από metereologos.gr
Σάββατο 18 Νοεμβρίου 2017
 
 

Πένθος με το ζόρι

Ας μην αφήνουμε τη μιζέρια να γίνεται δεύτερο δέρμα μας, μετατρέποντάς μας σε κακοπροαίρετους θεατές της ζωής των άλλων
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Παλιά, το πένθος που μπορεί να είχε μια οικογένεια επιβαλλόταν και στα πιο μικρά παιδιά, δηλητηριάζοντας τις ψυχούλες τους. Τα έντυναν στα μαύρα, υποχρέωναν τα κοριτσάκια να φορούν τσεμπέρι, δεν τα άφηναν να παίξουν, να γελάσουν, να διασκεδάσουν. Με την πάροδο των χρόνων αυτές οι βάρβαρες συνήθειες ευτυχώς ξεπεράστηκαν. Τώρα όμως, σε μια περίοδο δύσκολη, όπου επιβεβαιώνεται το «η φτώχεια φέρνει γκρίνια», επανέρχονται, όχι μόνο για τα παιδιά, για όλους μας. Επιχειρούν να τις επιβάλουν ξανά εκείνοι που αυτοβούλως έχουν αναλάβει τον ρόλο που στις παλιές οικογένειες είχαν ο μεγαλύτερος σε ηλικία άνδρας (ενίοτε και γυναίκα), ο πιο ισχυρός επαγγελματικά, εκείνος που ενέπνεε φόβο ή εκείνος που γνώριζε (υποτίθεται) πέντε κολλυβογράμματα, γεγονός που τον έκανε να πλεονεκτεί στα μάτια των άλλων, των αδύναμων, των αμόρφωτων, των γεννημένων για να υπακούουν: αναφέρομαι στον παραδοσιακό ρόλο του καταπιεστή των υπόλοιπων μελών μιας κατά τα άλλα αγαπημένης οικογένειας, του ανθρώπου που συχνά επέβαλλε όλα τα κοινωνικά «πρέπει» για να ικανοποιήσει τον καταπιεσμένο φθόνο του για τις ζωές των άλλων.

Ετσι και τώρα, εκείνοι που αποφάσισαν πως είναι οι σωστοί, πως έχουν τις κοινωνικές ευαισθησίες (σε αντίθεση με εμάς, τους αναίσθητους), πως κατέχουν απόλυτα τη μία και μοναδική, την απόλυτη ορθή ιδεολογία, περιμένουν στη γωνία για να κρίνουν, για να κουνήσουν αυστηρά το δάχτυλο και να τραβήξουν το αφτί όσων παρεκτρέπονται. Τους παρατηρώ και μέσα από τα σχόλιά τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τις πλατφόρμες επικοινωνίας που έχουν μετατραπεί σε ρινγκ όπου διεξάγονται οι πιο άγριοι καβγάδες: ειρωνεύονται, λογοκρίνουν, λοιδορούν, και όλα αυτά υπό τον μανδύα της πολιτικής ορθότητας. Είναι εκείνοι που αν ανεβάσεις ένα κομμάτι τούρτα θα σου θυμίσουν πως υπάρχουν παιδιά που πεινάνε στη Συρία, που αν πας για ψώνια στις εκπτώσεις θα σε χαρακτηρίσουν «αμερικανάκι» (διάβασα απερίγραπτα πράγματα για την Βlack Friday του περασμένου Νοεμβρίου), που αν πας σε ένα καλό εστιατόριο θα σχολιάσουν πως με τα λεφτά που έδωσες θα έτρωγε μια τετραμελής οικογένεια προσφύγων για μία εβδομάδα, που αν τολμήσεις να πεις πως θα σε βόλευαν τα ανοιχτά και τις Κυριακές μαγαζιά θα σε χαρακτηρίσουν εχθρό της εργατιάς, που αν ταξιδέψεις θα σπεύσουν να σου θυμίσουν πως οι ίδιοι έχουν να κάνουν διακοπές τρία χρόνια, που αν στέλνεις το παιδί σου σε ιδιωτικό σχολείο θα εξάρουν πεισματικά την ανωτερότητα του δημόσιου, που αν εκφράσεις την ανησυχία σου για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν σήμερα τα σχολεία που φιλοξενούν και προσφυγάκια θα διηγηθούν μια ιστορία για τον μικρό Αλίμ που θα μείνει αγράμματος γιατί κάποιοι κακοί έλληνες γονείς δεν του επέτρεψαν να μπει στην τάξη χωρίς λόγο, από βίτσιο.

