από metereologos.gr
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2018
 
 

Η επόμενη μέρα: σκοτάδι ή αναγέννηση;

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Παρότι ο προεκλογικός αγώνας πλησιάζει στο τέλος του, αποδεικνύεται δύσκολο να πει κανείς κάτι πραγματικά καινούργιο ή ενθαρρυντικό, καθώς οι (συνήθως ομιλητικότατοι) Έλληνες δείχνουν να είναι βαθιά βυθισμένοι, και όχι αδικαιολόγητα, στη θλίψη. Ο λόγος γι’ αυτό, όμως, σχετίζεται ενδεχομένως και με τα άτομα που διεκδικούν την πολιτική εξουσία.

Πράγματι, μερικοί από τους πολιτικούς μας δυσκολεύονται να αποκρύψουν το γεγονός ότι αντιπροσωπεύουν το πρόσφατο, ένοχο παρελθόν. Μερικοί άλλοι (στα παρασκήνια) προέρχονται μεν από ένα πιο μακρινό παρελθόν, αλλά επιμένουν να τρέφουν την αβάσιμη ελπίδα ότι θα αναστηθούν… Κάποιοι άλλοι, πάλι, είτε παλιοί πολιτικοί είτε πρωτοεμφανιζόμενοι, αναζητούν τη σωτηρία μέσω της αναζωπύρωσης του φανατισμού και της εμφύλιας διαμάχης. Γεγονός όμως είναι ότι, όσο ευφυείς και αν είναι κατά τα άλλα αυτοί οι υποψήφιοι, τα προφίλ τους κανέναν δεν συναρπάζουν και κανέναν δεν εμπνέουν.

Η διαπίστωση είναι αποθαρρυντική, αλλά απολύτως αληθής. Και τούτο, διότι όλα τα κόμματα - από τη Δεξιά έως την Αριστερά - αδυνατούν να απαλλαγούν από τις αγκυλώσεις τους. Συν τοις άλλοις, μεγάλο μέρος της ρητορικής τους, όπως και πολλά από τα δημοσιογραφικά σχόλια που τη συνοδεύουν, επικεντρώνονται απλώς στο ποιοι θα μοιραστούν τις υπουργικές θέσεις με ποιους. Ελάχιστα λέγονται για το αν τα συγκεκριμένα άτομα αξίζουν αυτές τις θέσεις! Ακόμη λιγότερη πίστη δίδεται στην ικανότητα των πολιτικών να επιτελέσουν τα καθήκοντά τους. Είτε όμως το θέλουμε είτε όχι, αυτή είναι η αμφιβολία που επικρατεί σήμερα στο εκλογικό σώμα.

Ο κόσμος διψά για αλλαγή• ζητά νέες λύσεις για τα νέα προβλήματα, καθώς και νέα πρόσωπα για να τα χειριστούν. Εντούτοις, σε γενικές γραμμές, οι Έλληνες πολίτες βρίσκονται ακόμη αντιμέτωποι με παλιά πρόσωπα, πολλά από τα οποία, και από τις δύο μεγάλες πλευρές, είχαν κάποτε την ευκαιρία να δράσουν αλλά απέτυχαν παταγωδώς (εν μέρει εξαιτίας της έλλειψης οργάνωσης και των αλληλοσυγκρουόμενων φιλοδοξιών τους). Επιπλέον, υπάρχουν και διάφοροι ημιδεδηλωμένοι δελφίνοι οι οποίοι, ενώ οι ηγέτες τους δίνουν τη μάχη της ζωής τους, προσπαθούν, μέσω σκόπιμης σιωπής ή μελετημένης αμφισημίας, να υπονομεύσουν τόσο αυτούς όσο και την ενότητα του κόμματός τους. Ο θάνατος πλησιάζει, αλλά εκείνοι επιμένουν να αλληλοδιαπληκτίζονται!

Είμαι άραγε ο μόνος που υποστηρίζει ότι τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά εάν ο πολιτικός διάλογος είχε προσανατολιστεί, ως όφειλε, στο μέλλον; εάν είχε παύσει να περιστρέφεται γύρω από τα κάθε λογής παρωχημένα συνθήματα, είτε της Δεξιάς είτε της Αριστεράς;

Κεντρικός στόχος όλων μας πρέπει να είναι η κοινωνική συνοχή, η δε κομματική ενότητα πρέπει να αποτελεί γεγονός, και όχι ψεύτικη εικόνα.

