από metereologos.gr
Παρασκευή 25 Μαΐου 2018
 
 
Μασσαλάς Χρήστος Β. Καθηγητής, π. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων 

Τα σημεία των καιρών…

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Στη χώρα μας οι καταιγίδες διαδέχονται η μια την άλλη, φέρνοντας η κάθε μια μαζί της ανησυχία, αγωνία και αυτή την καταιγίδα που θα τη διαδεχτεί. Ζούμε σε μια άρρωστη και διαλυμένη κοινωνία στην οποία, σε όλα σχεδόν τα ανθρώπινα,  κυριαρχεί ρευστός φόβος. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να διαχειριστούν το παρόν και χάνουν τη διάθεση να ελπίζουν. Η κοινωνία μας έγινε ένα κοιμητήριο ιδεών και ελπίδας και έχει καταστραφεί από ό,τι καταστράφηκε εντός της… Η ανάκληση του παρελθόντος θυμίζει στους ανθρώπους το χαμένο επίπεδο ζωής και την υπέρβαση, σχεδόν από όλους, των ορίων.

Το πώς οδηγήθηκε η χώρα στην απελπιστική κατάσταση που βιώνουμε δεν έχει αναλυθεί με την πρέπουσα σοβαρότητα, αν και η αλήθεια είναι μέρος της αντιμετώπισης της κρίσης.

Μια χώρα αδύναμη να αντιμετωπίσει τα στοιχειώδη προβλήματα της ύπαρξής της γίνεται έρμαιο των κερδοσκόπων και των δανειστών της.

Οι λύσεις για το πρόβλημα της χώρας είναι λύσεις πόνου και πρέπει να επιλεγεί η λιγότερο επώδυνη στην οποία να μπορεί να υπάρξει μια «ρωγμή ελπίδας». Η λύση που θα επιλεγεί έχει δύο σκέλη: εκείνο που εξαρτάται από εμάς τους ίδιους και εκείνο που σχετίζεται από τους δανειστές μας.

Η εσωτερική συνιστώσα της λύσης πρέπει να περιλαμβάνει: εκπαίδευση κύρους, αποτελεσματικές κρατικές δομές, διαφάνεια, αξιοκρατία, φωτισμένους πολιτικούς που να διαθέτουν γνώση, θάρρος και διανοητική εντιμότητα, και υπεύθυνους πολίτες.

Η εξωτερική συνιστώσα διαμορφώνεται από την αξιοπιστία της χώρας και τα σημεία των καιρών. Και οι δύο αυτοί παράγοντες δεν είναι με το μέρος της. Οι ανευθυνότητες που κυριάρχησαν από τους πολιτικούς της, τα ελλείμματα και το υπερβολικό χρέος, η αποκάλυψη του πρωτοφανούς κλίματος διαφθοράς, η διεθνής κρίση και η ανίκανη Ε.Ε. με τους μικρούς ηγέτες, της αφαιρούν βαθμούς διαπραγματευτικής ελευθερίας και πειστικών παρεμβάσεων.

Κάτω από δύσκολες συνθήκες αναζητείται λύση, η οποία θα φέρει μαζί της δανεισμό και πόνο… Η λύση δόθηκε μέσα σε καπνούς και την διάλυση των κομμάτων εξουσίας!

Το πρόβλημα που εγείρεται είναι η αποδοχή και η αξιοποίησή της. Η αποδοχή είναι δύσκολη υπόθεση, γιατί οι άνθρωποι αισθάνονται απογοήτευση από την υποβάθμιση του επιπέδου ζωής τους και δεν έχουν πειστεί για την αποτελεσματικότητά της. Για την προοπτική αποδοχής απαιτούνται: όλη η αλήθεια για την κατάσταση της χώρας, γιατί η αλήθεια έχει τη δική της δύναμη, η ανάλυση των πιθανών λύσεων και η σύγκριση μεταξύ τους και τέλος η συνεισφορά της πνευματικής ηγεσίας και των Μέσων Ενημέρωσης. Χωρίς τη βοήθεια των ΜΜΕ και της διανόησης, η σύγχυση θα μεγαλώνει, με απρόβλεπτες συνέπειες.

Όσον αφορά στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων της λύσης που έχει επιλεγεί, αυτή εξαρτάται από τη σύνδεσή της με τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, την έξυπνη διαχείριση της γνώσης και την καθαρότητα των πολιτικών κομμάτων.  Οι δυνατότητες υπάρχουν, η συμπόρευση λαού και πολιτικής ηγεσίας είναι το ζητούμενο.

Το μεγάλο πρόβλημα αντιμετωπίζει η νέα γενιά. Είναι η άτυχη γενιά, που της έλαχε να δει να συμπίπτουν στο πέρασμά της από τη ζωή,  όλα τα γεγονότα που γεμίζουν μελαγχολία ένα ολόκληρο λαό και ακυρώνουν τη διάθεση του ονείρου. Σε συνθήκες δύσκολες, ανάλογες με εκείνες της γενιάς που θεμελίωσε τη σημερινή Ελλάδα, θα πρέπει να δει τον κόσμο με μια καθαρή ματιά για έναν κόσμο του μέτρου.

Η λύση ανάγκης που έχει επιλεγεί πρέπει να αξιοποιηθεί, τόσο για την οργάνωση της κοινωνίας μας όσο και για τη θεμελίωση προοπτικής…

Οι παθογένειες του παρελθόντος είναι πολλές και είναι «εν πολλοίς» υπεύθυνες για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Πρέπει να διδαχτούμε απ’ αυτές. Δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε το παρελθόν, μπορούμε όμως να διδαχτούμε απ’ αυτό και ν’ αλλάξουμε.

Στους προγόνους μας, η Ευρώπη (και ο κόσμος ολόκληρος) οφείλει την πειθαρχία του πνεύματος, από την οποία γεννήθηκε η επιστήμη. Στις μέρες μας, η Ευρώπη λοιδορεί τη χώρα μας και ξεχνάει ότι αυτή ταλανίζεται από τα μεταναστευτικά ρεύματα, τις αμυντικές δαπάνες και τις πληγές που διαδέχτηκαν τις θυσίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Έλληνας όταν απειλείται μεγαλουργεί. Είναι καιρός, με έκδηλα και απειλητικά τα σημεία των καιρών, να αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες απέναντι στην ιστορία μας και την περιπέτεια της πατρίδας μας… και να πορευτούμε ενωμένοι. Είναι η μόνη δυνατότητα που μπορεί να μας σώσει…

Ο κ. Χρήστος Β. Μασσαλάς είναι Καθηγητής, π. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

E-mail: cmasalas@cc.uoi.gr



Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (2)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Από έργα; | 15/02/2012 14:13
    H ακροτελεύτια παράγραφος του άρθρου σας, πρύτανη, είναι διαφωτιστική, καθώς δίνει την απάντηση στο πώς φτάσαμε εδώ: είναι ακριβώς τέτοιες τετριμμένες λύσεις που προτείνετε (όπως: όλοι μαζί..., να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας απέναντι στην ιστορία, να πορευτούμε ενωμένοι κλπ. κλπ.) οι συνταγές των τελευταίων 30-40 χρόνων που έφεραν τη χώρα έως εδώ. Αυτά είναι τα αυτονόητα, δεν πάσχουμε από αυτά αλλά από καινούργια πράγματα, νέες ιδέες. Αν δεν τα έχουμε αυτά καλύτερα να μη λέμε τίποτε--η σιωπή είναι πιο φωναχτή πολλές φορές. Ούτε κηρύγματα του τύπου "Ο Έλληνας όταν απειλείται μεγαλουργεί" είναι λύσεις, καθώς αποτελεί ψέμα. Πότε μεγαλούργησε ο Έλληνας κάτω από κάποια απειλή; Ξέρω, θα αραδιάσετε πολλά παραδείγματα από το ηρωικό παρελθόν της φυλής από τον Μαραθώνα και τις Θερμοπύλες μέχρι το έπος του '40 και τις Σουλιώτισσες και τα τοιαύτα, όμως όλα αυτά καλά είναι αλλά δεν φτάνουν να μας βγάλουν από τη λάσπη στην οποία πέσαμε. Εθνικοπατριωτικά κηρύγματα κάνουν κάποιες φορές μεγαλύτερο κακό από ό,τι καλό, γιατί σκιάζουν το πρόβλημα και θολώνουν το μυαλό, με αποτέλεσμα να μη μπορούμε να σκεφτούμε σωστά και καθαρά, αποτελούν απλά λόγια και τίποτε παραπάνω. Χρειαζόμαστε συγκεκριμένο σχέδιο και μέθοδο, κι αυτό δεν φαίνεται ούτε να το έχουμε ούτε και να το προτείνουν οι γραμματιζούμενοί μας που υποτίθεται ξέρουν κάτι παραπάνω. Δυστυχώς!
    Ανυπόμονος
    απάντηση30
     
     
    Τίς πταίει; | 15/02/2012 13:59
    Αν πραγματικά θέλουμε να αναλύσουμε τα αίτια για το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, κ. πρύτανη, νομίζω ότι η ενδεδειγμένη κίνηση είναι να σταθούμε για λίγο αλλά ειλικρινά μπροστά στον καθρέφτη: εκεί μέσα θα δούμε ποιος φταίει και, ενδεχομένως, βρεθεί και μια κάποια λύση για το πώς βγαίνουμε από αυτή την αρρωστημένη κατάσταση. Με άλλα λόγια, να κάνει ο καθένας μας έναν ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟ έργου, τι λάθη έκανε και τι δεν έκανε από αυτά που έπρεπε να κάνει κλπ. Έναν διάλογο, αλλά επαναλαμβάνω, ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ διάλογο με τον εαυτό μας, κατά μόνας πρώτα και μετά ως κοινωνία, έτσι ώστε να διδαχτούμε, επιτέλους, μία φορά και εμείς από την ιστορία και να αντικρίσουμε το αύριο με υπευθυνότητα και γνώση.
    υστερόβουλος
    απάντηση20