από metereologos.gr
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2018
 
 

Δεν ξέρω τι να ψηφίσω αλλά δεν έχω κανένα δίλημμα

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα σε αυτές τις εκλογές. Τώρα πια, ακόμα και αυτοί που ασφαλείς πίσω από την πολιτική τους θέση, την κοινωνική τους τάξη ή το οικονομικό στάτους έχουν χάσει την επαφή με την πραγματική ζωή, δεν μπορεί να μην το βλέπουν στις δημοσκοπήσεις. Υπάρχει στην Ελλάδα, εδώ και καιρό, όχι τώρα, μια ισχυρή πλειοψηφία ανθρώπων που ξέρει ακριβώς τι θέλει. Είναι, είμαστε, οι περισσότεροι και δεν έχουμε κανένα δίλημμα, διλήμματα έχουν αυτοί που δεν ξέρουν τι να διαλέξουν, που δεν έχουν καταλήξει σε ένα στόχο, που αμφιταλαντεύονται.

Αυτή η πλειοψηφία θέλει να είμαστε στο Ευρώ. Να συναλλασσόμαστε με το κοινό νόμισμα, αλλά ακόμα πιο σημαντικό να συνεχίσουμε να αισθανόμαστε μέλος της Ευρώπης, και να έχουμε την προσδοκία ότι μπορούμε να συνομιλούμε με τους άλλους λαούς, να εμπορευόμαστε, να ζούμε στις πόλεις τους, να σπουδάζουμε στα πανεπιστήμιά τους. Ο Ευρωπαίος αυτού του αιώνα είναι το παιδί της γενιάς των Erasmus, καλά το λέει εδώ ο Εκο, γιατί έτσι όπως παντρεύονται οι άνθρωποι, παντρεύονται και οι πολιτισμοί.

Προφανώς θέλουν να μην μειωθούν άλλο οι μισθοί, να σταματήσουν τα έκτακτα εισπρακτικά μέτρα, και να έχουν δουλειά, γιατί αυτή η πλειοψηφία δεν είναι άλλη από τη μέση τάξη, αυτοί που έχουν τις μικρές επιχειρήσεις ή είναι μισθωτοί και αυτοί στην Ελλάδα είναι σχεδόν όλο το εργατικό δυναμικό και η κυρίαρχη κουλτούρα. Θέλουν να γίνουν τελικά όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις, και τα επαγγέλματα να ανοίξουν, και οι ιδιωτικοποιήσεις, αλλά ξέρουν ότι το πιο σημαντικό είναι η σωστή φοροείσπραξη που τελικά σημαίνει ελεγχόμενη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης. Θέλουν η οικονομία να αναπτυχθεί, και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, και ναι να προσελκύσουμε επενδύσεις, αλλά θυμούνται ότι το διεφθαρμένο κράτος δεν είχε εμποδίσει τις επενδύσεις στο παρελθόν, ακόμα και των πολυεθνικών, οι οποίες αποσύρονται γιατί δεν υπάρχει αγορά, και όχι για να καταγγείλουν κανένα χρηματισμό. Προφανώς και θέλουμε αξιοκρατικές δομές, αλλά είναι πια προφανές ότι η επιχειρηματική δραστηριότητα δεν μπορεί να εγγυηθεί τον υγιή ανταγωνισμό, και ότι οι αγορές δεν αυτορρυθμίζονται για να εξυπηρετήσουν κανένα κοινωνικό σκοπό.

Οι άνθρωποι με τους οποίους μιλάω σε οποιοδήποτε πολιτικό χώρο και να ανήκουν, συμφωνούν σε ένα κοινωνικό κράτος που να δουλεύει, να εγγυάται την συνταξιοδότηση και την περίθαλψη και αυτό, ακόμα κι αν δεν το ξέρουν είναι πιο κοντά στην κεντροαριστερά. Είναι η ιστορία του ευρωπαϊκού νότου που κάνει τα δεξιά κόμματα εδώ να αποφεύγουν το επίθετο συντηρητικός για να αυτοπροσδιοριστούν, σε αντίθεση με τα κόμματα της Βόρειας Ευρώπης. Η λέξη συντηρητικός είναι κακιά λέξη στην Ελλάδα, γιατί όπως και στην Ισπανία, με την οποία έχουμε κοινές ιστορικές εμπειρίες, φέρνει στο μυαλό όλη την περίοδο από το 74 και πίσω. Δεν είναι μόνο που σε εμάς η δεξιά δεν είχε ποτέ καμία ουσιαστική πολιτιστική προσφορά για να συνδεθεί με την φαντασία και το μυαλό του κόσμου. Δεν υπήρξε ποτέ καμία Μιλανέζικη αστική ελίτ για να παράγει κοινωνικά πρότυπα, ούτε βέβαια ο επιχειρηματίας Αγγλος αστός για να απαιτήσει λειτουργική διοίκηση. Ας υπήρχαν και ας τους καταλογίζαμε μετά υποκρισία και γραφειοκρατία όπως οι Ιταλοί και οι Αγγλοι. Θα ήταν μια κάποια αρχή.

Τα διλήμματα είναι τα όπλα οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης και μπερδεύουν γιατί βασίζονται στην απλή μορφή της λογικής. Θα μπορούσαν να γραφτούν με μια απλή εντολή υπολογιστή για διακλάδωση υπό όρους, αυτές που το πρώτο τους μέρος ξεκινάει με το if και το δεύτερο με το then. Τα τελευταία χρόνια μετά από το then ακολουθεί σταθερά το “θα βγούμε από το ευρώ”, και ακόμα και τότε που ήταν “τότε θα χρεοκοπήσουμε” πάντα εννοούνταν ότι το τελικό διακύβευμα ήταν η έξοδος από το κοινό νόμισμα. Είναι όμως μοχλός πίεσης, ακριβώς γιατί για την πλειοψηφία που λέγαμε είναι το όριο, το μοναδικό πράγμα που μας συνδέει με τις επιδιώξεις της αισιόδοξης ζωής πριν την κρίση.

Φαντάζομαι ότι το ενδεχόμενο της εξόδου ξεκίνησε ως ανεπίσημη κουβέντα στους διαδρόμους των Βρυξελλών. Δεν χρειαζόταν τότε να γίνεται μεγαλόφωνα, πάνω από τραπέζια διαπραγμάτευσης. Το ηθικό επιχείρημα, το ότι έπρεπε να αναλάβουμε την ευθύνη της ψευδούς καταγραφής στοιχείων και της άλογης δανειοληψίας, ήταν ακόμα πολύ ισχυρό. Οταν η λιτότητα χειροτέρευε και λύση δε βρισκόταν, το δίλημμα μπήκε έντονα στον διάλογο της διαπραγμάτευσης, και στις αναλύσεις των εφημερίδων. Τον Νοέμβριο, όταν η κυβέρνηση άλλαξε, και για μια εβδομάδα η πολιτική και η παραπολιτική έγιναν πιο διαφανείς από ποτέ, το δίλημμα που μέχρι τότε αντιμετώπιζαν επαγγελματίες πολιτικοί και διοικητικοί, κατέληξε σε εμάς, πολύ λίγο έλειψε και με τον επίσημο τρόπο του δημοψηφίσματος.

Είναι ένα δίλημμα που στην πραγματικότητα απευθύνεται στους πολιτικούς από εμάς και όχι σε εμάς γιατί αυτοί διαχειρίζονται την εξουσία και τα εργαλεία της. Η δική μας εντολή είναι ξεκάθαρη: κάντε αυτό που χρειάζεται για να μην βγούμε από το ευρώ, έχουμε υποστεί τα μέτρα, βρείτε τις λύσεις, τις πολιτικές και τις συμμαχίες για να γίνουν αυτά που χρειάζεται. Τον τελευταίο μήνα το δίλημμα χρησιμοποιείται πάλι σε βάρος μας ως προεκλογικό όπλο, γιατί και οι εκλογές μια διαπραγμάτευση είναι, πριν βάλουμε τις υπογραφές μας σε ένα καινούργιο συμβόλαιο. Η επανάληψη του δεύτερου μέρους του στην δημόσια επικοινωνία των πολιτικών το έχει καταντήσει πια αστείο. Εδώ στο γραφείο λέγαμε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και σε πιο απλές μορφές πίεσης του στυλ “θα βγούμε τελικά για ποτό ή θα βγούμε από το ευρώ;”. Φαντάζομαι ότι θα βρει το δρόμο του σε κάποια καλοκαιρινή επιθεώρηση.

Αυτή η πλειοψηφία της μέσης τάξης μετράει τα περισσότερά της μέλη στους Αγανακτισμένους του περασμένου καλοκαιριού και στους αναποφάσιστους της Ανοιξης. Η αδυναμία επιλογής που έχουμε δεν είναι στο τι θέλουμε, είναι στο ποιον να εμπιστευθούμε για να το καταφέρει. Δεν εμπιστευόμαστε πια κανέναν και η διαφορά με τους αναποφάσιστους του παρελθόντος είναι ότι τότε είχαμε ενδείξεις για την αναποτελεσματικότητά των πολιτικών και την πολυτέλεια να είμαστε απολιτίκ. Τώρα πια ξέρουμε. Στις δημοσκοπήσεις λέμε δύο πράγματα: ότι θα ψηφίσουμε για να τιμωρήσουμε και ότι θέλουμε κυβερνήσεις συνεργασίας. Ουσιαστικά δηλαδή αναλαμβάνουμε να κάνουμε αυτά που θα έπρεπε το πολιτικό σύστημα, αν λειτουργούσε όπως μια σωστή εταιρεία όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Απομακρύνουμε τα στελέχη που δημιούργησαν το πρόβλημα και ψάχνουμε τους καλύτερους από όπου και αν προέρχονται.

Λένε ότι οι εκλογές αυτές είναι οι πιο κρίσιμες μετά την μεταπολίτευση. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι ακριβές. Οι εκλογές θα είναι κρίσιμες για τα κόμματα, γιατί τα δύο μεγάλα θα χάσουν την δύναμή τους και οι συσχετισμοί θα είναι πρωτόγνωροι. Για εμάς κρίσιμη θα είναι η σύνθεση της κυβέρνησης και η επιλογή των προσώπων και αυτό, όπως όλα δείχνουν, δεν θα καθορισθεί μόνο με βάση την δικιά μας ψήφο.  


Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (8)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    απδομηση της σκεψης... | 25/04/2012 16:04
    Αλλο τι συμβαινει η τι θα συμβει, κι αλλο τι θα θελαμε... .. Το κοινωνικο ραχατι και η λησμονια του τι κατ ουσια σημαινει ενεργος πολιτης, ειναι που αφησε τα πραγματα να φτασουν ως εδω. .. Η υπερκαταναλωση υλικων και πνευματικων σκουπιδιών απο τη μαζα, μαζι με την ενορχηστρομενη προσπαθεια τρομοκρατησης και καταστολής σε υπολογισμένες δοσεις, οδηγησε στην απωλεια πολιτικης οξυδερκειας των λαικών στρωματων. Δεν ειναι τοσο θεμα μορφωσης, οσο κοινωνικης χειραφετησης αυτο που απουσιαζει απο το συγχρονο δυτικό ανθρωπο. .. Οσο οι λιγοι και ισχυροι αφεθηκαν να εχουν τον απολυτο ελεγχο, δηλαδή αφεθηκαν να δρουν χωρις ελεγχο απο τις κοινωνίες, οδηγησε σταδιακα στη συσωρευση πλουτου και ισχύος σε λιγους με αποτελεσμα να θεωρήσουν οτι δεν χρειαζωνται την κοινωνικη συνεναιση για να κυβερνανε. .. .. Δεν γνωριζω ευκολες η απλες λυσεις για τα προβληματα των κοινωνιων μας κι οποιος λει οτι υπαρχουν ειναι αφελής η πρατει εκ του πονηρου. Οι λυσεις που γνωριζω, περνανε ολες δια πυρός και σιδηρου.
    εξερεγμενος
    απάντηση20
     
     
    πρέπει να απαντηθεί τώρα | 25/04/2012 14:35
    Στους οικολόγους πράσινους ...... γιατί δεν αναφέρουν την ενσωμάτωση μελών του ουράνιου τόξου του Κρουέφσκι στο κόμα τους ; ποιά είναι η αλήθεια ; ;όχι μισόλογα, αυτά πρέπει να απαντηθούν τώρα καθαρά σε μας τους Μακεδώνες.
    ΔΙΛΗΜΜΑ
    απάντηση02
     
