από metereologos.gr
Σάββατο 26 Μαΐου 2018
 
 

Το σύνδρομο Μπεν-Χουρ και το πολιτικό σύστημα

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 


Στην κλασική ταινία «Μπεν - Χουρ» (Ben - Hur, 1959) ο Πρόξενος Quintus Arrius, κυβερνήτης Ρωμαϊκής γαλέρας, ακούγεται να λέει απευθυνόμενος στον ήρωα της ιστορίας, ο οποίος έχει άδικα καταδικαστεί να τραβά κουπί ως κοινός σκλάβος αλυσοδεμένος πάνω στο πολεμικό πλοίο:

«Τα μάτια σου είναι πλημμυρισμένα από μίσος. Αυτό είναι καλό για σένα! Το μίσος κρατά έναν άντρα ζωντανό. Του δίνει δύναμη.»

Το μίσος, λοιπόν, ως προϋπόθεση κι ως μέσο αυτοσυντήρησης! Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσοι από τους εκπροσώπους του μεταπολιτευτικού πολιτικού μας συστήματος (για να μην πάω πιο πίσω) έχουν υπόψη αυτή τη σκηνή από τη διάσημη χολιγουντιανή ταινία, όμως όλοι σχεδόν δείχνουν να έχουν αφομοιώσει a priori τα διδάγματά της. Γιατί, το μίσος για τον πολιτικό και ιδεολογικό αντίπαλο είναι αυτό που διαχρονικά νοηματοδοτεί την ύπαρξη κάθε κομματικού χώρου – ιδιαίτερα όταν αυτός στοχεύει στην εξουσία – και δικαιώνει την παρουσία του στην πολιτική σκηνή.

Βέβαια, η πολιτική φέρει το DNA του γενικότερου ελληνικού χαρακτήρα και δεν μπορεί παρά να κουβαλά και τις παθογένειές του. Μία από αυτές είναι η στα όρια της διαστροφής εχθροπάθεια του Έλληνα, που τον ωθεί να αναζητά διαρκώς «εχθρούς», θαρρείς για να δικαιολογήσει την ίδια του την ύπαρξη μέσα στην Ιστορία. Έτσι, ο λαός που δίδαξε στον κόσμο τον πολιτισμό, κατάντησε να ετεροπροσδιορίζεται μέσω όσων κατά καιρούς επιλέγει να εκπροσωπούν τους δαίμονες που υποτιθέμενα απεργάζονται την καταστροφή του!

Ποιος θα ξεχάσει τα συλλαλητήρια και τη γενικότερη εθνική υστερία των αρχών της δεκαετίας του ’90 όταν, τη στιγμή που οι χώρες της ηπείρου έθεταν τα θεμέλια της ενωμένης Ευρώπης, η τότε ελληνική κυβέρνηση επέλεξε εκούσα - άκουσα να απασχολεί μονομανώς τις θεσμικές διαδικασίες με ένα ήσσονος σημασίας τοπικό βαλκανικό ζήτημα; Και όλα αυτά επειδή ο αφελής κι ανιστόρητος ονοματολογικός αυτοπροσδιορισμός μιας μικρής γειτονικής χώρας πήρε στη γόνιμη ελληνική φαντασία τις διαστάσεις ολικής εθνικής απειλής!

Και, φυσικά, είναι ακόμα δυσκολότερο να ξεχάσει κανείς τις πιο πρόσφατες εθνικές ψυχώσεις μας, που έφτασαν στο σημείο να παραβάλλουν τους Ευρωπαίους εταίρους και δανειστές μας με τους... ναζί κατακτητές της Κατοχής, και τους πολιτικούς που συνυπέγραψαν τα αυτονοήτως αναγκαία για τον δανεισμό μνημόνια, με τους δωσίλογους και τους εθνικούς προδότες της εποχής εκείνης!

Σε επίπεδο εσωτερικής πολιτικής, η εθνικά διχαστική εχθροπάθεια ήταν πάντα το καύσιμο που συντηρούσε τα κόμματα εξουσίας (ή εν δυνάμει εξουσίας). Και, αν τα αλησμόνητα «πράσινα» και «μπλε» καφενεία, ή οι πιο πρόσφατες «άνω» και «κάτω» πλατείες, αποτελούν τη φαιδρή όψη του πολιτικού φαινομένου, υπάρχει μια πολύ σοβαρότερη πλευρά του που κόστισε ακόμα και ανθρώπινες ζωές: Νίκος Τεμπονέρας... Νεκροί από πυρκαγιά στο κατάστημα «Κ. Μαρούσης»... Νεκροί από το ολοκαύτωμα στη «Marfin Bank»...

Το μότο των ελληνικών κομμάτων που διεκδικούν την κατάκτηση ή τη διατήρηση της εξουσίας, είναι τόσο τετριμμένα αυτονόητο που μοιάζει γελοίο: «Ψηφίστε εμάς για να μην έρθουν (ή να μη μείνουν) στην εξουσία οι άλλοι!» Γιατί, οι «άλλοι» είναι πάντα οι «κακοί» της ιστορίας, ο μισητός «δράκος» του εγχώριου κομματικού παραμυθιού. Αποκορύφωμα πολιτικής φαιδρότητας – όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε – το επικό «ψηφίστε εμάς για να φύγουν οι άλλοι που έφεραν τα μνημόνια», που έπαψε πια να διασκεδάζει ακόμα και ως πολιτικό ανέκδοτο. Ομολογώ ότι, προσωπικά, ελάχιστα με συγκινεί (ή με διασκεδάζει, αν προτιμάτε) και το αντίστοιχο «ψηφίστε εμάς για να φύγουν οι άλλοι που έδιωξαν εκείνους που είχαν φέρει τα μνημόνια»! Με βάση τα σημερινά ανελαστικά δεδομένα, η διαφορά ανάμεσα στις δύο προτροπές φαντάζει απλά ρητορική...

Αν αναζητούμε στ’ αλήθεια εθνικούς μειοδότες, ας τους ψάξουμε ανάμεσα σε εκείνους που χειρίζονται επιδέξια το ιδιαζόντως εχθροπαθές θυμικό του Έλληνα, οδηγώντας το λαό στο διχασμό και, όπως ευελπιστούν οι ίδιοι, τους εαυτούς τους στην εξουσία. Είναι περισσότερο από προφανές – και μόνο οι αφελείς αρνούνται πλέον να το συνειδητοποιήσουν – ότι τα κόμματα εξουσίας καλλιεργούν και συντηρούν το θυμό στην κοινωνία ώστε να τη χειραγωγούν αποτελεσματικότερα. Γιατί, μέσα από το θυμό που πάντα συνοδεύει το μίσος για τον υποτιθέμενο «εχθρό», ο άνθρωπος εύκολα καθίσταται χειρίσιμος!

Ο Μπεν - Χουρ πράγματι επιβίωσε, τελικά, χάρις στο θυμό που τον κράτησε ζωντανό ώστε να πάρει την εκδίκηση που ποθούσε. Για μια χώρα σε ακραία κρίση, όμως, όπου οι κομματικές υπερβάσεις και οι πολιτικές συνθέσεις αποτελούν ελάχιστη προϋπόθεση ύπαρξης, ο θυμός που οδηγεί στον εθνικό διχασμό είναι απλά συνταγή αυτοχειρίας! Εν τούτοις, η κομματική επιβίωση προέχει της εθνικής ευθύνης σε τούτο τον τόπο. Και κάποιοι θα προτιμούσαν να κυβερνούν μια κοινωνία που χαροπαλεύει, παρά να μην κυβερνούν καθόλου. Είναι, θα λέγαμε, μια μορφή πολιτικής διαστροφής. Κάτι που παραπέμπει σε «πολιτική νεκροφιλία»...



Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (4)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Το σύνδρομο Μπεν-Χουρ και το πολιτικό σύστημα | 02/06/2016 15:00
    Ζούμε στην εποχή που το πολιτικό Marketing και επικοινωνία παράγει πολιτική . Στα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης υπάρχουν πολλές τεχνικές με τις οποίες μπορούν να χειραγωγήσουν τη κοινή γνώμη. Μία από αυτές είναι και η στρατηγική της επίκλησης του συναισθήματος του πολίτη με σκοπό να περάσουν στο ασυνείδητο του , επιθυμίες , φόβο , παρορμήσεις , θυμό. Έτσι βλέπουμε τη μία κοινωνική τάξη να επιτίθεται στην άλλη , να βλέπει παντού εχθρούς , όπως πολύ σωστά αναφέρει και ο αρθρογράφος με οδυνηρές πολλές φορές συνέπειες . Αναρωτιέμαι αν τα αθώα θύματα Marfin Bank ήταν το αποτέλεσμα θυμού ή η τεχνική δημιουργίας προβλημάτων και στη συνέχεια η παροχή λύσεων. Αφήστε να κλιμακωθεί η βία και το κοινό θα ζητήσει από μόνο του τη λήψη μέτρων για την ασφάλεια του. Αναρωτιέμαι , γιατί ακόμη δεν έχει αποφανθεί η δικαιοσύνη . Συμφωνώ με τον αρθρογράφο , τόσον για την ανάλυση του θέματος όσον και την τεκμηρίωση.
    Φωτεινή
    απάντηση80
     
     
    Ενα ωραιο αρθρο. | 02/06/2016 12:00
    "Να πεθανει η κατσικα του γειτονα". Καπως ετσι(και χειροτερα). Τι σας επιασε σημερα στο ΒΗΜΑ,και γραφετε με μετριοπαθεια;
    Abdul
    απάντηση82
     
     
    mikrothtes | 02/06/2016 11:37
    Τα τελευταια 4 χρονια δεν εχει γινει η παραμικρη σοβαρη αντιδραση - διαμαρτυρια (μετα το ξυλο που εφαγε ο κοσμος το 2010-2012). Πλεον (και ειδικα με τη σημερινη κυβερνηση) περναει οτιδηποτε απο τη βουλη και δεν κουνιεται φυλλο. Αρα για τι πραγμα μιλατε? Εχετε δει τι γινεται σε αλλες χωρες? πχ Γαλλια? Εκει υπαρχει σοβαρη αντιδραση. Εκει υπαρχει μισος και υπαρχει και εκτονωση. Εδω ακρα του ταφου σιωπη. Το μισος μπορει να υπαρχει. Αλλα ειναι πλεον για το συνολο του πολιτικου συστηματος που εφερε την χωρα στην θεση αυτη. Τα υπολοιπα ειναι μικρο-πολιτικα
    Tassos
    απάντηση91
     
     
    Το ένστικτο | 02/06/2016 08:39
    Σχετικά με το "τοπικό βαλκανικό ζήτημα", θέματα σαν το Σκοπιανό, δηλαδή εγγυημένα μη επιλύσιμα και διαιωνιζόμενα, αποτελούν επένδυση για την πολιτική τάξη. Ένας πολιτικός ενστικτωδώς εφευρίσκει ή ανακαλύπτει λόγους ύπαρξης και σχετικότητας και εμφανίζεται σαν μόνιμος υπερασπιστής και σωτήρας σε όλα τα είδη και μεγέθη πραγματικών και εικονικών προβλημάτων.
    Τυροτηρητής
    απάντηση230