από metereologos.gr
Κυριακή 22 Ιουλίου 2018
 
 

Συμφιλιώνοντας τον κ. Στουρνάρα με τον κ. Βαρουφάκη: μια πρόταση οικονομικής πολιτικής

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

H αβεβαιότητα και η κρίση εμπιστοσύνης συγκρατούν τους ξένους επενδυτές και την εγχώρια ιδιωτική πρωτοβουλία. Οι τράπεζες πληγωμένες από την ύφεση και το PSI αποφεύγουν την ανάληψη κινδύνου. Συρρίκνωση 7% του ΑΕΠ για πέμπτη χρονιά. Ανεργία στο 24,5%.  Τα έργα έχουν κολλήσει. Από την Ευρώπη τίποτα σε αναπτυξιακό επίπεδο μόνο μεταρρυθμίσεις, εσωτερική υποτίμηση και ισοσκέλιση προϋπολογισμών (αντίθετα η ΕΤΕπ με τον Άκτωρ κάνουν έργα υποδομής στην Αλβανία).

Η ανακύκλωση των πλεονασμάτων του Βορρά στο Νότο και η νομισματικοποίηση των χρεών των χωρών δεν είναι υλοποιήσιμα στο άμεσο μέλλον ενώ οι τρέχουσες εξελίξεις δεν μας αφορούν προς το παρόν. Στο μεταξύ εμείς βρισκόμαστε υπό τον κίνδυνο ολικής κατάρρευσης.

Με την παραπάνω ανάγνωση λίγοι θα διαφωνήσουν. Ωστόσο οι προτεινόμενες λύσεις είναι δυο και μπορούν να συνοψιστούν στο διαλεκτικό σχήμα Στουρνάρας – Βαρουφάκης από τους δύο επιφανείς Καθηγητές Οικονομικής Θεωρίας που συμμετέχουν στα δημόσια πράγματα. Αδρομερώς, υπάρχει η μια άποψη που θέλει να προχωρήσουμε τα μέτρα και να περιμένουμε να αλλάξει κάτι σε ευρωπαϊκό επίπεδο(άποψη κ.Στουρνάρα) και η ακριβώς αντίθετη που θέλει εδώ και τώρα συνολική αναθεώρηση της ευρωπαϊκής πολιτικής απέναντι στην κρίση (άποψη κ. Βαρουφάκη).

Με διάθεση σύνθεσης κάνω την εξής πρόταση οικονομικής πολιτικής:

Είναι ευνοϊκή συγκυρία για το κράτος να αναλάβει πρωτοβουλία και σε συνεργασία με τις υπό ανακεφαλαιοποίηση τράπεζες, στις οποίες θα συμμετέχει μέσω του ΤΧΣ και θα μπορεί να συνδιαμορφώσει τη στρατηγική τους, να προωθήσει έργα μεγάλης κλίμακας με τρόπο που δεν αυξάνει το δημόσιο χρέος. Το κράτος και οι εταίροι φρόντισαν με ιδιαίτερη μέριμνα να προστατευτεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς των τραπεζών παρόλο που στην κρισιμότητα των περιστάσεων «το πρόγραμμα τραπεζικής ανακεφαλαιοποίησης δεν είναι αρκετό, αυτό που απαιτείται είναι η πλήρης εθνικοποίηση σημαντικού μέρους του χρηματοπιστωτικού συστήματος» θα πει, όχι ο κ.Τσίπρας στη Βουλή αλλά ο φιλελεύθερος (φιλοσοφικά), Πωλ Κρούγκμαν.  Επομένως σε τέτοιες στιγμές πρέπει και οι τράπεζες να συμβάλλουν με αίσθημα ιστορικής ευθύνης στην ανάταξη της εθνικής οικονομίας, κάτι που δεν έκανε πρέπει να πούμε η εγχώρια αστική τάξη.

