από metereologos.gr
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2018
 
 

Αλλος κόσμος

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Ξαφνικά ανοίγεις τα μάτια σου σε ένα κόσμο άγνωστο κρύο πολύβουο τρομαχτικό. Δε ξέρεις την γλώσσα, τους κοιτάς, σου μιλάνε, σε πειράζουν, σου χαμογελάνε και εσύ κλαίς. Όλα τα μωρά κλαίνε δίπλα σου κλαίς και εσύ. Τουλάχιστον μιλάμε την ίδια γλώσσα.

Κοιτάς τους γονείς σου και τα αδέρφια σου. Φοράνε λίγα και περίεργα ρούχα. Κρυώνεις αλλά την μαμά σου δεν την νοιάζει πάρα πολύ. Φοράει πολύχρωμα ρούχα και καπνίζει πολύ όμως είναι νέα πολύ νέα. Τον πατέρα σου δεν τον βλέπεις συχνά ίσως τα βράδυα και πολλές φορές είναι πιωμένος. Έχεις πολλά αδέρφια ξαδέρφια όλοι πάνε και έρχονται στο σπίτι σου πού δεν έχει πόρτες και το χειμώνα μπάζει νερά και γεμίζει λάσπες οι οποίες βρωμίζουν τα λίγα ρούχα σου. Αυτή η βρώμα κολάει πάνω σου και γίνεται ένα με το δέρμα σου, είναι μέρος του εαυτού σου. Το καλοκαίρι μπορείς να κάνεις άφοβα μπάνιο γιατί έχει αφόρητη ζέστη, την συνηθίζεις όμως την ζέστη επειδή όλοι γύρω σου την συνηθίζουν. Δεν έχουν επιλογή και τα ρυάκια που πετάνε σκουπίδια οι Άλλοι εκεί που μένεις σε δροσίζουν.Το χειμώνα καις ξύλα (μα που βρίσκουν τόσα ξύλα) και είναι καλύτερα. Μεγαλώνεις με αυτά τα ξύλα.

Μεγαλώνεις και αρχίζεις να καταλαβαίνεις την γλώσσα των μεγάλων αλλά όχι την γλώσσα της περιοχής σου. Τα Άλλα παιδιά που είναι πιο καθαρά απο εσένα και έχουν σπίτια μιλάνε μία άλλη γλώσσα και σε αποφεύγουν. Τα Άλλα παιδιά πάνε σχολείο και δεν δουλεύουν. Εσύ συνεχίζεις να παίζεις στις αλάνες με τα ξαδέρφια σου αλλά σε παίρνει μαζί και η μαμά στην δική της δουλειά. Ακατανόητη δουλειά. Μπαίνουμε σε σπίτια (εκεί που μένουν οι άλλοι) και παίρνουμε πράγματα παλιά. Πολλές φορές δε μας τα δίνουν οι Άλλοι αλλά οι γονείς μας τα παίρνουν χωρίς να ρωτάνε. Έτσι γίνεται μας λένε. Τα καλοκαίρια μαθαίνουμε να πουλάμε καρπούζια και πλαστικές καρέκλες. Άλλες φορές στα σκοτεινά παραδίδουμε  φακέλους σε κάτι κυρίους καλοντυμένους. Μας έχουν πει να τα δίνουμε χωρίς ερωτήσεις σε απομονωμένα μέρη. Πολλές φορές τα μεγαλύτερα ξαδέρφια με βάζουν να μπαίνω σε αυλές και να παίρνω ξεχασμένα παιχνίδια μέχρι και ποδήλατα γιατί οι γονείς μας ποτέ δε μας παίρνουν απειλώντας μας με πιστόλια αληθινά. Στο τέλος πάντα γελάνε με την τρομάρα μας.

Στο σπίτι μας δεν έχει μπάνιο. Κάνουμε μπάνιο έξω. Κοιμόμαστε όλοι μαζί. Οι μεγάλοι το βράδυ μας λένε ιστορίες παλιές απο χώρες μακρινές και εξωτικές. Μας λένε για τον κόσμο των άλλων που είναι τόσο κοντά αλλα τόσο μακρυά. Μας λένε ότι  πρέπει να είμαστε όλοι μαζί σαν ομάδα και να μην τους εμπιστευόμαστε.Αυτές τις βραδυές τις λατρεύω όπως καθόμαστε όλοι γύρω απο την φωτιά και ξεχνάς ότι στην ουσία είσαι μόνος.