Δεν είναι δυνατόν να αντισταθμίσουμε όλες αυτές τις ανεπάρκειες κάνοντας απλώς έκκληση για σχηματισμό κυβερνήσεων συνεργασίας δύο ή τριών κομμάτων, διότι οι πολίτες γνωρίζουν ότι η εν λόγω τακτική συγκαλύπτει απλώς την καιροσκοπική επιθυμία ορισμένων να καταλάβουν υπουργικές καρέκλες.

Το μόνο πράγμα που θα κέρδιζε και τη στήριξη όλου του έθνους και τη μάχη της επιβίωσης - εντυπωσιάζοντας συγχρόνως τους ξένους φίλους και εχθρούς μας - είναι η αποκατάσταση του ξεφτισμένου κοινωνικού ιστού της χώρας μας.

Η προσπάθεια αυτή πρέπει να βασιστεί στην κατεπείγουσα ανάγκη ανακούφισης των φτωχών, των απόβλητων, των εγκαταλελειμμένων πολιτών. Παράλληλα, όμως, πρέπει να συνδυαστεί με την καταπολέμηση του φθόνου εναντίον των πιο επιτυχημένων.

Μόνον η παροχή κινήτρων θα επανέφερε τους επενδυτές στη χώρα μας, και όχι οι ανεδαφικές εκκλήσεις… «να κάνουν το καθήκον τους». Ωστόσο, αν χρειάζονται κάτι οι γνήσιοι επιχειρηματίες δεν είναι απλώς η παροχή φορολογικών κινήτρων, αλλά ένα σταθερό φορολογικό καθεστώς που θα τους επιτρέπει να προγραμματίζουν τις κινήσεις τους και θα τους επιβραβεύει για κάθε ρίσκο που παίρνουν και για κάθε καλή ιδέα που υλοποιούν.

Τέτοιους επιχειρηματίες χρειάζεται η χώρα μας, και όχι εκείνους που κερδοσκοπούν χάρις στις βολικές σχέσεις τους με έναν ή περισσότερους υπουργούς. Το πρώτο είδος καπιταλισμού χρειαζόμαστε. Το δεύτερο, ωστόσο, είναι αυτό που μας ταλαιπωρεί εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία και το οποίο οφείλουμε επιτέλους να εξορκίσουμε!
Θα έλεγα, λοιπόν, ότι η ανάκαμψη της χώρας μας, εφόσον είναι εφικτή, μπορεί να έλθει μόνον εάν καταβάλουμε μιαν ασυνήθιστα μεγάλη διανοητική και ψυχική προσπάθεια. Και πρέπει η προσπάθεια αυτή να εστιαστεί στη σύναψη δεσμών με νέους φίλους στο εξωτερικό -τουτέστιν: στη διαμόρφωση μιας νέας, πολύπλευρης εξωτερικής πολιτικής προκειμένου να διευκολύνουμε τη διαπραγματευτική μας στάση στην Ευρώπη.

Σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, οφείλουμε επίσης να επινοήσουμε νέους και ευφυείς τρόπους μετατροπής της αρνητικής συγκυρίας σε πραγματική ευκαιρία. Παραδείγματος χάριν, η εντεινόμενη μαζική έξοδος από την Αθήνα, απόρροια της οικονομικής κρίσης, μπορεί να γίνει κατά τρόπο «σχεδιασμένο», ώστε να προωθηθεί η «εσωτερική μετανάστευση» προς περιοχές της χώρας οι οποίες, για πολιτικούς λόγους, χρειάζονται νέο ελληνικό αίμα.

Μόνο με νέες, πρωτότυπες αντιλήψεις μπορούμε να απαλλαγούμε από τη νωθρή εκείνη νοοτροπία που αρκείται στην αναπαραγωγή φθαρμένων κοινοτοπιών του είδους «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Το δημιουργικό αυτό πνεύμα, όμως, μπορεί να διαμορφωθεί μόνον εάν οι πολίτες μας παραμείνουν σε κατάσταση διανοητικής εγρήγορσης απέναντι στους κινδύνους που αντιμετωπίζουν. Επιπλέον, και λόγω του παρελθόντος τους, αμφιβάλλω αν ο λαός έχει πειστεί ότι οι επίδοξοι σωτήρες πράγματι στοχεύουν πρώτα στο συμφέρον της πατρίδας και μετά στις ατομικές τους φιλοδοξίες.