Κάπως έτσι μας «υποχρεώνουν» να πενθήσουμε γιατί έτσι πρέπει, εκδηλώνοντας πρωτόγνωρη αυστηρότητα, για να μην πω φθόνο, στο όνομα μιας Δημοκρατίας που τελικά δεν μοιάζει και πολύ με Δημοκρατία. Ανθρωποι στενόμυαλοι που θεωρούν πως από τη στιγμή που καίγονται πρόσφυγες στη Μόρια πρέπει να καούμε και εμείς, ή έστω να μαγειρεύουμε και εμείς στο γκαζάκι και ας έχουμε κουζίνα, έτσι για συμπαράσταση. Που τον χαρούμενο και γελαστό, εκείνον που αστειεύεται ή το ρίχνει έξω, τον θεωρούν ανεγκέφαλο. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα πως πράγματι ο φίλος φαίνεται περισσότερο στην ευτυχία παρά στη λύπη σου. Κάπως έτσι, και ο άνθρωπος που είναι ουσιαστικά ευγενής και που υπολογίζει τον συνάνθρωπο, κρίνεται και από το πώς στέκεται απέναντι στη χαρά του άλλου. Εστω στην απλοϊκή χαρά που δηλώνεται με μια χαζοανάρτηση στο Facebook. Ξέρω πως δεν είναι πάντα εύκολο. Ο «φασιστάκος», τον οποίο αναγνωρίζω στους άλλους, ενίοτε ξυπνάει και μέσα μου. Δεν με τιμά, αλλά κι εγώ έχω γίνει μερικές φορές επικριτικός με τους δίπλα, προφασιζόμενος ιδεολογίες και πρέπει. Εκείνο που κυρίως πρέπει είναι να φιλτράρω ξανά και ξανά τις σκέψεις και τις αντιδράσεις μου. Τον καιρό της φτώχειας, που, είπαμε, φέρνει γκρίνια, όλοι πρέπει να διπλοτσεκάρουμε αυτά που σκεφτόμαστε και λέμε. Και να μην αφήνουμε τη μιζέρια να γίνεται δεύτερο δέρμα μας, μετατρέποντάς μας σε κακοπροαίρετους θεατές της ζωής των άλλων. Δηλητηριάζοντας με αυτόν τον τρόπο και τις δικές τους αλλά και τη δική μας καθημερινότητα. Αντε, και καλή χρονιά!

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino το Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2016



ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (7)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    !Φρένο! | 03/04/2017 13:40
    Πόσο δίκιο έχεις! Μερικές φορές σα να νιώθω ενοχές για τα τεκτενόμενα.Από παντού σου κουνάν το δάχτυλο.
    xaris lago
    απάντηση00
     
     
    Μάθημα Ηθικής | 08/01/2017 12:13
    Συγχαρητήρια για το άρθρο σας! Πολύ αυτοκριτικό. Και "γειωτικό" θα έλεγα... Πολλοί από εμάς πιστέυουμε ότι είμαστε φωστήρες ή κλειδοκράτορες της (αυστηρής, όπως λέτε κι εσείς) Ηθικής. Ότι μόνο η δική μας αλήθεια είναι η σωστή για τις εποχές αυτές (δηλαδή είναι δικαιολογία "οι εποχές" για να επιβάλλουμε τη γνώμη μας κάθετα κι απόλυτα στους γύρω μας;) Το άρθρο σας μου θύμισε τα λόγια του Βολταίρου "He is a hard man who is only just, and a sad who is only wise." Εύχομαι μια καλή και περαιτέρω αυτοκριτική χρονιά!
    Aναστασία Καρ.
    απάντηση30
     
     
    Μίζερο | 05/01/2017 16:42
    Πολύ μίζερο κείμενο. Σαν να το γραφε ο Εμπενίζερ Σκρούτζ.
    Thanow
    απάντηση38
     
     
    Τι εννοείτε; | 04/01/2017 15:35
    Νομίζω ότι υπονοείτε ότι υπάρχει κάποιος λόγος που οι γονείς δεν επέτρεψαν στον (κάθε) μικρό Αλίμ να μπει στο σχολείο. Μπορείτε να μας εξηγήσετε ποιος είναι αυτός ο λόγος; Ευχαριστώ.
    anastasia
    απάντηση16
     
     
    Παντως εγω | 03/01/2017 10:25
    Εκανα μια 14 ημερη κρουαζιερα απο Μαιαμι στις Μπαχαμες και ανημερα πρωτοχρονιας αρπαξα το αεροπλανο και πηγα στο Μαζατλαν και εχτες το πρωι τυφλα στην τεκιλα κολυμπουσα με μια τσικιτα σοκολατιερα στα ζεστα κρυσταλινα νερα του κολπου. Οσο για συριες τουρκιες ελλαδες ιρακ ιραν και αφρικες χεστηκα, ο καθενας για τον εαυτο του. Η ζωη ειναι μικρη και οταν ερθη ο κυρ Μιχαλης, κανενας δεν θα χεστη για παρτυ σου.
    Doros
    απάντηση722
     
     
    Μπα σοβαρέψαμε? | 03/01/2017 10:06
    Δεν περίμενα από έναν κομμουνισμένο τέτοια αυτοκριτική. Το να ξεκινάς αριστερός κ να καταλήγεις φασίστας στα γεράματα είναι μια μικρή έστω πρόοδος.. Αυτό το αρθράκι να το στείλετε σε όλη την οικογένεια και παρακαλώ να το λέτε απο μέσα σας τρις ημερησίως προ φαγητού. Το πρόβλημα με τους ισσοροπημένους κ ώριμους από μικρούς είναι ότι όλα τα άλλα βλήματα τους χλευάζουν χαρακ/ντας φασίστες - χ.αυγίτες - γερμανοτσολιάδες Φυσικά ως ώριμοι κ ισσοροπημένοι έχουμε μάθει να μη δίνουμε σημασία στους ανόητους εκτοξευτές λάσπηςδιότι γνωρίζουμε ότι η σκληρή πραγματικότητα δεν περιμένει κανέναν. Παράγουμε-δημιουργούμε ωφέλιμα προϊόντα, τα εξάγουμε κ γελάμε με την ανοησία που δέρνει μερικά θύματα τ προπαγά
    Katsikis
    απάντηση521
     
     
    Πόσο δίκιο έχεις Κοσμά .... | 03/01/2017 09:57
    ....
    Λένα
    απάντηση196