Ειδικότερα, το ελληνικό δημόσιο έχει στην κατοχή του 70.000 ακίνητα εν δυνάμει εκμεταλλεύσιμα. Το ΤΑΙΠΕΔ εκτιμά ότι μπορούν να αποδώσουν 25 δις ευρώ.  Αντί, όπως συμβαίνει τώρα, να ανατεθεί η αξιοποίηση τους σε κάθε λογής συμβούλους και ενδιάμεσες εταιρίες με ότι αυτό συνεπάγεται σε προμήθειες και κυρίως σπατάλη χρόνου(αναζήτηση μεμονωμένων ιδιωτών) είναι προτιμότερο να δοθούν απευθείας ως εγγύηση(collateral) στις τράπεζες.

Αυτό συνεπάγεται άμεση απελευθέρωση οικονομικού δυναμισμού. Οι υπηρεσίες εκτιμητών του δημοσίου σε συνεργασία με τα αντίστοιχα τμήματα των τραπεζών θα προσδιορίσουν την αξία τους με βάση πολυκριτηριακές μεθόδους που θα συνεκτιμούν εμπορική, αντικειμενική και οικονομική αξία ανάλογα το οικονομικό κλίμα κτλ. Στις εκτιμήσεις που θα προκύψουν και με μια μόχλευση *2 μπορεί να συγκεντρωθεί ένα ικανό ποσό για δημόσιες επενδύσεις. Βέβαια, οι αγορές είναι κλειστές και οι καταθέσεις του κοινού «ακριβές» αλλά σταδιακά θα επιστρέψουν-παράδοξο της φειδούς σε ισχύ.

Όμως οι ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες με τα ακίνητα του δημοσίου στο ενεργητικό τους μπορούν να διεκδικήσουν κεφάλαια με χαμηλό επιτόκιο από την ΕΚΤ ή τον ELA(όπως συμβαίνει από το 2008 με τις κρατικές εγγυήσεις για την ενίσχυση της ρευστότητας) τα οποία εν συνεχεία θα μετατραπούν σε χαμηλότοκο δάνειο προς το κράτος. Οι ελληνικές τράπεζες δεν συμμετείχαν στα LTROs. Τώρα μπορούν. Προϋπόθεση αποτελεί τα έργα που θα αναληφθούν να έχουν σημαντική πολλαπλασιαστική επίδραση και να αποδίδουν έσοδα από την ίδια στιγμή που θα ολοκληρωθούν πχ. αυτοκινητόδρομοι με διόδια, επενδύσεις υποκατάστασης εισαγωγών, λιμάνια, αεροδρόμια, χιονοδρομικά κέντρα, εγγειοβελτιωτικά έργα κ.α.

Πλεονεκτήματα πρότασης:

1)Κοινωνικοποίηση της επένδυσης: σε συνθήκες υποκατανάλωσης, υποεπένδυσης και γενικευμένης αβεβαιότητας το κράτος δαπανά και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για αλλαγή ψυχολογίας και αντιστροφή του κλίματος.

2) Έργα υποδομής είναι χρήσιμα γιατί αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα, η οποία παρεμπιπτόντως μειώθηκε όσο εφαρμόζεται το μνημόνιο, και δημιουργούν οικονομίες φάσματος για την ιδιωτική πρωτοβουλία.

3) Ο λόγος χρέους/ΑΕΠ δεν αυξάνεται γιατί συγκρατείται η ύφεση, άρα μένει σταθερός ή μπορεί και να μειωθεί ανάλογα με τον πολλαπλασιαστή των επενδύσεων και τα αναμενόμενα φορολογικά έσοδα. Επίσης αυξάνεται η δημόσια περιουσία.

4) Δεν υπονομεύεται η προσπάθεια εσωτερικής υποτίμησης γιατί η αύξηση του ΑΕΠ θα απορροφήσει την ρευστότητα που θα εισαχθεί στο οικονομικό κύκλωμα.

