από metereologos.gr
Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017
 
 

Δημοκρατία ή επανάσταση;

Θεωρίες του στυλ «είναι Δημοκρατία αυτό που έχουμε σήμερα στην Ευρώπη;» υποτιμούν τη νοημοσύνη μας
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Οσα ζούμε διαμορφώνουν τον τρόπο σκέψης μας. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα πως ένας παράγοντας που συνέβαλε αποφασιστικά στο ποιος είμαι είναι τα ταξίδια με τον ναυτικό πατέρα μου. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 οι ναύλοι μας αφορούσαν κυρίως χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Οι εικόνες που έχει καταγράψει η μνήμη μου καθόρισαν τον τρόπο ζωής μου. Εικόνες που εξηγούν, τώρα που με αφορμή τον θάνατο του Κάστρο έγινε κουβέντα περί Δημοκρατίας, τη δική μου θέση. Την απέχθειά μου για τα πολιτεύματα που «αποφεύγουν» τις εκλογές. Τα γνώρισα ως παιδί (ένα παιδί πολύ παρατηρητικό) σε χώρες όπως η Ανατολική Γερμανία, η Πολωνία, η Ρουμανία, στα λιμάνια και στα ναυπηγεία, δηλαδή στη συναναστροφή μου με τους εργάτες, ούτε ως τουρίστας σε γκρουπ ούτε ως καλεσμένος από την κυβέρνηση. Καταθέτω ό,τι θυμάμαι, απαλλαγμένο (όσο μπορώ) από το συναίσθημα: Με το που έφτανε το πλοίο, όποιοι ανέβαιναν, από τους λιμενικούς έως τους φορτοεκφορτωτές, προσέγγιζαν τον καπετάνιο για να πάρουν το... δωράκι τους. Ολες οι δουλειές γίνονταν στο πι και φι για μερικές κονσέρβες ζαμπόν, λίγο τυρί από τα ψυγεία μας, ένα μπουκάλι ουίσκι. Υπήρχαν και εκείνοι που προτιμούσαν υφάσματα, ρούχα, ρολόγια. Αν δεν δωροδοκούσες (και σε δολάρια), δεν προχωρούσε τίποτα.

Αγαπημένο παιχνίδι; Να δίνω μπίρες στον σκοπό που στεκόταν επί εικοσιτετραώρου βάσεως στη σκάλα του πλοίου. Εκρυβα τα μπουκάλια στις τσέπες μου, του τα έδινα, και εκείνος τα έκρυβε κάτω από το παλτό του. Παρά την αυστηρή φύλαξη, υπήρξαν φορές που το πλήρωμα ανακάλυπτε κρυμμένους στα αμπάρια πολίτες οι οποίοι προσπαθούσαν να βγουν από τη χώρα. Τους πήγαιναν στον πατέρα μου, και εκείνος δεν ήξερε τι να τους κάνει. Τα σπίτια των ντόπιων, κακοφτιαγμένα και στενόχωρα διαμερίσματα με «χάρτινους» τοίχους, σε πολυκατοικίες χωρίς ασανσέρ (ναι, απέξω είχαν παρκάκια με παιδικές χαρές). Οι διακοπές ρεύματος και νερού αρκετά συχνές. Τα μαγαζιά δεν είχαν εμπορεύματα. Τρώγαμε υπέροχα σε εστιατόρια και μέναμε σε ξενοδοχεία που δέχονταν μόνο εκείνους που είχαν τον τρόπο τους: ξένους και υψηλόβαθμους κρατικούς υπαλλήλους. Στους δρόμους ουρές για μία (κάκιστης ποιότητας) φραντζόλα ψωμί. Τα γλυκά είχαν υφή και γεύση στόκου. Τα παιχνίδια ήταν φτηνιάρικα. Το χαρτί τουαλέτας και οι χαρτοπετσέτες έμοιαζαν με σμυριδόχαρτο.

Τη στέρηση την έβλεπες στα ρούχα και στα βλέμματα των ανθρώπων. Υπήρχε φόβος. Θυμάμαι ένα ζευγάρι που μοιράζονταν την ίδια δουλειά αντικαθιστώντας ο ένας τον άλλον ανά 12ωρο στο εργοστάσιο, με αποτέλεσμα να μη συναντιούνται ποτέ. Και κοπέλες πρόθυμες να κοιμηθούν με έναν ναυτικό για μια κολόνια - δεν αναφέρομαι σε επαγγελματίες πόρνες. Και καθ' όλα αξιοπρεπείς κυρίους που όταν πήραν το... ρεγάλο τους (την τσάντα με τις κονσέρβες) έσκυψαν να φιλήσουν το χέρι του αμήχανου πατέρα μου. Αυτοί οι άνθρωποι, όταν ξεθάρρευαν, μετά το πρώτο κέρασμα στη φιλόξενη και ασφαλή καμπίνα του καπετάνιου, διηγούνταν φοβερές ιστορίες. Ολα αυτά τα έζησα, δεν μου τα είπαν.