Και μετά μεγαλώνεις αλλά σχολείο δε πας. Δε σε αφήνουν οι γονείς δε σε θέλουν οι άλλοι. Όπου και να πας δε σε θέλουν. Δε σε θέλουν στα μαγαζιά τους, στα σχολεία τους, στα γήπεδά τους. Ίσως επειδή μυρίζω... ίσως επειδή μιλάω άλλη γλώσσα.. ίσως επειδή έμαθα να κλέβω... Οι γονείς δεν νοιάζονται για τίποτα. Μεγαλώνεις  μόνος σου. Επιβιώνεις μόνος σου ακόμη και όταν ο πατέρας σου σε δέρνει χωρίς λόγο. Κάνεις δικό σου ότι μπορείς να κάνεις δικό σου. Καπνίζεις επειδή καπνίζουν όλοι. Κανένας δε σου λέει όχι. Το σπίτι σου δεν είναι πάντα στο ίδιο μέρος. Οι μέρες περνούν, τα τοπία αλλάζουν. Βλέπω τις πινακίδες αλλά δε ξέρω να τις διαβάζω. Αρρωσταίνω αλλά γίνομαι καλά μόνος μου.

 

Είσαι δεκαπέντε χρονών πια. Σε παντρεύουν και ο κύκλος αρχίζει απο την αρχή. Ένα  θυμάμαι πιο έντονα από όταν ήμουν παιδί..Στην μεγάλη πόλη ήμουν στα φανάρια και καθάριζα παμπρίζ. Ένα μεγάλο αστραφτερό αυτοκίνητο σταμάτησε και ένας κύριος μου έκανε νεύμα να καθαρίσω το δικότου. Το καθάρισα το έκανα να γυαλίζει. Άνοιξε το παράθυρο με κοίταξε γελώντας και φτύνοντάς με μου είπε...Ουστ από δω Βρωμόγυφτε.....

 

Χρήστος Διαμαντόπουλος- Περιοδοντολόγος  MSc  University of Minnesota & Harvard



Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (3)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    @ Γιαννης Ντανος | 23/08/2012 13:21
    Η κύρια ιδέα του άρθρου ειναι οτι οι τσιγγάνοι έχουν παραβατική παράδοση και παιδεία που πηγάζει στην παράδοσή τους..Και επειδή εμείς πολλές φορές στα παιδάκια τους φερόμαστε σκληρά και απότομα αυτο επιτείνει το πρόβλημα...
    Χρηστος Διαμαντόπουλος
    απάντηση10
     
     
    Βάζοντας σάλτσα στην αλήθεια, σε τι την μετατρέπουμε? | 23/08/2012 12:28
    Χρήστο προσεγγίζεις το ζήτημα πραγματικά πολύ στενά, ενώ έχεις ιδία εμπειρία τι σημαίνει γύφτος. Νομίζω ότι παραέβαλες συναίσθημα. Πολοί άνθρωποι γεννιούνται σε πολύ πιο άθλιες συνθήκες και ανθρώπους και μάλιστα το καλό δεν είναι καθόλου προσβάσιμο, κι όμως έστω λίγοι, το αναγνωρίζουν και το διεκδικούν. Σε αντίθεση με τους γύφτους που τους φτιάχνεις σπίτι και το μετατρέπουν σε τσαντίρι. Τους πληρώνεις να πάνε σχολείο και το μετατρέπουν και αυτό σε τσαντίρι. Δεν έχεις δίκιο ότι όλοι τους αποστρέφονται, γιατί θα ήταν πιο σωστό ότι αυτοί αποστρέφονται τους άλλους. Γενικά είναι μια φυλή η οποία τους αρέσει να ζούν έτσι και δεν θεωρούν ότι εμείς είμαστε καλύτεροι όπως εμείς θεωρούμε τον εαυτό μας
    Γιάννης Ντάνος
    απάντηση41
     
     
    Ναι μεν,αλλά.... | 14/08/2012 16:03
    Πολύ συγκινητικό,όντψς.Είναι,όμως έτσι ο σημερινός τσιγγάνος ή έχει κάτι το ατίθασο,το περήφανο ,εκείνο που λέει δεν υποτάσσομαι στις συνήθειες των άλλων ,των δήθεν κανονικών. Μπορεί και νάναι ,όπως τον περιγράφετε σε κάποιες περιπτώσεις,μπορεί σε άλλες όχι.
    giorgos ignatiou
    απάντηση73