Ας δούμε λοιπόν μερικές ακόμη ιδέες, τις οποίες, θεωρώ, αξίζει να σκεφτούμε λίγο πιο προσεκτικά.

Πρώτον: προσφέρεται άραγε η στιγμή για να υποσχόμαστε αλλεπάλληλες συνταγματικές αναθεωρήσεις ή μήπως θα έπρεπε να θέσουμε τον χρόνο και τα προβλήματά μας σε λογική προτεραιότητα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ακραίας κρίσης;

Δεύτερον: πόσο ρεαλιστικό είναι να αφήνουμε τους πολίτες να ελπίζουν ότι οι πρόσφατες παραχωρήσεις μας μπορούν να επανορθωθούν εάν απλώς στείλουμε στις Βρυξέλλες μια νέα ομάδα διαπραγματευτών χωρίς να της έχουμε πρώτα εξασφαλίσει νέα στήριξη (από το εξωτερικό), η οποία και θα έλθει να ενισχύσει τα επιχειρήματά τους; Επιπλέον, αυτό που θα κάνει ισχυρότερους τους διαπραγματευτές μας δεν είναι τόσο το ότι θα έχουν τη στήριξη 155 ή 160 βουλευτών, όσο μάλλον το γεγονός ότι οι ξένοι φίλοι μας θα γνωρίζουν πως οι διαπραγματευτές μας έχουν τη στήριξη όλων των Ελλήνων πολιτών, και όχι απλώς των ψηφοφόρων τους. Αναδεικνύεται έτσι, και πάλι, η έμφαση που πάντοτε δίνω στην κοινωνική συμφιλίωση.

Τρίτον: πόσο δίκιο έχουμε να θεωρούμε ότι οι Ευρωπαίοι φίλοι μας είναι ισχυροί, όταν, σήμερα, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα κλονίζεται συθέμελα; Για να το θέσω και διαφορετικά: έχει έλθει η στιγμή να σταθούμε απέναντί τους ως συνετοί φίλοι και να προσπαθήσουμε να τους πείσουμε ότι θα εκπληρώσουμε μεν τις υποχρεώσεις μας, αλλά όχι όλες μαζί, μονομιάς και με τον βάναυσο τρόπο που έχουν επιβάλει μέχρι τώρα στους υπουργούς μας οι οποίοι, ο ένας μετά τον άλλον, παραδέχονται σήμερα ότι δεν είχαν καν διαβάσει τα έγγραφα που κλήθηκαν να υπογράψουν;

Τέταρτον: δεν πρέπει άραγε να κάνουμε τους Ευρωπαίους να καταλάβουν, με ευγενικό πλην όμως σταθερό τρόπο, ότι η τήρηση συμφωνημένων κανόνων δεν είναι δυνατόν να πάρει το προβάδισμα έναντι του κινδύνου να βυθιστεί η χώρα μας σε εμφύλια σύρραξη; Πράγματι, λαμβάνοντας υπόψη την εύθραυστη σημερινή κατάσταση και το κύμα των αλλαγών κυβερνήσεων στην Ευρώπη, διαθέτουμε ένα ακόμη διαπραγματευτικό ατού, εφόσον βεβαίως καταφέρουμε να ξανακερδίσουμε τη χαμένη αυτοπεποίθησή μας και τη χρησιμοποιήσουμε δεόντως.

Πέμπτον: πόσο ουσιαστικά προσπαθούμε να επιλύσουμε το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης κατά τρόπο αναγκαίο για τους πολίτες μας αλλά και ανθρώπινο για τους ίδιους τους μετανάστες, όταν, μέχρι στιγμής, οι κυβερνήσεις μας έχουν κάνει μόνο επικοινωνιακές προσπάθειες, χωρίς να επιτύχουν ουσιαστική συμπαράσταση από την Ευρώπη αλλά ούτε και να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο να απομακρυνθούμε από ευρωπαϊκές συμφωνίες που εμποδίζουν τον επαναπατρισμό; Εν ολίγοις, πρέπει να έχουμε το θάρρος να επιτεθούμε πολλαπλώς και ευφυώς στο πρόβλημα, το οποίο δικαίως καταθορυβεί τον λαό μας, και όχι απλώς σε αυτούς που προσπαθούν να το εκμεταλλευθούν προς ίδιον όφελος.

Έκτον: δεν έχει άραγε έλθει η στιγμή να εξορθολογίσουμε το εκπαιδευτικό σύστημά μας, ώστε να παράγει αποφοίτους που μπορούν να βρουν δουλειά, και όχι να πολλαπλασιάζει το προλεταριάτο των ημιμορφωμένων ανέργων; Μήπως, ενδεχομένως, θα έπρεπε να μειωθούν τα (διάσπαρτα σε όλη τη χώρα) ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης και ο αριθμός των τμημάτων που, καθώς φαίνεται, δεν έχουν καν φοιτητές;

Έβδομον: πότε επιτέλους θα κινηθούμε προς την κατεύθυνση της εξακρίβωσης και της προστασίας του ορυκτού μας πλούτου σε γη και θάλασσα, εγκαταλείποντας τις γενικόλογες φλυαρίες και διαμορφώνοντας ένα σύστημα που να μπορεί να εφαρμοστεί διότι θα στηρίζεται στα εμπορικά συμφέροντα πολλών χωρών και δεν θα επηρεάζεται από τις περιοριστικές επιθυμίες μίας και μόνης ξένης δύναμης και - όπως πολλοί ισχυρίζονται- μιας ομάδας ελληνικών (!) συμφερόντων που αντιτίθεται στην ανάπτυξη αυτού του πλούτου; Στην τελευταία αυτή πρόταση, θεωρώ, συνοψίζεται ό,τι ακριβώς χρειάζεται, αυτήν τη στιγμή, η χώρα μας.

Όλα αυτά τα ζητήματα θα έπρεπε να έχουν συζητηθεί, και όχι απλώς μισοαναφερθεί, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Κανείς όμως δεν θέλησε να τα συζητήσει. Έχει όμως παρέλθει πλέον η δυνατότητα για έναν σοβαρό διάλογο.

Αυτό που απομένει τώρα είναι να αρχίσουμε σκεφτόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε από τις 7 Μαΐου και μετά, προκειμένου να μην αφήσουμε τα γεγονότα να αποκτήσουν τη δική τους επικίνδυνη δυναμική!

Πόσοι όμως έχουν θελήσει να εγκύψουν σε όλα αυτά τα ζητήματα, αντί να κάθονται και να ονειρεύονται την κατάληψη υπουργικών θέσεων ή να σχεδιάζουν την εκθρόνιση των ηγετών τους; Κοντολογίς, πόσοι από τους πολιτικούς μας έχουν ήδη έτοιμο ένα «Σχέδιο Β», αν υποθέσουμε, ασφαλώς, ότι είχαν ποτέ καταστρώσει ένα «Σχέδιο Α»;

Πολλοί πιστεύουμε ότι τα ΜΜΕ δεν είναι άμοιρα ευθυνών για τη σημερινή μας κατάντια. Το δηλώσαμε, άλλωστε, ανοικτά και δεν γίναμε διόλου δημοφιλείς όταν εξωτερικεύσαμε αυτή την κοινώς παραδεκτή άποψη. Ας έχουμε όμως σήμερα το θάρρος να αποκαταστήσουμε την ισορροπία και να πούμε ότι, ακόμη και τώρα, την ύστατη στιγμή, τα ΜΜΕ, και μόνον αυτά, θα μπορούσαν να αρχίσουν την αντίστροφη μέτρηση εφόσον θέσουν προσωρινά κατά μέρος τις προσωπικές φιλίες, αλλάξουν τη ζοφερή εικόνα που παρουσιάζουν οι ίδιοι τους οι κορυφαίοι συντάκτες και επιτρέψουν, στις 7 Μαίου, να εισέλθει στο σκοτάδι μια αχτίδα φωτός: με τη μορφή, ίσως, ενός νέου τρόπου σκέψης.


Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (19)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ... | 01/05/2012 21:56
    Οι πρωτοεμφανιζόμενοι δεν χρειάζεται να γοητεύουν, όπως οί δημαγωγοί, οι θέσεις τους μόνον έχουν σημασία, αλλά εσκεμμένα και αδίκως δεν προβάλλονται από τα ΜΜΕ. ΝAI στην ανακούφιση των φτωχών, άρα ΝΑΙ στην ανταγωνιστική παραγωγικότητα και σε δίκαιο φορολογικό σύστημα. Δεν είχαν διαβάσει τα έγγραφα οι αμήχανοι και ριψάσπιδες και όμως διεκδικούν ξανά την ψήφο των Ελλήνων; ΟΧΙ στους πατριδοκάπηλους και στους συμμάχους των, η θέση τους είναι στο εδώλιον, άρα πρέπει να εκλεγούν ΝΕΟΙ άρχοντες. ΝΑΙ, η τήρηση των δεσμεύσεων δεν πρέπει να οδηγήσει σε εμφύλια σύγκρουση. ΝΑΙ, πρέπει να ρυθμιστεί ανθρώπινα, το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. ΝΑΙ στην ανάσταση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, είναι κορυφαίος στόχος, πρέπει να γίνομε Άνθρωποι και Έλληνες. ΝΑΙ στην εκμετάλλευση του ορυκτού μας πλούτου, σκοπός ζωτικής σημασίας σήμερον. Ο καθηγητής κ. Φώσκολος και πολλοί άλλοι ομιλούν για τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Κρήτη. Οι Ρώσοι έχουν κάμει δίκαιη πρόταση για συνεκμετάλλευση, μαζί ίσως και με άλλα λίαν ενδιαφέροντα, αλλά σε αυτιά προδοτικώς κωφά. ΟΧΙ στην καταλήστευση της Χώρας από τα ξένα αρπακτικά και τους εντόπιους υποταχτικούς των. Οι συνταγματικές αναθεωρήσεις είναι απόλυτα αναγκαίες, αλλά είναι εφικτές μόνον από νέους και αδιάφθορους ηγέτες. Όλα θάπρεπε να έχουν προβληθεί και συζητηθεί και ιδίως τα ΝΕΑ κόμματα. Επιταγή κοινής δημοκρατικής λογικής, αλλά στερούμαστε ηθικών και δημοκρατικών κανόνων. Τα ΜΜΕ είναι συνυπεύθυνα στις επιλογές των ισχυρών χορηγών τους και στην αποσιώπηση σοβαρών εναλλακτικών προτάσεων. Μας αφήνουν μόνο με την ψευδαίσθηση της ελεύθερης, αν και άστοχης τελικά έκφρασής μας. Και αυτά τελείως απαθή στις λοιδορίες των θερμόαιμων. Η κεντρική ιδέα του άρθρου και ο επίλογος είναι ασαφείς. ΝΑΙ στην αλλαγή, άρα ΝΕΑ κόμματα και πρόσωπα στην εξουσία. Οι παλαιοί έχουν νοσηρή και πάγια νοοτροπία, δεν αλλάζουν. Φίλτατοι, ψήφο τετρυπημένη στους παλιούς. Τολμήσετε και φέρτε στην βουλή αδιάφθορους Νέους. Νύν υπέρ πάντων ο αγών...
    Νικόλαος Μιχάκις
    απάντηση10
     
     
    Μερικές αντιφάσεις | 01/05/2012 11:52
    Η 2η ιδέα με την 4η ιδέα είναι σε πλήρη αντίφαση και αλληλοαναιρούνται. Επίσης φαίνεται να αγνοείται η εξαιρετικά γενικευμένη ανεπάρκεια πόρων στην Ευρώπη, λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν ούτε στην Ευρώπη. Αν η ίδια η Ευρώπη δεν γίνει αρκούντως ανταγωνιστική και να αρχίσει να παράγει, κυρίως καταπολεμώντας ως πρώτη προτεραιότητα τη σπατάλη δημόσιου χρήματος, πώς θα διορθωθεί η κατάσταση; αλλά και τι ακριβώς να μας κάνουν οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες και πώς να βοηθήσουν (τη στιγμή που κι οι άλλες χώρες αγωνίζονται να βάλουν σε τάξη τα δημοσιονομικά τους;); στην Ελλάδα μάλιστα συνεχίζουμε να δίνουμε άπειρες πρόωρες συντάξεις και να χρηματοδοτούμε χιλιάδες άχρηστους φορείς του δημοσίου και της τοπικής αυτοδιοίκησης). Επίσης χρειάζεται άμεση αποκατάσταση της λειτουργίας των θεσμών (ισονομία και για τους πολιτικούς, άμεση απονομή δικαιοσύνης, αυστηρή φυλάκιση και κατασχέσεις για διεφθαρμένους πολιτικούς και δημ. λειτουργούς). Δηλαδή τι να κάνουν οι Ευρωπαίοι σε σχέση με αυτά (ολοκληρωτικά εγχώρια προβλήματα);
    Αναγνώστης
    απάντηση40
     