Στα μέρη εκείνα επέστρεψα μεγάλος (μέχρι Ουζμπεκιστάν έφτασα), έχοντας διαβάσει, αναζητώντας απαντήσεις στα ερωτήματα που με απασχολούσαν: τη θλίψη μπορούσα να τη μυρίσω ακόμη στον αέρα. Ξέρω πως θα βρεθούν φίλοι/φίλες με άλλες εικόνες/εντυπώσεις. Δεν θα τους αμφισβητήσω. Ισως είδαν κάτι που εγώ δεν είδα, κάτι που να δίνει άλλη οπτική σε ένα, ας πούμε, πολυδιάστατο παζλ. Ακόμη, όμως, και αν καταφέρουν να με πείσουν πως τα πράγματα δεν ήταν άσπρο-μαύρο, το σκοτάδι που συνάντησα εγώ ήταν τόσο πυκνό που τα σκέπαζε όλα. Γι' αυτό στη δική μου κοσμοθεωρία μοναδικό φως είναι η Δημοκρατία στην οποία συμμετέχουν όλοι. Χωρίς «ναι μεν, αλλά». Μια Δημοκρατία που δεν περιμένω να μου εξηγήσουν οι γνωρίζοντες (;) πώς λειτουργεί για να την καταλάβω.

ΥΓ.: Κατασκευασμένα (και επικίνδυνα) διλήμματα-θεωρίες του στυλ «είναι Δημοκρατία αυτό που έχουμε σήμερα στην Ευρώπη;», «ναι, αλλά έχουν εξαιρετική Παιδεία» κ.τ.λ. υποτιμούν τη νοημοσύνη μας. Οσο για τη φτώχεια που βιώνουμε και στην Ελλάδα, επιτρέψτε μου να τη θεωρώ αποτέλεσμα κακών πολιτικών των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεών μας, και όχι επιβεβαίωση της ανωτερότητας της «επαναστατικής φτώχειας» που μαστίζει χώρες όπως η Κούβα.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2016




ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (8)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Οι δικές μου εμπειρίες | 17/12/2016 11:04
    -τόσο σε δυτικά όσο και ανατολικά και ασιατικά και αφρικανικά κράτη- είναι ότι οι περισσότεροι πολίτες τάσσονται υπέρ του θεσμού της Δημοκρατίας, αλλά με αυξανόμενη καχυποψία κατά πόσο αυτή λειτουργεί. Αυτό ιδιαιτέρως στα δυτικά κράτη, μάλλον επειδή εκεί εφαρμόστηκε πρώτα σε ευρεία κλίμακα, αλλά εκεί εμφανίστηκαν και οι πρώτες ενδείξεις σαθρότητας. Σήμερα διαπιστώνω το ίδιο και στην Ελλάδα. Τελικά, το ζήτημα δεν είναι η αμφισβήτηση της δημοκρατίας η μη, αλλά σε τι οφείλεται η αυξανόμενη διάβρωση της. Επί αυτού λίγες μόνο σκέψεις και διαπιστώσεις: Στην Ελλάδα π.χ. επικρατούν εδώ και 45 έτη βουλευτές «οικογενειών», στις ΗΠΑ πληθαίνουν οι θεωρίες συνομωσίας με τακτικό υπόβαθρο το ποιος πραγματικά διοικεί την χώρα. Μεταξύ μεγάλων οικονομολόγων αλλά και πολιτικολόγων, συζητείται όλο και περισσότερο κατά πόσο η (αυτού του είδους) «παγκοσμιοποίηση» είναι συμβατή με τις δημοκρατικές αρχές και αμφισβητείτε η δημοκρατικότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος της δύσης. Αυτό καθώς από το 1914 και πέρα, σταδιακά όλες οι λεγόμενες «Κρατικές Τράπεζες» έχουν επέλθει σε ιδιωτικά χέρια, η ψαλίδα φτωχών / πλουσίων μεγαλώνει ακατάπαυστα και περίπου το 90% των λεγόμενων παραγώγων (derivatives) αποτελείτε από τζόγο με πλαστικό (ηλεκτρονικό) χρήμα που αντιστοιχεί -ανάλογα με τις εκτιμήσεις των οίκων- σε περίπου το 7-10-πλάσιο του παγκοσμίου ΑΕΠ. Πιστεύω -για άλλη μια φορά- ότι το ζητούμενο είναι μάλλον πως μπορούμε να εξυγιάνουμε -να πω καλλίτερα πως μπορούμε να σώσουμε- τον πολύτιμο και αναντικατάστατο θεσμό της Δημοκρατίας και όχι αν τον θέλουμε η όχι (Υ.Γ. Δεν είμαι ναυτικός).
    Μιχαήλ Λέων
    απάντηση30
     
