από metereologos.gr
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2018
 
 

«Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω»

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

«Εγώ, κύριοι, είμαι σχεδόν αφορολόγητος» φέρεται να ισχυρίζεται στο ελληνικό Κοινοβούλιο ο μεγαλοεπιχειρηματίας, πολιτικός και γνωστός ως «εθνικός ευεργέτης» Ανδρέας Συγγρός κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα. Η φορολογική ασυλία αλλά και η φοροδιαφυγή δεν είναι καινούργιο φαινόμενο στην Ελλάδα. Φορολογικές μεταρρυθμίσεις και ελεγκτικές διαδικασίες κάθε είδους συνδυάζονται με εκτεταμένες απόπειρες διαφυγής από τα φορολογικά βάρη αλλά και με φοροεπιδρομές επί δικαίους και αδίκους, κυρίως στην έμμεση φορολόγηση, σε όσες - ουκ ολίγες - περιπτώσεις τα κρατικά ταμεία είναι άδεια. Οι «ιδιαιτερότητες» της ελληνικής οικονομίας, όπως η εμπορευματική δομή, ο μικρομεσαίος χαρακτήρας και ένας ανεπτυγμένος τομέας τουριστικών υπηρεσιών δύσκολα ελεγχόμενων κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες, η «άτυπη», παράλληλη ή/και εποχική οικονομική δραστηριότητα προβάλλονται ως βασικές αιτίες αυτών των διαδεδομένων πρακτικών. Παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις όμως, σπάνια λειτουργεί η οικονομία έξω από ένα πολιτικό, κοινωνικό, αλλά ακόμη και πολιτισμικό περιβάλλον που συμβάλλει στην εδραίωση πρακτικών και συμπεριφορών.
Ηδη από τον 19ο αιώνα η διασφάλιση της φορολογικής δικαιοσύνης παρέμεινε αιτούμενο, αφού οι βασικές κατευθύνσεις της σχετικής πολιτικής στόχευαν κυρίως στη «διευκόλυνση» κοινωνικοοικονομικών και επαγγελματικών ομάδων, π.χ. αγρότες, επιχειρηματίες, «ομογενείς» κτλ. παρά στην υιοθέτηση μιας καθολικής πολιτικής φορολογικής ισονομίας. Κυρίως τα μικρά και μεσαία στρώματα των πόλεων, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι ήταν αυτοί που αναλάμβαναν το μεγαλύτερο κόστος. Η απουσία φορολογικής δικαιοσύνης αποτελεί μια από τις σκοτεινές πλευρές στις σχέσεις πολιτών και κράτους στην Ελλάδα. Η έντονη δυσπιστία στη λειτουργία του κράτους δικαίου στη χώρα μας καθώς και στη διασφάλιση των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων σε βάση ισονομίας διαιωνίζει την κοινωνικά διάχυτη φοροδιαφυγή, ενώ εντείνει τις πάγια ανταγωνιστικές σχέσεις πολιτών και κράτους. Η κοινωνική ευθύνη γι' αυτές τις συμπεριφορές, ορατή και αξιοκατάκριτη, οχυρώνεται με επιτυχία εδώ και δεκαετίες πίσω από την πολιτική ευθύνη της συγκάλυψής της για διαφορετικούς πελατειακούς, οικονομικούς ή άλλους λόγους διασφαλίζοντας τον φαύλο κύκλο της συνενοχής.
Κατά τα τελευταία χρόνια η έντονη οικονομική κρίση, η συρρίκνωση των μικρομεσαίων εισοδημάτων, η εντεινόμενη εργασιακή επισφάλεια και η ραγδαία αύξηση της φορολόγησης σε όλα τα επίπεδα συμβάλλουν στην επιδείνωση του προβλήματος. Αν αυτοί που θέλουν ή που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς (επί το απλοϊκότερον, δεν μπορούν να αποκρύψουν εισοδήματα) δυσκολεύονται ή αδυνατούν να αντεπεξέλθουν, γιατί να πιστέψουμε ότι θα το κάνουν ασμένως εκείνοι που δεν ήθελαν και εξακολουθούν να μη θέλουν μέσα σε συνθήκες οικονομικής δυσπραγίας; Η τάση διευρύνεται τόσο γιατί αυξάνονται όσοι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε φορολογικές υποχρεώσεις όσο και γιατί η διάχυτη καχυποψία για τις προοπτικές της φορολογικής δικαιοσύνης τόσο μέσα όσο και έξω από την Ελλάδα έχει ενισχυθεί: φορολογικοί «παράδεισοι», υπεράκτιες εταιρείες, αδιαφανείς ροές κεφαλαίων, συνεχής επίδειξη ιδιωτικού πλούτου τροφοδοτούν την ήδη δεκτική κοινωνική φαντασία και αντί να ευαισθητοποιούν τις κεραίες της κοινωνικής ευθύνης καλλιεργούν την απαξία. Τα αμφιλεγόμενα τοπικο-παγκοσμιοποιημένα κινήματα του «δεν πληρώνω» όχι μόνο αυτοπροσδιορίζονται ως δυνάμεις αντίστασης απέναντι σε πρωτοφανείς νεοφιλελεύθερες πολιτικές αλλά και αναπλαισιώνουν τη γνωστή σε όλους μας «μικρομεσαία» φοροδιαφυγή προσδίδοντάς της «επαναστατικό αέρα». Απέναντι στην «κοινωνική παραγωγή της αδιαφορίας» των μοντέρνων γραφειοκρατιών οι οποίες εξορίζουν ολόκληρες κατηγορίες ανθρώπων από την πολιτική κοινωνία, όπως έδειξε ο ανθρωπολόγος Michael Herzfeld, ο ακτιβισμός αυτού του είδους ενισχύεται.
Δεν θα μας σώσει όμως η απαξία ούτε βραχυπρόθεσμα ούτε μακροπρόθεσμα. Η φορολογική δικαιοσύνη αποτελεί όχι μόνο πυλώνα του κράτους δικαίου αλλά και καθοριστικό παράγοντα εκείνης της οικονομικής ανάπτυξης που αποβλέπει στο όφελος των πολλών και όσων έχουν ανάγκη. Τα αποτελέσματα μιας ηθικολογικής επικοινωνιακής εκστρατείας για τους «κακούς νησιώτες επιχειρηματίες» είναι σίγουρα διφορούμενα. Ωστόσο χειρότερες είναι οι απόπειρες δικαιολόγησης του αδικαιολόγητου. Περισσότερο θλιβερή και τελικά κοινωνικά και πολιτικά επιζήμια από την ίδια την πράξη είναι η αδιανόητη απόδοσή της από ορισμένους στον «αντιστασιακό χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας».
Η κυρία Εφη Γαζή είναι επίκουρη καθηγήτρια της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Νέες Εποχές: Είμαστε λαός φοροφυγάδων; 
 
 
σχόλια (3)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    αποκρυψη εισοδηματος-μη καταβολη φορου | 07/09/2012 16:35
    το θεμα της αποκρυψηςεισοδηματος,φορου κλπ δεν ειναι σημερινο προβλημα. θα το ελεγα οτι ειναι παναρχαιο. και μην πει κανεις οτι δεν συμφωνει.και αν ψαξετε βαθυτερα θα εξακρειβωσετε οτι οι αποκρυψεις δεν ειναι επινωηση του απλου φορολογουμενου. εινα χρονια μαθηματα απο τους ιδιους τους κυβερνωντες τα οποια τα εμπαιδωσανε και στον ελληνα φορολογουμενο δεν θελω να αναφερθω σε προσωπικα παραδειγματα υπουργων και βουλευτων διοτι τα γνωριζουν ακομη και οι αλλοδαποι απο διαφορες αγορες που εκαναν η απεκρυπταν και δηλωναν στην εφορια αγορα κατω απο το εν δεκατο της πραγματικης αξειας τους.και να θυμηθουμε και τα λογια του χριστου ο αναμαρτητος πρωτος τον λιθο βαλετω
    γιωργος
    απάντηση00
     
     
    γεννεαλογικο το φαινομενο | 27/08/2012 15:38
    3 στις 4 καφετεριες δεν μου κοψανε τον Αυγουστο αποδειξεις στον φραπε που μου πουλησανε πακετο στο πλαστικο το ποτηρι. Δεδομενου οτι 10 φακελλακια νεσκαφε κοστιζουν λιανικης 90 λεπτα στον Βασιλοπουλο, το κοστος ενος νεςκαφε φραπε δυσκολα ξεπερνα τα 20 λεπτα και η λιανικη του πωληση ανερχεται στα 2 ευρω. Ποσοστο κερδους ανερχεται στα 1000% καθως τα 20χρονα κοριτσακια που τον σερβιρουν σε ζυγιζουν οπως σε ζυγιζει και ο μπαμπας τους, μικρομεσαιος πατριαχης, στο ποσα θα σου ζητησει (1,50 η 2 ευρω αναλογα με το πως σε κοβει) και εαν αξιζει να σου κοψει αποδειξη η οχι. Η μικρομεσαια δημοκρατια στηριχτηκε στην φοροδιαφυγη και στο ζυγισμα. Ατιθαση, αντιστασιακη και παλιανθρωπη, πνεει τα λισθια ..
    Χαραλαμπος
    απάντηση42
     
     
    Και η σπατάλη είναι σκάνδαλο | 26/08/2012 18:11
    Μπορεί η φοροδιαφυγή (από την πλευρά των εσόδων) να είναι σκάνδαλο, αλλά ακόμα μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι (από την πλευρά των δημόσιων εξόδων) η φοβερή δημόσια σπατάλη (π.χ. ίδρυση χιλιάδων άχρηστων οργανισμών) και κατάχρηση (π.χ. νομιμοποίηση διορισμού συνεργατών βουλευτών, ρουσφέτια, προμήθειες κι εξοπλισμοί, υπερτιμολογιμένα ιατρικά είδη). Και αυτά είναι θεσμοθετημένα με εκμετάλλευση των δημοκρατικών θεσμών (και τη σιωπή των ΜΜΕ και όλων των κομμάτων), ώστε να φαίνονται νομιμοποιημένα. Αυτά (δημόσια σπατάλη και ρόλος πολιτικών, κόμματων και ελίτ στο ξόδεμα) είναι τα πρώτα που καταπολεμηθούν (με σκληρότερες ποινές κι από αυτές της φοροδιαφυγής). Ας τα κάνουμε κι αυτά όπως στην Ευρώπη.
    Κατά της διαφθοράς
    απάντηση80