από metereologos.gr
Κυριακή 20 Μαΐου 2018
 
 

Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας - καταλήψεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Σε όλα τα συντάγματα των αστικών (sic) δημοκρατιών υπάρχει ένα άρθρο που προστατεύει την ιδιοκτησία επί των ακινήτων και γενικότερα. Η γη και τα κτίρια που οικοδομούνται πάνω σε αυτήν ανήκουν κατά κανόνα σε φυσικά και νομικά πρόσωπα ιδιωτικού χαρακτήρα. Εξαίρεση αποτελεί η ιδιοκτησία του κράτους, η οποία συνήθως εξυπηρετεί ορισμένες λειτουργίες του ή ορισμένες κατηγορίες πολιτών. Επίσης υπάρχουν εκτάσεις που δεν είναι επιδεκτικές κανενός είδους ιδιοκτησίας. Είναι κοινόχρηστες. Στην κατηγορία αυτή υπάγονται ο αιγιαλός, λίμνες και ποτάμια, κοινόχρηστες δασικές εκτάσεις και άλλα.

Η αμφισβήτηση του κρατικού ή κοινόχρηστου χαρακτήρα ενός ακινήτου απειλεί βάναυσα καλώς εννοούμενα δικαιώματα των πολιτών που τo χρησιμοποιούν ή εργάζονται σε αυτό. Γι' αυτό και τα κράτη, σε όλες τις πολιτισμένες χώρες, παρεμβαίνουν ταχύτατα και αν χρειαστεί βίαια για να αποβάλουν τους καταπατητές και να τους τιμωρήσουν παραδειγματικά. Αυθαιρεσίες και θρασείς αμφισβητήσεις της εννόμου καταστάσεως υπάρχουν ακόμα και σήμερα και σε περισσότερες από μία χώρες. Οι κυρώσεις όμως είναι άμεσες και παραδειγματικές. Η απαξία που δημιουργεί μια τέτοια συμπεριφορά είναι ισχυρή και γενικευμένη και γι' αυτόν τον λόγο, πέραν των πρακτικών δυσκολιών, οι αυθαίρετες καταλήψεις τείνουν συνεχώς να περιοριστούν.

Εμείς δημιουργήσαμε μια παράλληλη κοινωνία, όπου ισχύουν άλλοι κανόνες και όπου ο σεβασμός προς το Σύνταγμα και τους νόμους δεν είναι δεδομένος. Οι δικές μας καταλήψεις είναι βαθύτατα αντιδημοκρατικές. Ξεκίνησαν από την Παιδεία. Μια οργανωμένη και φανατική μειοψηφία μαθητών ή φοιτητών κατελάμβανε το σχολείο ή τις πανεπιστημιακές αίθουσες και εμπόδιζε την πλειοψηφία που επιθυμούσε τη συμμετοχή και την παρακολούθηση των μαθημάτων. Προς τον σκοπό αυτόν είχε εφευρεθεί ο θεσμός των «δημοκρατικών» γενικών συνελεύσεων, όπου δίκιο είχε όποιος φώναζε δυνατότερα από τον άλλον και το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο και σύμφωνο με τις εντολές της κομματικής γραφειοκρατίας που έλεγχε τον συγκεκριμένο χώρο.

Βέβαια εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε ότι ένα θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν εμπίπτει στους συνηθισμένους κανόνες  περί μειοψηφίας και πλειοψηφίας. Τα ανθρώπινα δικαιώματα των μειοψηφιών πρέπει να είναι εξίσου αξιοσέβαστα ακριβώς επειδή πρόκειται για μειοψηφίες. Εξάλλου οι πλειοψηφίες ασκούν την εξουσία μέσα από τις προβλεπόμενες θεσμικές διαδικασίες και μετουσιώνουν τα δικά τους συμφέροντα ή απλώς τις δικές τους απόψεις σε νομοθεσία.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο μηχανισμός προστασίας τους είναι αντίβαρο, εξισορροπητικό στοιχείο, που επιτρέπει καλύτερες ισορροπίες. Το κόμμα που κυβερνά και τα στελέχη του έχουν μια μακρά πορεία αυθαιρεσιών, βιαιοτήτων και συχνά τραμπουκισμών εναντίον όσων είχαν αντίθετη γνώμη από αυτούς ή παρεμπόδιζαν την πορεία τους προς την εξουσία.

Ξεκινώντας από το σχολείο και το πανεπιστήμιο, διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό εν ονόματι ενός κάποιου εξισωτισμού, που στην πραγματικότητα δεν είχε καμία σχέση ούτε με την ηγετική πρωτοπορία της εργατικής τάξης στις ιστορικές εξελίξεις, όπως την περιγράφει το κομμουνιστικό μανιφέστο των Μαρξ και Ενγκελς, ούτε με τις ανάγκες της οικοδόμησης ενός υπαρκτού σοσιαλισμού, όπως, με το κόστος που γνωρίζουμε, είχαν επιβάλει οι Λένιν και Στάλιν, ούτε καν με την πρακτική της παγκόσμιας επανάστασης, όπως την είχε οραματιστεί ο Τρότσκι.

Ημιαναλφάβητοι και αποτυχημένοι μικροαστοί κατάφεραν σε συνθήκες κρίσης, όχι μόνο οικονομικής αλλά και πολιτιστικής, να οικειοποιηθούν τη νομή της εξουσίας και τώρα κάνουν τα πάντα για να διαρκέσει, με οποιοδήποτε κόστος αυτή η πρωτοφανής διαδικασία αποσύνθεσης. «Pourvu que ça dure» (Πουρβού κε σα ντουρ) έλεγε η μητέρα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Λετίτσια, όταν στο κορσικανικό χωριό της έφταναν οι απεσταλμένοι του αυτοκράτορα για να την ενημερώσουν πως ο Αϊτός, που είχε βγει από τα σπλάχνα της, άλλαζε τον χάρτη της Ευρώπης, σάρωνε στρατούς και μεραρχίες μεταφέροντας παντού τα φλογερά μηνύματα της Γαλλικής Επανάστασης.

Τόσα ήξερε, τέτοια έλεγε. Και αυτοί σήμερα τόσα ξέρουν, τέτοια κάνουν.  Η ανθρωπότητα προχωράει. Πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε το παρακράτος των κομπλεξικών μικροαστών; Πότε θα εγερθεί ο λαός, που τόσο καταχρηστικά επικαλούνται, να τους δώσει μια για να γυρίσουν στα σκοτάδια από τα οποία η μοίρα τούς έχει ανασύρει;  





ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (1)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    mea culpa | 16/11/2015 15:45
    αν ολα τα παραπάνω τα συνόδευε ενα ''mea culpa'' για τα οσα έκανες και, ακόμη περισσότερο, για τα όσα δεν έκανες όταν ήσουν εξουσία, ίσως να σ'έβλεπα με λίγη συμπάθεια... Αλλά, δεν αξίζεις παραπάνω απο το βάρος του χαρτιού που γράφεις και τολμάς να δίνεις ακόμα μαθήματα...
    Αμετενόητος
    απάντηση510