     
    KAI META GURISES PISO STH ELLADA KAI EGINES PASOKOS... | 14/12/2016 04:20
    kai akoma kai shmera amolas to Parthio belaki sou oti den tha amfisbhthseis "anthropous" pou exoun "alles" parastaseis.... Kai den ntrepesai na to les...akoma kai shmera to 2016....traba loipon na sou pei auth h koprito pou emeine 2-3 xronia tora sthn North Korea me eksoda tou Greek State os suzugos diplmath kai bgainei kai umnei to boubalopaido ths Koreas na sou mathei pos exoun pragmatika ta pragmata...ante kai fora kai kana fesi...giati ksereis kai alloi exoune paei kai exoune dei ti sumbainei kai stis Xores ton mouslimion...alla tupoi san kai sena exoun "alles" parastaseis....
    ST
    απάντηση43
     
     
    Επανάσταση και μετά δημοκρατία .εγεινε στην Αμερική . | 13/12/2016 15:54
    Την έκαναν μια χούφτα άνθρωποι .(47) ?. Και την έδωσαν να την διαχειρίζεται ο λαός ..μακριά από μοναρχίες και εκκλησίες .we the people ..τα πάντα διαλεχτηκαν να γινονται με εκλογές ..αυτά τα τραβεστι πολιτεύματα .με της .βασειλευομενες ευρωπαϊκες δημοκρατίες .ειναι τα τραβάς τς βίζα σου να μεγαλώσουν ..
    Christos
    απάντηση74
     
     
    κ. Βίδε, φρονώ πως το έξοχο, εξομολογητικό | 13/12/2016 12:45
    (και γι' αυτό διπλά ωφέλιμο) άρθρο σας αποτελεί ύμνο προς την Δημοκρατία - την μία και μόνη, που τόσο κακοποιούν, δυσφημούν και απαξιώνουν αρχολίπαροι, δημαγωγοί και εκκολαπτόμενοι ψυχοπαθείς τυραννίσκοι όπου γης - συνήθως εκμεταλλευόμενοι είτε υπαρκτά (πλην πρόσκαιρα) προβλήματα είτε τον θυμό και ζηλοφθονία πολλών ανθρώπων. Κρίνω πως πρέπει να ενταχθεί σε σχετική ανθολογία κειμένων, που να είναι αντικείμενο μελέτης στο Λύκειο, στο πλαίσιο μαθήματος για την δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό (παντός είδους). Εύγε!
    Ν. Πειρουνάκης
    απάντηση163
     
     
    Βίοι παράλληλοι | 13/12/2016 12:41
    Κοσμα δεν θα το πιστεψεις αλλα μαλλον εχουμε τα ιδια χρονια εγω ισως λιγο μεγαλυτερος αφου ταξιδεψα και γω με τον πατερα μου το 73. Αν και δεν ηταν καπετανιος αλλα πρωτος μηχανικος ακριβως τα ιδια συνεβαιναν....αλλα για να λεμε και του στραβου το δικιο οχι μονο στις κομμουνιστικες χωρες αλλα και παντου αλλου σε φτωχες τοτε χωρες οπως το Μεξικο, η Βραζιλια, οι Φιλλιπινες αλλα και ισως δεν το πιστεψουν οι αναγνωστες.. στη Σκανδιναβικές χωρες και ειδικα στη Σουηδια !!! Εδω ομως κυριως για το αλκοολ οπου λειτουργουσε οπως τα αρωματα στις κομμουνιστικες χωρες.
    Δοκιμος
    απάντηση101
     
     
     
    Το Παραδοξο μας | 13/12/2016 10:14
    Αυτες τις πολυτιμες εμπειριες ΔΥΣΤΥΧΩΣ στερηθηκαν οι συμπολιτες μας μετα τον μεσοπολεμο.Γι αυτο και ιδιαιτερα μετα την μεταπολιτευσημε(παντα με την κοιλια γεματη) οδηγηθηκαμε σε μια ρομαντικη σχεση με το κομμουνισμο υπο τον μανδυα του σοσιαλισμου που φαινεται να κυριαρχει και να διαχεεται χαλαρα και σε στρωματα προνομιουχων ταξεων.Εγινε δηλαδη της Μοδας (ο μακαριτης γρηγοροπουλος δεν ειχε "Λαικη",Προελευση bourgeois ειχε),σε βαθμο που η επανασταση-εκρηξη του 1989 και ΚΥΡΙΩΣ τα ΑΙΤΙΑ της περασαν χωρις ηθικο διδαγμα για τους βολεμενους καπιταλιστικα -καταναλωτικα συμπολιτες μας.Ετσι,αν και η λυση ειναι οφθαλμοφανης,εμεις μοναχικα στο ρομαντζο της αριστερης επαναστατικοτητας εστω παθητικα.SOS
    DKK
    απάντηση142
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων