Σάββατο 26 Ιουλίου 2014
 
 

Είδη αναγνωστών

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Ενας φίλος συγγραφέας και καλός λογοτέχνης μού επεσήμανε ότι πλέον υπάρχουν δύο ειδών αναγνώστες: «Αυτοί που διαβάζουν γενικώς - το βλέπεις και στους πίνακες των μπεστ σέλερ - και αυτοί που διαβάζουν καλά βιβλία». Σημείωσε ακόμη ότι «κάποτε ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο είχε πολύ περισσότερους αναγνώστες απ' ό,τι σήμερα, λες και ένα κομμάτι των αναγνωστών μεταφέρθηκε στις παράπλευρες περιοχές της λογοτεχνίας». Η εκτίμηση του φίλου λογοτέχνη στηριζόταν και στη δική του εμπειρία. Εχοντας γράψει σχετικά πρόσφατα ένα καλό βιβλίο, το οποίο επαινέθηκε από την κριτική, περίμενε ότι οι πωλήσεις του θα ήταν καλύτερες από τα πρώτα του βιβλία, τα οποία η κριτική είχε αγνοήσει και αυτός δεν ήταν τόσο γνωστός. Τι συμβαίνει; αναρωτήθηκε. Με επαινούν, είμαι σε μεγαλύτερο εκδοτικό οίκο και έχω μικρότερη απήχηση; Μια απάντηση είναι ότι η κρίση έχει καταβάλει τις πωλήσεις στα βιβλία όλων των κατηγοριών. Την εικόνα αυτή μου ανέτρεψε άλλος συγγραφέας, ο οποίος, έχοντας μετακομίσει πρόσφατα σε οίκο μεγάλων επιτυχιών, έδρεψε θετικές έως πολύ θετικές κριτικές αλλά είδε το βιβλίο του να στέκει στα χαμηλά των πωλήσεων - σε αντίθεση με «εύκολα» μυθιστορήματα του ιδίου οίκου. Γι' αυτά άραγε, αναρωτιέται, δεν υπάρχει κρίση; Σε αυτά δεν μειώνονται οι πωλήσεις;

Δεν υπάρχουν έγκυρα στατιστικά δεδομένα για να μπορέσεις να απαντήσεις σε τέτοιες ερωτήσεις. Οι δύο καλοί - γιατί είναι αποδεδειγμένα καλοί - συγγραφείς δεν έπαιρναν υπόψη τους και το ζήτημα της προώθησης. Ο εκδότης σχεδιάζει άλλου είδους προώθηση σε ένα βιβλίο από το οποίο προσδοκά μεγάλες πωλήσεις και διαφορετική προώθηση, σαφώς μικρότερης οικονομικής κλίμακας, για βιβλία απαιτητικά, τα οποία έτσι κι αλλιώς απευθύνονται σε περιορισμένο κοινό. Συζητώντας αυτές τις σκέψεις με άλλους συναδέλφους, κάποιος ρώτησε: «Ναι, αλλά ποιος είναι ο καλύτερος φίλος του εκδότη, ο περιστασιακός ή ο σταθερός αναγνώστης;». Αυτό είναι ένα ερώτημα στο οποίο κάθε εκδότης απαντά διαφορετικά. Αλλοι προσδοκούν ευκαιριακούς αναγνώστες στηριζόμενοι σε μεγάλες επιτυχίες, άλλοι απευθύνονται αποκλειστικά σε βιβλιόφιλους και άλλοι θέλουν και τις δύο κατηγορίες. Η αλήθεια είναι ότι σε καιρούς κρίσης οι εκδότες, υπό την πίεση των δύσκολων καιρών, πασχίζουν να βρουν ένα βιβλίο που θα κάνει πωλήσεις, ανεξαρτήτως της ποιότητάς του. Από την άλλη, οι βιβλιοπώλες στηρίζονται πιο πολύ στους σταθερούς βιβλιόφιλους, γιατί αυτοί, όσο κι αν λιγοστεύουν, όσο κι αν μειώνεται το εισόδημά τους, θα μπουν στο βιβλιοπωλείο για να αγοράσουν βιβλία - είναι το ψωμί και το νερό τους. Αυτοί θα μείνουν πιστοί στο καλό βιβλίο και μετά την κρίση.     


