από metereologos.gr
Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017
 
 

Η dark side της γονεϊκότητας

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Μιλούσα προ ημερών με μια φίλη παιδοψυχίατρο. Μου έδωσε πλείστες παραινέσεις για το πώς μπορεί κανείς να επιβιώσει αυτού του ορμονικού τυφώνα που πλήττει το παιδί σου όταν φτάσει στο κατώφλι της εφηβείας. Η συζήτηση μαζί της ήταν λίαν εποικοδομητική, είχε χιούμορ, αυτοσαρκασμό και πρακτικές συμβουλές. Ωσπου αποτόλμησα κάποια στιγμή να τη ρωτήσω αν η ίδια κρατάει πάντα την ψυχραιμία της, αν υπάρχουν κάποιες στιγμές που τα τέκνα της (ένας γιος και μία κόρη) της «σπάνε» ολοσχερώς τα νεύρα. Γύρισε και με κοίταξε. Νόμιζα ότι θα με έλουζε με ένα κάρο επιστημονικές νουθεσίες, μπολιασμένες με κάμποσο παιδοψυχιατρικό jargon, ώστε να μη με εκθέσει παντελώς ωμά στην ακαταλληλότητά μου ως μητέρα. «Aστειεύεσαι; Κάθε μέρα με εκνευρίζουν. Υπάρχουν βράδια που κλείνομαι στο δωμάτιό μου και απλά κλαίω».

Καλωσήλθατε στη Σκοτεινή Πλευρά της γονεϊκότητας. Εκεί που εύθραυστα νεογέννητα με μικροσκοπικά πατουσάκια καταστρέφουν εκτός από τις θηλές σου, το νευρικό σου σύστημα και τη συζυγική σου γαλήνη. Εκεί που δίχρονα νήπια με ροδαλά μαγουλάκια παθαίνουν tantrums (εκρήξεις οργής) στην ουρά του σουπερμάρκετ και εσύ δεν ξέρεις πού να κρυφτείς. Εκεί που τρίχρονοι γοητευτικοί μπόμπιρες σου πετάνε τoυβλάκια Lego στο κεφάλι και οιμώζουν κάθε φορά που αποτολμάς να βγεις μόνη από το σπίτι. Εκεί που υπέροχοι 9χρονοι επιμένουν να παίζουν μπάσκετ μέσα στο σπίτι, ουρλιάζοντας σαν δαιμονισμένοι εάν αποπειραθείς να τους θυμίσεις ότι πρέπει να διαβάσουν για το σχολείο, αν βάλεις, όπως λένε όλα τα εγχειρίδια parenting, «όρια». Εκεί που 12χρονες προέφηβοι σε κοιτάζουν σαν να είσαι το τελευταίο κατακάθι της κοινωνίας και σου δίνουν την εντολή να περάσεις έξω από το δωμάτιό τους.

Ολοι οι γονείς έχουν βρεθεί εκεί, ελάχιστοι το ομολογούν (συγκαταλέγομαι παντελώς απενοχοποιημένα στους δεύτερους). Ισως γιατί το packaging της μοντέρνας γονεϊκότητας (attachment parenting, τρίκυκλα καρότσια, μαραθώνιοι θεατρικού παιχνιδιού κ.ο.κ.) δεν επιτρέπει μεμψιμοιρίες, γκρίνιες και παράπονα. Πρέπει να εμφανίζεσαι μονίμως χαμογελαστός/ή, ευχαριστημένος/η, πλήρης. Είναι όπως όταν συναντάς στον δρόμο γονείς με διπλό καρότσι. Χαζεύεις τα λαχταριστά διδυμάκια, το ένα μισοκοιμάται, στο άλλο ένα δάκρυ στέκει μετέωρο πάνω στο δεξί μάγουλο, φορούν σικ παιδικά ρούχα που μοσχομυρίζουν, οι γονείς περήφανοι, η μητέρα έχει προλάβει να βάλει και ένα χτυπητό κραγιόν, σαν να έχουν βγει από τηλεοπτικό σποτ της Αμερικής του Αϊζενχάουερ. Εσύ, όμως, μέσα σου ξέρεις τις εργατοώρες που έχουν αυτοί οι άνθρωποι ρίξει, την αϋπνία, τους κολικούς κ.ο.κ. πίσω από αυτό το καρέ ατσαλάκωτης οικογενειακής ευδαιμονίας.

Ναι, η σκοτεινή, πίσσα, πλευρά της γονεϊκότητας δεν είναι ένα παράλληλο σύμπαν. Τα παιδιά εκνευρίζουν, στενοχωρούν, αποδομούν, αποτελούν συχνά πηγή νεύρων, αυτοοίκτου, αναθεωρήσεων, ματαιώσεων, διαψευσμένων προσδοκιών, διλημμάτων, ατελείωτων καλοκαιρινών απογευμάτων με «Τώρα που τέλειωσες το σχολείο, θα είσαι όλη μέρα αγκαλιά με το smartphone;». Οπως είχε γράψει προ καιρού η Τζένιφερ Σίνιορ στο «Νew York Magazine», σε ένα άρθρο με υπότιτλο «Γιατί οι γονείς μισούν τη γονεϊκότητα»: «...Σκέφτηκα μια φίλη που κάποτε έλεγε για το Παιδικό Μουσείο στο Μανχάταν: "Ωραίο μέρος, δεν λέω, αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι ένα μπαρ"».

Τη σκοτεινή αυτή πλευρά έχουν έρθει τα τελευταία χρόνια να ντύσουν κάμποσες έρευνες (μία από τις πλέον ζοφερές αυτή του Ρόμπιν Σάιμον, κοινωνιολόγου στο Wake Forest University της Βόρειας Καρολίνας, ο οποίος κατέδειξε ότι οι γονείς είναι πιο δυστυχείς από τους μη γονείς, ανεξαρτήτως συνθηκών, είτε δηλαδή είναι παντρεμένοι είτε single, είτε έχουν ένα παιδί είτε τέσσερα). Πολλές οι ερμηνείες που δίδονται. Κάποιοι π.χ. επιμένουν ότι η εμπειρία τού να μεγαλώνεις παιδιά έχει θεμελιωδώς αλλάξει· έχει εντατικοποιηθεί σε σημείο εξοντωτικό για το well being των γονιών. Eνδεικτικό το «Changing Rhythms οf American Family Life», ένα compendium στατιστικών δεδομένων από τρεις κοινωνιολόγους (Μπιάνκι, Ρόμπινσον και Μίλκι) στο οποίο αποτυπώνεται πως όλοι οι γονείς περνούν σήμερα περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους σε σχέση με το 1975 (π.χ. οι παντρεμένες μητέρες έχουν σήμερα 5,4 λιγότερες ώρες ελεύθερο χρόνο εβδομαδιαίως).

Η Σκοτεινή Πλευρά δεν επισκιάζει τις άλλες πλευρές. Αρκεί μόνο να βγαίνει και αυτή καμιά φορά στο φως.


* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 18 Ιουνίου 2017.


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (4)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Δυο όψεις... | 24/06/2017 14:39
    Η γονεικοτητα στις δυτικές κοινωνίες ειναι,κατα κανόνα, επιλογή στις παραδοσιακές φυσική εξέλιξη. Το παράδοξο ειναι τι οι γίνεις που δυσανασχετούν ζουν, και πάλι κατα κανόνα, σε δυτικές κοινωνίες; συμπέρασμα, η ελευθερία επιλογής μας γεννά ερωτηματικά.. Επιπλέον και εγω καθημερινά αναρωτιέμαι αν θα ξαναέκανα παιδι αν γνώριζα τι με περίμενε. Η απάντηση; πολλές φορές λέω όχι... το αποτέλεσμα θα είχα μια ζωή δίκη μου, όλο δίκη μου.. θα πήγαινα διακοπές όπου κ όπως ήθελα χωρίς κουβαδάκια, χωρίς τσάντες. Δεν θα έκανα σχέδιο απο τις αρχές του μήνα για το ποτέ θα παω γυμναστήριο... θα κοιμόμουν το ΣΚ ..και; τωρα είμαι ευλογημένη κ ταυτόχρονα καταδικασμένη να κοιτάω μπροστά.. αυτο ειναι η γονεικοτητ
    FaitytAil
    απάντηση01
     
     
    Η αγγλικη και τα ...παρελειπομενα της, | 20/06/2017 22:52
    Πραγματι,εγω βρισκω πολυ ενδιαφερον το αντικειμενο των αρθρων σας αλλα γιατι τοση χρηση της αγγλικης γλωσσης;;;
    Lena
    απάντηση20
     
     
    Λίγη ωριμότητα! | 20/06/2017 08:53
    Έχω κουραστεί να διαβάζω για την "ηρωική" γονεϊκότητα της εποχής μας! Η γονεϊκότητα είναι επιλογή, άρα προς τι τα κλαψουρίσματα? Εκτός από τα παιδιά, που δικαιούνται όλη την φροντίδα μας, τώρα θα πρέπει να νταντεύουμε και τους ανώριμους γονείς? Όσοι υπήρξαν full time parents (για να ακολουθήσω την εμμονή της συντάκτριας στην χρήση αγγλικών λέξεων) γνωρίζουν ότι η σχέση με τα παιδιά μας εδραιώνεται στην διάθεση αγάπης άνευ συνταγών και όρων. Η αγάπη και η αφοσίωση οδηγούν στην κατανόηση, αρκεί να στρέφεις ευήκοα ώτα. Έχεις υγιή παιδιά? Είσαι τυχερή και να δοξάζεις τον θεό! Έχεις δουλειά και μπορείς να τα ζήσεις? Να εύχεσαι και για τους άλλους. Φοβάμαι ότι θα πάψω να διαβάζω την στήλη σου
    πλησίστια
    απάντηση115
     
     
    η αγορα και οι αξιες της | 20/06/2017 08:40
    Ολο αυτο που περιγραφετε ως "dark side"(σκοτεινη πλευρα) δεν ειναι ολος αυτη η συγχυση του συγχρονου ανθρωπου που μπερδεμμενος απο τις χιλιαδες παιδαγωγικες που κυκλοφορουν ιδιαιτερα στην αμερικανικη κοινωνια,δεν ειναι σε θεση πια να οριοθετησει την ζωη του και τις οικογενειακες σχεσεις;Δεν ειναι επισης σε θεση να θεσει ορια στο παιδι και αφηνει το... ποταμι να τον παει οπου θελει;;Δεν μπορει εν τελει η διεθνης αγορα να καθοριζει την ζωη μας !
    Lena
    απάντηση120