από metereologos.gr
Δευτέρα 16 Ιουλίου 2018
 
 

Μάθημα ζωής και αιωνιότητας

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 


Στη μνήμη του Γιάννη Χ.

Πριν από λίγες ημέρες αποχαιρετίσαμε το Γιάννη. Είκοσι δύο χρονών, φοιτητής του Πολυτεχνείου, ψηλός λεβέντης, διαγνώσθηκε πριν από δυόμιση περίπου χρόνια με επιθετική λευχαιμία. Άρχισε αμέσως θεραπεία και υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών από τον αδελφό του. Ενώ όλα έδειχναν να είναι καλύτερα, από το Πάσχα, υποτροπή της λευχαιμίας. Πάλι νοσηλεία, μόνον χημειοθεραπεία αυτή τη φορά. Αγωνίσθηκε σιωπηλά, συχνά με δυνατούς πόνους, με τους γονείς και τα αδέλφια του πλάι του. Από κοντά οι συμφοιτητές του και με όλες του τις δυνάμεις το νοσηλευτικό προσωπικό στο Νοσοκομείο "Παπανικολάου" στη Θεσσαλονίκη και στο Πανεπιστημιακό της Αλεξανδρούπολης. Δεν διαμαρτυρήθηκε,  δεν παραιτήθηκε, δεν είπε "γιατί σε μένα", δεν κατέθεσε τα όπλα. Πάντοτε με ελπίδα. Έφυγε την ημέρα του Σταυρού. Τον αποχαιρετίσαμε την  άλλη μέρα. Παντού λουλούδια, κρίνα και τριαντάφυλλα και χρυσάνθεμα. Όλα λευκά. Την ελπίδα την κρατήσαμε, γιατί αυτή δεν πεθαίνει.

Πρόσφατα ήλθε πάλι στην επικαιρότητα η συζήτηση για την ευθανασία. Ας μου επιτραπούν λίγες απλές σκέψεις, με όλο το σεβσμό στον πόνο των ανθρώπων που υποφέρουν.

Ο όρος ευθανασία δεν κυριολεκτεί. Έχει όμως επικρατήσει να σημαίνει σήμερα την με τη βοήθεια τρίτου (ενεργητική ή παθητική) επίσπευση του θανάτου ενός ανθρώπου που υποφέρει από ανίατη και επώδυνη ασθένεια και έχει εκφράσει ο ίδιος την επιθυμία του να διακοπεί η ζωή του.

Όσοι εκφράζουν δημόσια την επιθυμία αυτή και όσοι σπεύδουν να την επικροτήσουν, λησμονούν τον καθημερινό αγώνα τόσων ανθρώπων που υποφέρουν, για να κρατηθούν στη ζωή. Αντί να τους δώσουν κουράγιο, θεωρούν τον αγώνα τους μάταιο και ακουσίως ή εκουσίως, τους προσβάλλουν. Ανάμεσά τους είναι άνθρωποι που εθεωρούντο "ξεγραμμένοι" και όμως ζουν και δημιουργούν.

Όσοι σχετικοποιούν το ανεκτίμητο δώρο της ζωής, υποβαθμίζουν την προσφορά και την αποστολή των ιατρών και νοσηλευτών, αποστολή που είναι ταυτόσημη με τη θεραπεία και την καταπράυνση του πόνου και ασύμβατη με τη συνδρομή στο θάνατο. Πολύ λιτά και εύστοχα, το έθεσε σε πρόσφατη συνέντευξη, η κ. Γιαννάκου : Δεν είμαι με την ευθανασία, επειδή είμαι γιατρός. Εφόσον είναι γιατρός, πώς μπορεί να είναι με το θάνατο, αφού υπηρετεί τη ζωή;
Όσοι θελουν να "δραπετεύσουν", λησμονούν όλους τους άλλους, δικούς και διπλανούς και ξένους. «Δεν έχεις δικαίωμα να πας μόνος σου στο θάνατο!…Αυτός ο ένας άνθρωπος που εσύ μπορείς να τον κάνεις λιγότερο δυστυχή, λιγότερο μόνο… αυτός ο ένας άνθρωπος σε δένει με τη ζωή … με τη ζωή και με τους άλλους» επαναλαμβάνει τα λόγια του σωτήρα του ο ήρωας του Σαμαράκη, για να καταλήξει να φωνάξει «αρνούμαι» στο θάνατο, «αρνούμαι» στην άρνηση της ζωής, όσο υπάρχουν δύο άνθρωποι. Πόσο σεβόμαστε αυτά τα δικαιώματα των διπλανών μας, όταν επιζητούμε τη βοήθειά τους στην αφαίρεση της ζωής και όταν τους στερούμε από τον εαυτό μας, είτε ως παρουσία είτε ως συμπαράσταση, στο όνομα ενός αξιοπρεπούς και ανώδυνου θανάτου;

Μήπως, αντιστρόφως, όσοι είναι υπέρ της ευθανασίας, λησμονούν τον ίδιο τον πάσχοντα, πόσο μας χρειάζεται στη μοναξιά και στον πόνο του και στο φόβο του ότι αποτελεί βάρος για τους άλλους; Μήπως μας έχει καταλάβει μια εφήμερη και υλιστική αντίληψη  για τη ζωή, ώστε να τη θεωρούμε άξια μόνον όταν συμβάλλει μόνον στην παραγωγή και τηην κατανάλωση; Μήπως το λεγόμενο "δικαίωμα" στο θάνατο, κινδυνεύει να μετατραπεί σε απειλή της ζωής όσων ασθενών δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά στις απαιτήσεις της νοσηλείας τους;

Επιστρέφω στην αρχή. Ο Γιάννης δεν ήταν επώνυμος, δεν το επεδίωξε, αλλλά έδωσε με τη στάση του κόλαφο σε όσους έσπευσαν να μιλήσουν για "αξιοπρεπή" θάνατο και για "δικαίωμα" στο θάνατο. Γιάννη μου, σ'ευχαριστούμε για το χαστούκι. Είναι μάθημα ζωής και αιωνιότητας.



Η κυρία  Ρόη Δ. Παντελίδου είναι καθηγήτρια του Αστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης


Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (6)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Συμφωνώ | 03/10/2016 14:12
    Τις σκέψεις της κ. Παντελίδου μπορούν να κατανοήσουν μόνον όσοι δέχονται την Πρόνοια και Αγάπη του Τριαδικού Θεού.
    Ελένη Αναγνωστοπούλου
    απάντηση20
     
     
    Διαφωνώ | 02/10/2016 00:22
    Εύγε σε αυτούς, όπως ο Γιάννης Χ., που πάλεψαν μέχρι το τέλος. Ειναι σκληρό όμως να επιβάλει η κα Παντελίδου τον ίδιο ηρωισμό ως καταδίκη σε όλους τους υπόλοιπους.
    ΘΜ
    απάντηση12
     
     
    κι εκεί αστυνομία; | 01/10/2016 19:51
    Θα σας φωνάξουμε να μας δώσετε το ΟΚ κυρία μου σε άλλη περίπτωση.Ποιοί είστε εσείς που κρίνετε τον άλλο που δεν μπορεί να αντέξει άλλο την ΄προσπάθεια,και θεωρεί ότι αυτή η ζωή,όπως την έχει καταντήσει η αρρώστια,δεν μπορεί να τη ζήσει;
    αφήστε τους ανθρώπους ελεύθερους επιτέλους.
    απάντηση12
     
     
    Συμφωνώ, αλλά... | 01/10/2016 10:08
    υπάρχουν πολλές και ποικίλες περιπτώσεις, στις οποίες τόσο ο γιατρός, όσο και ο νομικός καλείται να προβληματιστεί. Τα πράγματα πολλές φορές είναι πολύ διαφορετικά από την περίπτωση που δυστυχώς αντιμετωπίσατε.
    Π. Σακκάς Καθηγητής Ψυχιατρικής
    απάντηση11
     
     
    " Αυτοκτονία αγάπης " | 01/10/2016 08:54
    Κυρία απολύτως σεβαστή η θέση σας.Μου προξενεί όμως εντύπωση πως σας διαφεύγει μία άλλη διάσταση του θέματος.Δηλαδή εκείνη στην οποία κάποιος,βαρύτατα ασθενής,αποφασίζει να θέσει τέλος στη μαρτυρική ζωή του ό χ ι μόνο για να λυτρωθεί ο ίδιος α λ λ ά και να " λυτρώσει ΄" τους δικούς του από το φοβερό μαρτύριο που αναγκαίως συνεπάγεται για τους αμεσώτερους η γνωστή συχνά αναπηρική και πάντως επώδυνη πορεία προς τον θάνατο.Σας εύχομαι να μη γνωρίσετε τέτοιες τραγικές καταστάσεις. Εγώ, λοιπόν, στη περίπτωση αυτή,βλέπω, σε μια τέτοια αυτοκτονία, μονο α γ ά π η προς τα εγκύτερα αγαπημένα πρόσωπα. Και βέβαια αξιοθαύμαστο ηθος και θάρρος.Και ίσως ο καλός Θεός να συγχωρεί κι αυτόν...και μένα
    Τάκης Σ.Καλαματιανός
    απάντηση22
     
     
    Συμπληρώνοντας | 01/10/2016 07:52
    όλοι οι άνθρωποι δεν είναι χονδρόπετσοι, ένας θάνατος συγγενούς (πατέρας ή μητέρα) επηρρεάζει την ζωή των παιδιών για πάντα, ένας αυτοκτονημένος αφήνει πίσω του συντρίμια αλλά το σπουδαιότερο είναι η σύγχρονη βλακεία να νομίζουμε ότι είμεθα ιδιοκτήτες σε κάτι που δεν κατανοούμε, που δεν το φτιάξαμε εμείς και που δεν είμαστε εις θέσιν ούτε συλλογικά 1000 άνθρωποι αν μαζευτούν να δώσουν ζωή, ψυχή, πνεύμα. Αυτά συμβαίνουν όταν υπάρχει πλούτος - καλοπέραση (κόρος), τότε επέρχεται η σύγχυσις (ύβρις) και ακολούθως η καταστροφή (άτη). 3 λέξεις που ταιριάζουν σχεδόν παντού
    Katsikis
    απάντηση21