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (7)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    VII | 03/05/2013 00:03
    Ένα καλό προγραμματάκι ψευτο-τεχνίτης νοημοσύνης άνετα θα γράφε και καλύτερα με βάση κάποιες παραμέτρους. Έχοντας πει όλα αυτά δέχομαι προτάσεις που θα με εκπλήξουν ευχάριστα. Και σόρυ για το λογύδριο, είμαι μόνος σπίτι και μου βγήκε να αμπελοφιλοσοφώ στο διαδύκτιο.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση10
     
     
    V | 03/05/2013 00:02
    σε ορισμένα μέσα, τους κάνουν και ένα λογαριασμό twitter, σε blog, στο facebook που υπάρχει μανιέρα τι εξυπναδίτσες και ψευτολογοτεχνισμούς θα γράφουν, ίσα ίσα να φαίνεται κάτι, κάπως, κάποτε, και να κολακεύει το ναρκισσισμό του μέσου Έλληνα ημι-αγράμματου (ακούγεται σκληρό αυτό το τελευταίο, αλλά έτσι το βλέπω, σόρυ). Και τα βιβλία είναι όπως θα βγάλεις τη μέση Ελληνίδα γυναίκα ως φιλενάδα (μην εκληφθεί ως σεξιστικό παρακαλώ), λίγα τσιτάτα, ένα ψιλοστόρι, πολύ δήθεν και παίξιμο, πολύ κλέψιμο από καλύτερους, ελάχιστες λίγο πιο στρυφνές λέξεις, δύο τρεις κλασικές λογοτεχνικές τεχνικές, κολάκια στον αναγνώστη, και εντυπωσιασμός της πλάκας. Ένα καλό προγραμματάκι ψευτο-τεχνίτης νοημοσύνης άνετα
    Ανώνυμος / η
    απάντηση40
     
     
    IV | 03/05/2013 00:01
    Οι άνδρες "λογοτέχνες" εντωμεταξύ δεν αντέχονται με τίποτα, κατά πολύ καλύτερες οι γυναίκες. Γενικά βλέπω πολύ φιλοδοξία, πολύ δικτύωση για την επιτυχία και εντελώς κι αφόρητα φτωχές ιδέες. Σίγουρα θα υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι λιγότερο γνωστοί που έχουν περάσει κάτω από τα ραντάρ μου. Επίσης θεωρώ την "εύκολη" ελληνική λογοτεχνία, σαφώς πιο έντιμη και καλύτερη στο τομέα της από τη "δύσκολη". Δε ξέρω καν αν υπάρχει απαιτητική λογοτεχνία στην Ελλάδα. Κι αν είναι απαιτητική, τι ακριβώς απαιτεί; Υπάρχουν σίγουρα μη απαιτητικοί αναγνώστες στους οποίους πουλάνε οι εκδοτικοί ένα ντεμί "και καλά" απαιτητικής λογοτεχνίας. Βγάζουν οι εκδοτικοί μερικά ονόματα, βρίσκουν target group, τα πλασάρουν
    Ανώνυμος / η
    απάντηση21
     
     
    III | 02/05/2013 23:42
    ναι είναι κάτι που με ενθουσιάζει πραγματικά αυτή την εποχή. Για τους συγγραφείς μας: Τουλάχιστον για κάποιους παλαιότερους που είναι ευρύτερα γνωστοί και κάποιους πιο νέους που πλασάρουν οι εκδοτικοί τους. Λυπάμαι πολύ που θα το πω, αλλά τους θεωρώ πολύ μέτριους από όλες τις απόψεις. Από άποψη ευαισθησίας, από άποψη πλούτου γνωσιακού και εμπειρικού, από άποψη μετριοφροσύνης ( κύμβαλα αλαλάζοντα), και χωρίς επίγνωση της μετριότητάς του, που είναι ακόμα χειρότερο. Μετράω στα δάχτυλά του χεριού κάποιους λίγους που μου αρέσουν, χωρίς να με ενθουσιάζουν βέβαια, και τη συντριπτική πλειοψηφία δε θα τους ανεχόμουν καν να βγω για καφέ μαζί τους, πόσο μάλλον να περάσω ώρες με το βιβλίο τους.
    O.
    απάντηση82
     