     
    Εκτός θέματος | 01/05/2012 10:51
    Το τι διαβάζουμε δεν λέγεται. Μέχρι και "αριστετελική μεσότητα" διακρίνουν οι αναγνώστες στο παραληρηματικό συμπίλημα του σερ Βασιλείου. Ως προπονητής σχολικών ομάδων σας διαβεβαιώ ότι αν το έγραφε αυτό μαθητής σε σχολική έκθεση (ακόμη και με τον αβανταδόρικο τίτλο που έχει το άρθρο) θα ήταν "εκτός θέματος".
    Sir Τάκης Λεμονής
    απάντηση94
     
     
    Μαρκεζινισμοί | 01/05/2012 10:33
    Εχουμε πιά βαρεθεί τις παραινέσεις του πολυ-Ακαδημαϊκού Καθηγητή. Εχω διαβάσει σχεδόν όλα τα άρθρα και τα βιβλία του, με τα οποία κάνει αξιόλογες προτάσεις για τα Ελληνικά πράγματα, χωρίς όμως να μας διαφωτίζει πως και κυρίως ποιος θα τα εφαρμόσει. Είναι καιρός, αν όπως διατείνεται ενδιαφέρεται για το καλό του τόπου, να περάσει από την θεωρία στην πράξη και να προτείνει ξεκάθαρα τον, κατά την άποψή του, φορέα υλοποίησης των, κατά τα άλλα, χρήσιμων ιδεών του. Παράλληλα βέβαια θα πρέπει να ασχοληθεί και με μερικά πρακτικά ζητήματα, τα οποία προφανώς θα ανακύψουν κατά την πορεία εφαρμογής αυτών των ιδεών, όπως για παράδειγμα τις αντιδράσεις των συνδικαλιστών κ.λ.π. "προοδευτικών" δυνάμεων, την ανεπάρκεια των κρατικών μηχανισμών, την εκτεταμένη διαφθορά, την κρατικοδίαιτη οικονομία μας κ.λ.π. Ελπίζοντας να ασχοληθεί και με αυτά τα ζητήματα, σ' αυτή τη ζωή, περιμένω να διαβάζω πιά αποτελεσματικά κείμενά του και όχι μία από τα ίδια.
    Βασίλης Τζεβελέκας
    απάντηση14
     
     
    Μαρκεζίνη, ου ου ου | 30/04/2012 21:14
    http://www.youtube.com/watch?v=bdav5-kBr9g
    Είμαι Χέληνας να 'ούμε
    απάντηση11
     
     
    Η λύση απαλλαγής από την παπαρδελίαση | 30/04/2012 18:46
    Βρε, από που μας προέκυψε αυτός. Δεν τον βάζετε μέσα σε ένα δωμάτιο μαζί με Βενιζέλο και Κουβέλη να μιλάνε συνεχώς μεταξύ τους και να ανταλλάσουν ιδέες μέχρι να τελειώσουν οι εκλογές και σχηματισθεί νέα κυβέρνηση.
    Σ. Ι. Καρελιώτης
    απάντηση1750
     
     
    Τιμωρία ή αυτοτιμωρία; | 30/04/2012 17:54
    Πολύ σωστές και αντικειμενικές οι σκέψεις του κ. Μαρκεζίνη. Δυστυχώς, όλο το πολιτικό σύστημα αποδείχθηκε κατώτερο των περιστάσεων. Δεν τόλμησε να πει αλήθειες. Δεν αυτοκαθάρθηκε. Ούτε μια κίνηση έμπρακτης μετάνοιας προς όλους εμάς που το είχαμε εμπιστευτεί. Ούτε μια αυτοκριτική από τις λεγόμενες "προοδευτικές" δυνάμεις που πολέμησαν κάθε αλλαγή και μεταρρύθμιση. Κανείς πολιτικός κυτάζεται στον καθρέφτη του. Κρίμα για την πατρίδα μας. Κρίμα για τη νέα γενιά που την διώχνουμε στο εξωτερικό. Κρίμα για όλους όσοι δουλέψαμε ευσυνείδητα για να βλέπουμε τιςε συντάξεις μας να κατακρεουργούνται, τα ειδικά μισθολόγια να μην πειράζονται ακόμα και σήμερα και οι διακρίσεις υπέρ των "εκλεκτών" (υπάλληλοι της Βουλής, ΕΛΠΕτζήδες, ΟΠΑΠτζήδες, ΔΕΗτζήδες κλπ) να συνεχίζονται. Ντροπή, κυρίως σε όσους κκ. βουλευτές εκλέγονται από τη Μεταπολίτευση και εδώ συνέχεια. Γιατί αυτοί έστησαν το πελατειακό-συντεχνιακό κράτος. Και, κυρίως, γιατί δεν ξέρουν να αποχωρούν. Η προσφορά τους είναι η κόλαση και αβεβαιότητα που ζούμε σήμερα.
    Φαιναρέτη
    απάντηση455
     