     
    ΕΥΓΕ | 25/04/2012 11:28
    WELL SAID!
    εφη
    απάντηση21
     
     
    Θέλουν η οικονομία να αναπτυχθεί, και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, και ναι να προσελκύσουμε επενδύσεις... | 24/04/2012 20:39
    Μονο οι μωροι πιστευουν σε τετοιες ουτοπιες. Η παγκοσμιοποιηση και η απελευθερωση των αγορων με αποτελεσμα ολα τα κεφαλαια (και οι θεσεις εργασιας) να πανε Ανατολη αποτελει και την σφραγιδα ημερομηνιας ληξης της Δυσης και πρωτα απο ολες της Ευρωπης. Η Αμερικη θα επιβιωσει ως ενα αποδυναμωμενο πρωην κραταιο οικοδομημα. Η Ευρωπη ή θα διαλυθει και θα υποβιβαστει σε μερικες σκαλες ανωτερη απο Αφρικη ή ενωμενη θα απομονωθει απο ολους (Αμερικη και Ανατολη), προσπαθωντας να επιβιωσει με το παλιο επιπεδο διαβιωσης που μονο μια απομονωμενη Ευρωπη μπορει να προσφερει και αυτο με την πρϋποθεση οτι μπορει να παραγει τα παντα για παντα.
    Κραταιος
    απάντηση913
     
     
    Πολύ απλά.... | 24/04/2012 13:00
    ...αυτοι που περιγράφεις ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ! Δεν θα μπω καν στον κοπο να αναλύσω το γιατι, αλλά οι καταστροφές πάντα ανοιγουν τα ματια σε (καποιο) κόσμο. Και οι πολιτισμοί έπαψαν να υπαρχουν απο τη στιγμή που εμφανιστηκε ο ο πολιτης-καταναλωτής.
    ΓΓ
    απάντηση75
     
     
    ΠΟΣΟ ΙΚΑΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ; | 24/04/2012 11:52
    Πόσο ικανοί είμαστε να σκεφτούμε ψύχραιμα (και όχι εν θερμώ και παρασυρμένοι από την ακατάσχετη φλυαρία των καναλιών, αλλά και των έντυπων ΜΜΕ), φαίνεται από τα σχόλιά μας. Το άρθρο σας είναι, κατά τη γνώμη μου, εξαίρεση στην τάση του συρμού. Ετοιμαστείτε να εισπράξετε αντί σχολίων τα ... σχολιανά σας.
    Ψύχραιμος (ως πότε ακόμη;)
    απάντηση115
     
     
    poiotita | 24/04/2012 11:50
    den vlepo na anaferetai kamia epikyriarhia. alla istorikoi logoi gia tous opoious theloume koinoniko kratos. parallila anaferetai i anagia gia mia sovari dimosionomiki politiki os ypsisti proteraiotita. afto pou vlepo einai mia adais, prosvlitiki kai anonymi apantisi. tis efkolias panta.
    Yannis Theodoridis
    απάντηση52
     
     
    Φαντασιώνεστε αγαπητέ μου... | 24/04/2012 08:37
    Εάν πραγματικά πιστεύετε ότι υπάρχει ακόμη επικυριαρχία της αριστερής σκέψης, τότε φαντασιώνεστε αγαπητε μου... Οι έννοιες οι οποίες κυριαρχούν πλέον, στο νου των περισσότερων είναι 'Εθνος, Πατρίδα, Ιδιωτικοποίηση κλπ. Αρκεί να σας αναφέρω ότι ο 'Ακης Τσοχατζόπουλος, (κατ΄ αποδοτικό μέχρι τώρα επάγγελμα "αριστερός"), καταγράφεται πλέον στη συνείδηση του λαού ώς ο "Ακης ο ανιδιοτελής".... Σημειώστε το ποσοστό ψήφων το οποίο θα λάβει η Χρυσή Αυγή και θα διαπιστώσετε ότι μετά τις φαντασιώσεις ακολουθούν οι ονειρώξεις!!!
    Τ5
    απάντηση1017