     
    II | 02/05/2013 23:09
    και ας τις έχει εκφράσει. Ελάχιστα στη ξένη λογοτεχνία (την οποία κατά κύριο λόγο έχω διαβάσει, και συνεχίζω με πιο αργούς ρυθμούς) και φυσικά σχεδόν καθόλου στη δική μας. Εκτός κι αν πρόκειται για πραγματικά λαμπρό κι ανοιχτό πνεύμα, που σπανίζουν και διεθνώς, ο συγγραφέας θα πει μια ιστορία (λίγο πολύ θα είναι μια από τις ίδιες τις γνώστες, χωρίς να φταίει ο συγγραφέας), ίσως έχει κάποιες ιδέες και προβληματισμούς μέσα, με μερικές λογοτεχνικές τεχνικές λίγο ως πολύ επιτυχημένες, σε μερικές σελίδες και αυτό ήταν. Αναρωτιέμαι γιατί να αφιερώσω χρόνο από τη ζωή μου σε αυτό, ενώ μπορώ ανά πάσα στιγμή να εκτεθώ σε ιδέες και απόψεις από μια πληθώρα ανθρώπων και πολιτισμών με ένα κλικ. Αυτό, να
    O.
    απάντηση23
     
     
    Κάποιες σκέψεις με αφορμή το άρθρο, Ι | 02/05/2013 22:52
    Μέχρι πριν από ας πούμε περίπου 17-18 χρόνια, για τους περισσότερους πριν μια δεκαπενταετία, και για άλλους ακόμα και πριν μια δεκαετία δεν υπήρχε το διαδύκτιο. Το μόνο παράθυρο στη σκέψη κάποιου άλλου ανθρώπου ήταν οι εφημερίδες και το βιβλίο. Εγώ που φτάνω τα μισά των 30 τις πρόλαβα αυτές τις εποχές σε όλη την εφηβεία μου ως τα 18. Είναι συγκλονιστική αλλαγή στα ερεθίσματα ή μία κατάσταση από την άλλη. Εδώ και χρόνια, μπορεί κανείς να εκτεθεί κυριολεκτικά σε ότι μπορεί να χωρέσει ο νους μέσω του web. Ενώ έχω διαβάσει σίγουρα μερικές εκατοντάδες βιβλία στη ζωή μου, εδώ και καιρό δε μου δημιουργεί καμία ιδιαίτερη διάθεση να αφιερώσω το χρόνο μου να ασχοληθώ με τις σκέψεις κάποιου, όσο καλά
    Ο.
    απάντηση22
     
     
    όχι πάντα | 29/04/2013 15:35
    Πολλές φορές η εγκωμιαστική κριτική κάνει κακό σ' ένα καινούριο βιβλίο. Δε γίνεται πιστευτή. Εξ άλλου ο συνηθισμένος ανανγώστης δε χρειάζεται να διαβάσει όλα τα βιβλία ενός συγγραφέα, αλλά σχηματίζει μιά εικόνα από την αρχή. Αν το πρώτο σου βιβλίο είναι "πατάτα", την πάτησες.... Αντίθετα ένα καλό βιβλίο σε ερεθίζει να πάρεις και άλλα του ιδίου. Αλλά όχι πάντα. Οι έμπειροι αναγνώστες ξέρουν, ότι ακόμα κι ένας καλός συγγραφέας, μία-δύο φορές είναι στο φόρτε του.
    Μιχάλης
    απάντηση91