Αποπληρωμή δανείων: Ειδικό σχήμα που θα εξοφλούνται οι τόκοι όσο ολοκληρώνονται τα έργα από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Το κεφάλαιο θα αρχίσει να αποπληρώνεται με τα έσοδα από τη λειτουργία των έργων, με μερίσματα ιδιοκτησίας ή και με την παραχώρησή τους. Στόχος δεν είναι κατ’ ανάγκην να μείνουν υπό κρατική ιδιοκτησία αλλά η άμεση παραγωγική ενεργοποίηση των άλλων κλάδων, η συγκράτηση της ύφεσης και η αλλαγή του κλίματος.

Τα ακίνητα επιστρέφουν στο κράτος και το ιδιοκτησιακό καθεστώς των τραπεζών επανακτά ιδιωτικό χαρακτήρα. Πρόκειται για μια παρεμβατική προσέγγιση στη λογική της εθνικής αυτενέργειας, αυθεντικά κεϋνσιανού τύπου γιατί δεν γίνεται με ελλειμματικό τρόπο και την προκρίνω από άλλες λύσεις δημιουργίας ρευστότητας - τύπου εισαγωγής παράλληλου νομίσματος μόνο για το λόγο ότι οι δεύτερες ενισχύουν τον κίνδυνο μετατρεψιμότητας του ευρώ-“convertibility risk”.

Ο κ. Γιάννης Ματθαιουδάκης είναι Οικονομολόγος



Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (8)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    @ Γιώργο Κ | 17/09/2012 11:33
    Αγαπητέ Γιώργο, Η απάντησή σου είναι ελιτίστικη, αλλά θα το παραβλέψω. Δεν θέλω οι Τράπεζες να δρέπουν τους καρπούς της χρήσης των ακινήτων και οι φορολογούμενοι να πληρώνουν τα βάρυ της ιδιοκτησίας (αυτό είναι ΕΓΓΥΗΣΗ). Επειδή τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν κι αυτά τα προβλήματά τους, γιατί να μην τιτλοποιήσουν τις μελλοντικές εισφορές της ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ και της ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ από την επιτυχία του μνημονίου? Να σου πω γιατί. Διότι αυτή η κούφια λέξη, η ΑΝΑΠΤΥΞΗ, δεν πρόκειται να έρθει από τα ισχύον πρόγραμμα. Οι ιθύνοντες το γνωρίζουν. Είναι πανέξυπνοι. Δεν κάνουν λάθοι. Το μνημόνιο πέτυχε... δεν απέτυχε. Διά τούτου, μείνε στο προκείμενο κι αμα μπορείς, απάντα απλά, να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς
    Peggi
    απάντηση42
     
     
    Προς John Math | 14/09/2012 23:40
    Αγαπητέ μου, όταν ρώτησαν την καμήλα εάν προτιμάει τον ανήφορο ή τον κατήφορο,η καμήλα απάντησε με την αφοπλιστική από τη μεριά της ερώτηση " Γιατί, βρε παιδιά ? Χάθηκε ο ίσιος δρόμος ? ". Επιτρέψτε μου να έχω τη γνώμη ότι ο Κέϋνς υιοθέτησε αυτή την απλή φιλοσοφία της καμήλας, όχι για να σώσει τον καπιταλισμό από τους καπιταλιστές, αλλά γιατί πίστευε ότι αποστολή της οικονομικής θεωρίας είναι η αναζήτηση του βέλτιστου δυνατού συνδυασμού οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικού κράτους. Διότι, όποτε η πλάστιγξ γέρνει υπέρμετρα προς τον ένα από τους δύο αυτούς από τη φύση τους αντίρροπους στόχους, έχουμε ...ή κατήφορο ή ανήφορο και ζορίζονται οι φορτωμένες...καμήλες !
    Φιλέας Φογκ
    απάντηση31
     
     
    @peggi | 14/09/2012 13:01
    Πέγκυ επειδη ειναι μια αρκετα περιπλοκη κι εξειδικευμενη αναλυση ισως να μην εχει γινει απολυτως κατανοητη απο μια μεριδα του κοσμου. Προφανώς δεν αναφερεται πουθενα να γινει παραχωρηση των ακινητων του δημοσιου στις τραπεζες, παρα μονο ως εγγυησεις. Οσο καιρο διαρκουν αυτες η κατοχη τους παραμενει στο Δημοσιο και προφανεστατα μπορουν να αξιοποιηθουν με προσφορους τροπους. Για οτι αλλη απορια στη διαθεση σου.
    Γιωργος Κ
    απάντηση45
     