     
    και στη κορφη κανελα | 30/04/2012 17:32
    γενικολογιες, κενολογιες, αρλουμπολογιες.πιο υπερεκτιμημενο ατομο απ τον Μαρκενζινη δεν νομιζω να εχει ξαναυπαρξει.
    αγαμεμνων
    απάντηση2252
     
     
    Άντε, και εις ανώτερα! | 30/04/2012 16:23
    Καλά πληροφορημένος για τα εσωτερικά της χώρας (και προνομιούχος συνομιλητής των "ξένων" που αναφέρει), ο Σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης διαβλέπει το επερχόμενο αδιέξοδο ανάδειξης πρωθυπουργού καθώς ο μεν απαξιώνει τον δε και... προαλείφει εαυτόν για τη θέση. Λογικό ακούγεται: ζει ο άνθρωπος δίχως φιλοδοξίες - και... άκρες;
    Απόστρατος
    απάντηση1128
     
     
    Μετά το επτά ακουλοθεί το οκτώ... | 30/04/2012 14:23
    Χωρίς να διαφωνώ με το άρθρο. –άλλωστε και πολλά κόμματα, προεκλογικά, τα ίδια υποστηρίζουν – θα ήθελα να επισημάνω πως πέρα από τις «επτά ιδέες» καραδοκεί και η όγδοη που τη λένε Κερατέα, Αμυγλαλέζα ή όπως αλλιώς θέλετε να την ονομάσετε. Και ο θεός σε …επτά ημέρες «έπλασε» τον Κόσμο χωρίς να έχει plan B` για την …εμφάνιση του διαβόλου που χώνει παντού την …ουρά του! Και τα Θαύματα του Κόσμου επτά είναι, προέκυψε, όμως, και το όγδοο που κατά τον Albert Einstein: "η μεγαλύτερη δύναμη στο σύμπαν είναι ο ανατοκισμός. Πρόκειται για το όγδοο θαύμα του κόσμου. Μπορεί να δουλέψει εναντίον σας ή προς όφελός σας. Όταν δανείζεστε δουλεύει εναντίον σας ενώ όταν επενδύετε δουλεύει προς όφελός σας." | | Ο,τι και να λένε προεκλογικά τα κόμματα, ο,τι και να «συμβουλεύουν» οι ιδικοί επί παντός επιστητού, ο,τι και να επιλέξει ο Κυρίαρχος Λαός, ένα είναι σίγουρο: Μετά την 6η του Μάη η όποια κυβέρνηση σχηματιστεί θα έχει του κόσμου τις αδυναμίες, ενώ τα κόμματα που θα παραμείνουν εκτός κυβέρνησης θα …ξεχειλίζουν από δυνατότητες, αλλά θα αδυνατούν να τις εφαρμόσουν με …ευθύνη του λαού!!!
    Α.Λ.Π.
    απάντηση2111
     
