει με την παρέα του στο συγκεκριμένο τραπέζι. Το άρθρο γράφηκε για να γεμίσει η σελίδα, αρχίζοντας από μία κουτή ερώτηση. Αυτό διέφυγε από τον συντάκτη . Προσοχή λοιπόν άλλη φορά κ. Βίδο !...
    Παρατηρητής
    απάντηση1162
     
     
    Αγαπητοι μου | 08/08/2017 19:52
    Όταν βγαινω να διασκεδασω, θελω να ευχαριστηθώ, αλλοιως γιατι να βγω? Αν ο κάθε επαγγελματιας, που στηρίζω με το χρημα μου, προσπαθησει να με προσβαλλει, γιατι να κατσω εκνευρισμένος στο μαγαζι του? Αυτά που γραφει ο κυριος Βιδος, τα εχω παθει και εγω, αλλα το παθημα μου εγινε μαθημα. Οποτε τωρα παω κατ'ευθειαν στον ιδιοκτητη και του εξηγω, γιατι με εχασε από πελατη. Σημερα το πορτοφολι, εχει τη δυναμη να αλλαξει συμπεριφορές και όχι η ντροπη. Αν όμως παει ενας να παραπονεθεί, ο ιδιοκτητης ουτε δινει σημασια. Σημασια αρχιζει να δινει, όταν ο ενας, γινουν δυο, τρεις, ....δεκα. Όμως, αν απαιτεις ποιοτητα πρεπει να μπορεις και να την προσφερεις. Ετσι? Εδώ κολλαμε...
    Enas metanastis
    απάντηση532
     
     
    Θυμηθηκα κατι αλλο | 08/08/2017 19:24
    Η μουν παραλια με κατι φιλους, νομιζω το μερος ονομαζοταν Αλεποχωρι και ψάχναμε για τραπεζι σε ένα από τα μαγαζια που ειχαν τραπεζια στην προκυμαια. Λιακαδα, κυριες με γκουτσι και χρυσαφικα από τη μια και από την άλλη, κατω από τα ποδια τους στο νερο επεπλεε μια ψοφια σμερνα, κατι αλλα μικρα απόβλητα των ψαραδων, μαζι με σακκουλες φυκια και βρωμα. Ασχετο? Δε νομιζω, γιατι την ποιοτητα στη ζωη μας την εχουμε βαλει στο υπογειο. Αν ο καθενας εξηγουσε στον ταβερνιαρη, γιατι δεν καθησε στο μαγαζι του, ο ταβερνιάρης, όπως ο ταξιτζής η ο καφετζης, θα αναγκζονταν να συμμορφωθουν, αν ηθελαν να επιβιωσουν επαγγελματικα. Η εργασια στην Ελλαδα είναι αγγαρεια για τους πολλους. Τιμωρηστε τους η ηρεμηστε.
    Enas metanastis
    απάντηση565
     
     
    Στη χώρα της ... κοπελιάς! | 08/08/2017 18:16
    Ξεχάσατε πως το αντίστοιχο, γένος θηλυκού του "ρε φίλε" στην Ελλάδα είναι η προσφώνηση "κοπελιά"!
    Galant
    απάντηση993
     
     
     
    Η δικια μου οπτικη ... | 08/08/2017 18:11
    Η δικια μου οπτικη σε σχεση με αυτο το φαινομενο ειναι η εξης: στην Ελλαδα δεν εχουμε τροπους, ουτε ευγενεια αλλα ουτε και σεβασμο, λογω του οτι αντιμετοπιζουμε την εργασια ως δικαιωμα. Η εργασια στην ουσια ειναι προνομιο και οχι δικαιωμα. Καποιος προφανως εχει το δικαιωμα να εργαστει, αλλα μονο οταν πληροι τις προιποθεσεις. Στην Ελλαδα δεν χρειαζεται κανεις να πληροι καμια προιποθεση, οποτε κανενας δεν σκαει και για το εαν θα ειναι ευγενης η οχι. Αφου το δικαιομα στην εργασια ειναι αναφαιτερο. Υπαρχουν και εξαιρεσεις, αλλα λιγες. Ειναι η ιδια λογικη με την κληρωση για του σημαιοφορους. Καποιοι πραγματικα θεωρουν οτι ειναι δικαιωμα τους να κρατανε την σημαια ακομα εαν δεν πληρουν τις προυπου
    AR
    απάντηση5223
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
     
    Νεοέλληνας | 08/08/2017 16:06
    Για καινούργια μας τα λέτε; Πλάκα θα κάνετε. Εγω μπορεί να είμαι δεκαπέντε χρόνια νεώτερος σας, άλλα πάντα έτσι θυμάμαι να αντιμετωπίζουν τον πελάτη στην Ελλάδα. Την ευγένεια δέ, συχνά την αντιλαμβάνονται ώς αδυναμία, φοβία ή και ομοφυλοφιλία! Απο τους αγενέστατους σερβιτόρους, στους απαράδεκτους ταξιτζήδες, ώς τα τηλεφωνικά κέντρα ή τις πωλήτριες, η απλή πραγματιότητα είναι πώς είμαστε ένα έθνος αγενών και βάρβαρων ούνων. Δείτε πώς αντιμετωπίζεται ο πελάτης σε οποιαδήποτε Ευρωπαική χώρα, τί σημαίνει customer support και θα πάθετε σοκ. Στην Ελλάδα όλοι φωνάζουν, γκαρίζουν, οι βρισιίες και η τζάμπα μαγκία είναι νορμάλ, και η αγένεια δεδομένη.
    Οδοστρωτήρας
    απάντηση1336
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Τον εαυτό σου περιγράφεις! | 08/08/2017 15:12
    η «παλαιάς κοπής» ευγένεια, την οποία επίμονα μας μάθαιναν οι γονείς μας, έχει αρχίσει να εκλείπει. Απ'ότι φαίνεται δεν εμαθες και πολλά κύριε Κοσμά Βίδο για να μπαίνεις σε εστιατόριο και να λες "αυτό το τραπέζι είναι κενό;". Ότι ηλικία και να έχεις είσαι ίδιος ακριβώς με αυτούς που περιγράφεις στο άρθρο σου. Ούτε καλημέρα, ούτε καλησπέρα, ούτε παρακαλώ δεν ξέρετε. Έτσι μιλάτε όλοι, το 95% των Ελλήνων σίγουρα! Οποτε στη γλώσσα σου σου μιλούσαν όλοι.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση3965