     
    No title | 14/09/2012 12:20
    Εμ φορτώθηκαν οι πλάτες 2 γενεών για την ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών, εμ να τους παραχωρήσουμε και τα ακίνητα του Δημοσίου... Ωραία πρόταση, πρωτοποριακή! Μπράβο. Να δώσουμε και τίποτα άλλο? καμιά ανύπαντρη θυγατέρα? κανένα νησάκι? Κι αυτά αξία έχουν, γιατί να μην τους τα δώσουμε? Ίσως θα ήταν καλύτερα, να τους δώσουμε και το Μαξίμου, να διοικούνε απευθείας, χωρίς δημοκρατικό κόστος. Με Δ.Σ. και πρόεδρο. Να τους δώσουμε και κείνο το κτήριο που ναι πάνω από το Σύνταγμα. Ξέρεις, τα παλιά Βαυβαρικά ανάκτορα, με το "στο βάθος κήπος". Είναι πρώτης τάξεως οικόπεδο και νομίζω ότι στην αγορά ακινήτων, δεν έχει υποτιμηθεί η αξία του. Τί άλλο, τι άλλο..όλο και κάτι άλλο θα σκεφτώ. Μπράβο! ιδιοφυές!
    Peggi
    απάντηση74
     
     
     
    Πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση | 14/09/2012 11:57
    Πολύ καλή η πρόταση. Δε νομίζω ότι υπάρχει ο χρόνος να υπερπηδηθούν τα νομικά εμπόδια στην υλοποίησή της. Σίγουρα πολύ χρησιμότερη απ'όσα έχει συνεισφέρει ο 'επιφανής' (???!?!?!?!) κύριος Βαρουφάκης.
    Αντώνης Αντωνιάδης
    απάντηση25
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    στο πνευμα του Κεύνς | 14/09/2012 10:52
    ο χαρακτηρισμός "κομπογιαννιτικα" κ. Φογκ νόμιζω αδικεί το άρθρο. Ο Κεύνς αφιέρωθηκε σ' όλο το διανοητικο του βιο στην εύρεση λύσεων που θα έσωζαν τον καπιταλισμό από τους καπιταλιστές και θα του έδιναν πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Και τελοσπαντων, απουσία εναλλακτικής ριζοσπαστικής λύσης κάτι πρέπει να κάνουμε σε εθνικό επίπεδο
    John Math
    απάντηση40
     
     
    Τράπεζες, Τράπεζες... | 14/09/2012 09:59
    Κι' άλλα να δώσει το Δημόσιο στις Τράπεζες ?Δεν φτάνουν όσα έχουν πάρει μέχρι σήμερα και μάλιστα εξακολουθώντας να παραμένουν σε χέρια ιδιωτών ? Έλεος ! Με τέτοιου είδους κομπογιαννίτικα "γιατροσόφια" δεν αντιμετωπίζεται η βαθειά κρίση του ναυαγισμένου πλέον σε όλα τα πελάγη νεοφιλελεύθερου μοντέλου. ΄Οσο δε αφορά τον Κρούγκμαν, η κρίση - καθ' ομολογίαν του - τον έχει πλέον οδηγήσει προς...John Maynard Keynes μεριά. Είθε, το ταχύτερο δυνατό, να ομολογηθούν τα πραγματικά αίτια της κρίσης για να χτυπηθεί το κακό στη ρίζα του, και όχι να προτείνονται κάθε τόσο ατελέσφορα γιατροσόφια, τα οποία απλώς επιμηκύνουν το μαρτύριο εκατομμυρίων πολιτών χωρίς ελπίδα εξόδου από την κρίση.
    Φιλέας Φογκ
    απάντηση42