     
    Περί Συντάγματος και λόγου. | 30/04/2012 12:33
    Κύριο μέλημα μιας εξελισσόμενης Δημοκρατίας που σέβεται την ύπαρξή της είναι η προσαρμογή με κατάλληλες αναθεωρήσεις του Συντάγματος στις ανάγκες του τόπο. Απορώ πως ένας έγκριτος νομικός του επιπέδου σας Κ.Μαρκεζίνη επιτρέπει να γράφεται αν ''προσφέρεται άραγε η στιγμή για να υποσχόμαστε αλλεπάλληλες συνταγματικές αναθεωρήσεις?'' . Φανταστείτε την δεδομένη αυτή στιγμή να μιλάμε για διατήρηση άρθρων του Συντάγματος που μας έφεραν σε αυτό το χάλι (άρθρα για την ευθύνη των υπουργών και εξάρτησης της Δικαιοσύνης). Όσο για την δομή του λόγου σας θα μπορούσε να είναι πλέον συμπυκνωμένος και εύληπτος.Πλατειάζετε αφ΄ενός , ίδιον της γραφής σας, και επίσης δεν βλέπω κάποια ιδέα καινούργια.
    Χ.ΗΛΙΑΝΘΙΤΗΣ
    απάντηση2213
     
     
    Ευχολόγια να ναρκισσισμός... | 30/04/2012 12:18
    ...είναι τα μόνα πράγματα που προσφέρει ο κ. Μαρκεζίνης στο δημόσιο διάλογο. Να "επιτεθούμε ευφυώς και πολλαπλώς" στα προβλήματα να πείσουμε με "ευγενικό πλην σταθερό" τρόπο τους Ευρωπαίους, να σταθούμε απέναντί τους ως "συνετοί φίλοι" κ.λπ. Και το ρητορικό ερώτημα: "Είμαι άραγε ο μόνος που υποστηρίζει..." Τρελό χασμουρητό λέμε.
    repoman
    απάντηση2722
     
     
     
    Σωστά διαβάζονται αυτά,αλλά.... | 30/04/2012 11:58
    Αυτά που γράφετε κ.Μαρκεζίνη φαίνονται σωστά,συνετά και χρήσιμα.Όμως από το να μείνετε στο ρόλο του καλού σχολιαστή,μήπως πρέπει να μπείτε ενεργότερα στα πράγματα και να αναλάβετε κάποιο ρόλο; Δηλαδή ,ενώ πολλοί μιλούν για την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού και εκθειάζουν άλλους που είναι εκτός εξουσίας,αυτοί οι άλλοι δεν βγαίνουν μπροστά να αναλάβουν κάποιο ενεργό ρόλο. Πως θα αλλάξει ,τότε ,η κατάσταση ; Εκτός και είναι βολικό να γίνονται η κριτική και τα σχόλια ,υπό τη μορφή σιγουριάς.Έτσι ,όμως ,τα επιχειρήματα χάνουν την ισχύ τους και η κοινωνία θα απορρίψει και τους πεφωτισμένους,τους διαφορετικούς ,που αρκούνται στο σχολιασμό και την κριτική των ΄΄κακώς κειμένων΄΄.
    Γιώργος Ιγνατίου
    απάντηση228
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Συμπέρασμα | 30/04/2012 08:43
    γι'αυτό ψηφίστε χοντρό/σαχλαμάρα, για να συνεχίσουν οι υγιείς επιχειρηματίες τύπου ΔΟΛ να κάνουν την δουλειά τους.
    Κουκιά σπέρνω
    απάντηση1620
     
     
    Να ακουστεί η θέληση μας. | 30/04/2012 07:34
    Είμαστε στο ευρώ, αλλά δεν θα αυτοκτονήσουμε για το ευρώ. Εφόσον οι χρεοκοπημένες ηγεσίες, δεν μπορούν ή δεν θέλουν να εκφράσουν, την αγωνιώδη κραυγή πλέον, της συντριπτικής πλειοψηφίας, τότε η ψήφος μας θα είναι ένα αντιμνημονιακό, αλλά και δημοκρατικό μήνυμα Να ακουστεί η θέληση μας στην Ευρώπη.
    αντιμνημονιακή, δημοκρατική ψήφος.
    απάντηση2324
     
     
     
    Συμφωνώ...επιτέλους! | 30/04/2012 06:30
    Με το άρθρο σας επιβεβαιώνεται για μία ακόμη φορά η Αρχή της Αριστοτελικής Μεσότητας, ως το μοναδικό και ασφαλές μέσον για να προσεγγίσει κανείς την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα. Συμφωνώ απόλυτα με τον αρθρογράφο και θα σας ήμουν ευγνώμων, αν αναφέρατε το όνομα του, για να τον συγχαρώ.
    ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΒΑΡΗΣ
    απάντηση811
    Απαντήσεις  2 | Εμφάνιση όλων