από metereologos.gr
Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017
 
 

Κρίση μεγαλείου

Τον έκτο (και βάλε) χρόνο οικονομικής κρίσης, οι τιμές τραβούν την ανηφόρα και η δηθενιά σερβίρεται ως η απόλυτη νέα τάση
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Από τι μπορεί να είναι φτιαγμένη η πορτοκαλοχρυσοκίτρινη μαρμελάδα που κλεισμένη σε βαζάκια των 370 γραμμαρίων περιμένει να την αγοράσω; Μάλλον από τα μήλα των Εσπερίδων (με όλη τη μυθολογική τους υπεραξία), αν κρίνω από τα 13 ευρώ της. Την περιεργάζομαι και προσπαθώ να καταλάβω πού οφείλεται η τιμή-επανάσταση: 70% orange, 30% sugar. Πόσα φρούτα χρειάστηκαν; Δύο-τρία το πολύ. Και μερικές κουταλιές της σούπας ζάχαρη.

Με τι πότιζαν την πορτοκαλιά, με χρυσό 24 καρατίων σε υγρή μορφή; Ποιο δυσεύρετο, προορισμένο μόνο για θεούς, νέκταρ χρησιμοποίησαν; Ο,τι κι αν έβαλαν στη μαγική μαρμίτα τους, τα 13 ευρώ δεν δικαιολογούνται. Απλώς η εν λόγω μαρμελάδα πλασάρεται ως σούπερ ντούπερ βιολογική, ποζάρει σε ραφιέρα ντιζαϊνάτη και διατίθεται από μοδάτο delicatessen «με αυστηρά επιλεγμένα προϊόντα από μικρούς παραγωγούς».

Ανέκαθεν θεωρούσα πως ό,τι πληρώνεις παίρνεις και πως όσο πιο πολλά πληρώνεις, τόσο καλύτερη είναι (τις περισσότερες φορές) η ποιότητα εκείνου που αγοράζεις. Οπως υπάρχουν ρούχα, κολόνιες, αυτοκίνητα, ρολόγια, κοσμήματα για όλα τα βαλάντια, έτσι υπάρχουν και τρόφιμα για όλα τα βαλάντια. Οσο αντέχει το πορτοφόλι του καθενός. Ομως ορισμένα πράγματα φωνάζουν την αξία τους και δεν σηκώνουν υπερτιμολόγηση. Τα διαμάντια της Ελισάβετ Β' δεν μπορούν παρά να αξίζουν εκατομμύρια στερλίνες επειδή είναι διαμάντια-αγκωνάρια και επειδή ανήκουν στη βασίλισσα της Αγγλίας. Ομως, μια μαρμελάδα πορτοκάλι δεν μπορεί να κοστολογείται ως διαμάντι της βασίλισσας.

Κάπως έτσι, ένα χάμπουργκερ δεν μπορεί να χρεώνεται ως φιλέτο της πιο αριστοκρατικής ράτσας βίσονα που τον μεγάλωσαν σε εκτροφεία-σαλόνια, τον τάιζαν με ειδικές ποικιλίες χορταριού, τη στιγμή που στα ηχεία ακουγόταν Μότσαρτ (σε διεύθυνση Χέρμπερτ φον Κάραγιαν) και του έκαναν καθημερινά μασάζ με έλαια λεβάντας Προβηγκίας και γέλη αγαύης. Οσο φρεσκοζυμωμένο και αν είναι το ψωμάκι, όσο «αληθινή» και αν είναι η συνοδευτική πατάτα (το αυτονόητο ως πολυτέλεια), όσο «κομμένος στο χέρι με δύο μαχαίρια» και αν είναι ο λιγοστός κιμάς του μπιφτεκιού, όσο βιολογική και αν είναι η φέτα ντομάτας που θα τοποθετηθεί ως κορόνα επάνω του, ακόμη και αν το επίσης ελάχιστο λιωμένο τυρί που θα ολοκληρώσει το «έργο τέχνης» το έχουν φέρει από την executive φάρμα που λειτουργούν οι απόγονοι της Χάιντι και του Πέτερ του γιδοβοσκού στις πλαγιές των Ελβετικών Αλπεων, τα 14 (και βάλε) ευρώ για ένα ψωμάκι με λίγο κρέας είναι υπερβολή, όχι; Το ίδιο και η σαλάτα των 15 ευρώ με την υποψία ψητού φιλέτου κοτόπουλου πάνω στο μαρούλι. Και η τούρτα μους αμυγδάλου που πωλείται όσο όλο το (εντός σχεδίου) κτήμα με τις αμυγδαλιές.

Δεν είναι υποψία, είναι βεβαιότητα: οι τιμές τραβούν την ανηφόρα και η δηθενιά σερβίρεται ως η απόλυτη νέα τάση. Τον έκτο (και βάλε) χρόνο οικονομικής κρίσης, οι Ελληνες, όσο ταλαιπωρημένοι κι αν είναι, εξακολουθούν να βγαίνουν, να κυκλοφορούν (και να βάζουν και το χέρι στην τσέπη). Αυτή την κοινωνικότητα, την ανάγκη για έξω, για καλοζωία, αλλά και την - ανθρώπινο είναι - αγάπη πολλών στην πολυτέλεια (και την ψευτοπολυτέλεια), εκμεταλλεύονται οι επιτήδειοι που υπερτιμολογούν και θησαυρίζουν. Ετσι, στα delicatessen-φαρμακεία που έχουν αντικαταστήσει τα μπακάλικα, και στα δήθεν «προχώ» café και ρεστοράν τους, σερβίρουν το τσάι του βουνού ως «μείγμα βοτάνων για ευεξία και αντιγήρανση», το ραβανί ως «gâteau με ιταλικό σιμιγδάλι και σιρόπι αρωματισμένο με λεμόνι Τοσκάνης με μια τζούρα πάπρικας», το αβγολέμονο ως «αφρό αβγού με εσάνς τρούφας», το γιαούρτι με το γλυκό κουταλιού ως το αποτέλεσμα της πιο δύσκολης χημικής ένωσης που μπορεί να επιτευχθεί στη μοριακή κουζίνα. Και τα χρεώνουν ανάλογα.

Οχι πως δεν υπάρχουν και σοβαροί επαγγελματίες, όχι πως δεν υπάρχουν και ακριβές πρώτες ύλες, όχι πως δεν υπάρχουν προϊόντα-εδέσματα που αξίζουν τα λεφτά τους, σε γενικές γραμμές, όμως, το δούλεμα πάει σύννεφο. Και ανεβάζει τον λογαριασμό στα ύψη. Επιπλέον, διαμορφώνει τους αγοραστές του μέλλοντος: ένα κοινό που ξεπαραδιάζεται χωρίς λόγο. Το ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγοράζουν μαρμελάδα πορτοκάλι με 13 ευρώ (υποθέτω πως υπάρχουν) δεν σημαίνει πως η Ελλάδα δεν υποφέρει από την κρίση, σημαίνει πως υποφέρει και από κρίσεις σουσουδισμού.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2016




ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (6)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Η απόλυτη υπεραξία του δήθεν | 08/12/2016 15:16
    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας . Είμαι πάντα της άποψης πως ότι δίνεις παίρνεις αλλά σε πολλές πλέον περιπτώσεις η κατάσταση έχει ξεφύγει. Διατηρούμε επιχείρηση τροφίμων στο εξωτερικό με πωλήσεις σε σούπερ μάρκετ όπου η απόλυτη ποιότητα στην πιο χαμηλή τιμή ειναι δεδομένο με αντάλλαγμα, εγγυημένες πωλήσεις και πληρωμές για μάκρο χρονικό διάστημα. Οι Έλληνες παραγωγοί αντιθέτως θεωρούν πως αν παράξουν ένα καλό προϊόν, φρούτο, τυρί, μαρμελάδα, θα πρέπει να το πουλήσουν χρυσάφι γιατί αξίζει.οχι στην Ευρώπη και στον κόσμο που ζούμε ναι επιβραβεύονται τα καλά προϊόντα αλλά όχι αυτά που έχουν αστρονομικές τιμές, διότι αυτά αποτελούν διάττοντες αστέρες που λάμπουν αλλα πέφτουν και χάνονται στον γαλαξία.
    Maria
    απάντηση55
     
     
    Γυναικείοι αγροτικοί συνεταιρισμοί | 06/12/2016 12:55
    Υπάρχουν πάμπολλοι στη χώρα και παρασκευάζουν άριστα και ποιοτικά παραδοσιακά προιόντα σε μεγάλη ποικιλία.Θα τους βρείτε εύκολα στο διαδίκτυο και θα επικοινωνήσετε.Βρήκα επι παραδείγματι ενα στο νομό Θεσσαλονίκης -τον οποίο γνωρίζω κι εχω ψωνίσει απ αυτόν- που διαθέτει προς 3,70 ευρώ το βαζάκι μαρμελάδας πορτοκάλι των 450 γραμ.Χειροποίητη χωρίς συντηρητικά.Στο ποσό αυτό περιλαμβάνεται ο ΦΠΑ.Εχουν και e-shop για παραγγελίες on line.
    γηγενής θεσσαλονικεύς(2)
    απάντηση131
     
     
    Μαμαλακηδες πρασινοιπποι | 06/12/2016 12:38
    Αν αληθευουν αυτα Κοσμα θελουμε οχι φαπες αλλα μπουνιες! Εχθες εφαγα εδω στο Λονδινο σολωμο (οχι τον Διονυσιο) φιλετο με διαφορα παραξενα μιλαμε για σουπερ πιατο ξερεις που? Στου Jamie Oliver στο Λονδινο με τιμη.........12.50 λιρες......(jamieoliver.com) Αυτα βλεπουν οι δανειστες μας και το IMF και μας λενε συνεχεια...πληρωστε πουστηδες.....
    Μαμαλακας πρωην διανομεας Ζωοτροφων
    απάντηση1214
     
     
    Ο καφές του μεγαλείου | 06/12/2016 11:51
    Απίστευτο είναι και το γεγονός οτι κάτι μέτριες καφετέριες της συμφοράς στην Αθήνα εξακολουθούν να χρεώνουν σχεδόν 5 ευρώ ή και παραπάνω έναν καφέ και - περιέργως - υπάρχουν ακόμα κορόϊδα που εξακολουθούν και πληρώνουν τον καφέ της συμφοράς στην πτωχευμένη Αθήνα σε τιμές που συναγωνίζονται και την Avenue de Champs-Élysées στο Παρίσι!
    Le meilleur cafe de Paris
    απάντηση240
     
     
     
    Αλάτι Ιμαλαίων΄. | 06/12/2016 08:55
    Πανάκριβο΄.Κι αυτό υπάρχει στα εξειδικευμένα ράφια ως εξωτική εξτραβαγκάντσα.Αυτό το αλάτι έρχεται απο την άλλη ακρη του κόσμου στη θαλασσινή μας χώρα κι εχει υψηλά μεταφορικά.Δεν με προσέλκυσε για να το αγοράσω.Απλώς το είδα, μου έκανε εντύπωση και το αναφέρω ως μία ιδιαιτερότητα.Τα λεγόμενα 'βιολογικά' προιόντα τιμολογούνται όμωςακριβά,κι ας είναι ελληνικά.Ορα το μέλι.Πάντως,στο δικό μου σπίτι η σύζυγος παρασκευάζει τις μαρμελάδες καθώς και ωραιότατα γλυκά κουταλιού με φρούτα εποχής και τα συσκευάζουμε σε γυάλινα βαζάκια.Η παρασκευή δεν είναι τόσο δύσκολη.Υπάρχει στο διαδίκτυο πλήρης περιγραφή.Δεν αγοράζουμε απο τα καταστήματα παρά σπάνια.Καλύπτουμε τις ανάγκες και δεν ξοδεύουμε χρήματα.
    γηγενής θεσσαλονικεύς
    απάντηση201
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων