από metereologos.gr
Δευτέρα 21 Μαΐου 2018
 
 

Εχει µέλλον η Παιδεία µας;

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Στο ερώτηµα αν έχει µέλλον η Παιδεία µας µέσα στην οικονοµική κρίση που µαστίζει τη χώρα µας η απάντηση είναι απλή µαζί και τραγική: Αν δεν έχει µέλλον η Παιδεία µας, δεν έχει µέλλον και η χώρα µας. Finis Graeciae! Σπεύδω να πάρω θέση: Η Παιδεία µας έχει µέλλον υπό προϋποθέσεις· όχι χωρίς παιδευτικό όραµα και χωρίς πανεθνική προσπάθεια· όχι µε ηµίµετρα ή σπασµωδικά µέτρα· όχι µε βολέµατα και εφησυχασµό· όχι µε τεχνικές εφαρµογής εις βάρος τής ουσίας· όχι χωρίς διακοµµατική συναίνεση σε κοινούς στόχους και χωρίς µακροπρόθεσµες πολιτικές.

Πάντως, ουδέν κακόν αµιγές καλού. Η οικονοµική κρίση µπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτο πανικό ή να γίνει ο δρόµος για µια γενικότερη αυτοσυνειδησία. Αν αφυπνισθούµε και αποδιώξουµε ό,τι µάς βύθισε στη σηµερινή κατάντια, τότε µπορεί αυτή η χώρα να ξαναβρεί τον δρόµο της µέσα από µια συντονισµένη εθνική προσπάθεια, όπου βασικό ρόλο θα παίξει η Παιδεία. Γιατί, αν λ.χ. τη διαφθορά την αποτελεί µόνο η φοροδιαφυγή, τότε αντιµετωπίζεται µε κάποια διοικητικά µέτρα. Αν, όµως, τη διαφθορά την αποτελεί µια διευρυµένη ηθική χαλάρωση έως φθορά, τότε αυτή αντιµετωπίζεται µόνο από µια εµπνευσµένη και εµπνέουσα Παιδεία ουσίας, αρχών, αξιών και πραγµατικής γνώσης.

Η θέση την οποία υποστηρίζω είναι ότι στην πατρίδα µας – και όχι µόνον – έχουµε κατά καιρούς µεταρρυθµιστικές προσπάθειες στην Παιδεία µας που βασίζονται όχι στην ουσία τής Παιδείας αλλά στις τεχνικές εφαρµογής (ό,τι οι ξένοι αποκαλούν «technicalities»). Εξηγούµαι: Χρήσιµο είναι να προσδιορίσουµε την έκταση τής ύλης ή τον αριθµό των εξεταζοµένων µαθηµάτων. Χρήσιµο είναι να χρησιµοποιήσουµε τους διαδραστικούς πίνακες και την ψηφιακή τεχνολογία. Χρήσιµο είναι να επαναδιοργανώσουµε τη διοίκηση τής Εκπαίδευσης. Χρήσιµο είναι να εισαγάγουµε τις ερευνητικές εργασίες των µαθητών στο σχολείο. Χρήσιµο είναι να έχουµε µεγάλες σχολικές µονάδες µε όλες τις ειδικότητες των µαθηµάτων. Χρήσιµο είναι να µαθαίνουµε περισσότερες ξένες γλώσσες. Χρήσιµα είναι αδιαµφισβητήτως και πολλά άλλα από αυτά που έγιναν και γίνονται. Αλλά όλα µαζί αυτά και καθένα χωριστά δεν συνιστούν την ουσία τής Παιδείας. ∆εν καλύπτουν τους σκοπούς που πρέπει να επιδιώξει µια βαθύτερη, γνήσια και αποτελεσµατική Παιδεία.

Ποια θα ήταν, λοιπόν, µια Παιδεία ουσίας µε θεµελιώδεις παιδευτικούς σκοπούς; Φρονώ ότι θα ήταν µια Παιδεία που µορφώνει πολίτες υπεύθυνους, πολίτες σκεπτόµενους, πολίτες κοινωνικά ευαίσθητους, πολίτες καλλιεργηµένους, πολίτες µε αρχές, αξίες και ιδανικά, πολίτες µε ικανότητες, µε γνώσεις και αυτογνωσία. Ο,τι σχεδιάζεται και επιτελείται από το Νηπιαγωγείο µέχρι και την τρίτη Λυκείου θα πρέπει να υπηρετεί µια τέτοια µορφή Παιδείας. Αναφερόµαστε προφανώς στη Γενική Παιδεία, που πρέπει να προσφέρεται δωρεάν σε όλα τα ελληνόπουλα από τα πέντε χρόνια τους µέχρι τα δεκαοκτώ. Χωρίς ενδιάµεσες διαφοροποιήσεις, πέρα από µια ευρύτερη επιλογή µαθηµάτων που θα έδιναν διέξοδο στα ειδικά ενδιαφέροντα των µαθητών. ∆ιαφορετικοί, βεβαίως, είναι οι σκοποί τής τριτοβάθµιας εκπαίδευσης που συνδέεται εξ ορισµού µε εξειδικευµένες γνώσεις και επαγγελµατικές βλέψεις.

Μιλώντας για µια Παιδεία ουσίας αναφέροµαι σε µια ποιοτική Παιδεία, που θα διασφαλίζει, κατά προτεραιότητα, την κατάκτηση τής µητρικής γλώσσας και την εξοικείωση µε τη µαθηµατική σκέψη. Περαιτέρω, µια Παιδεία που θα εξασφαλίζει την κατοχή των «εθνικών µαθηµάτων» (ιστορίας, λογοτεχνίας, γεωγραφίας, θρησκευτικών) και την ουσιαστική οικείωση µε τις φυσικές επιστήµες (φυσική, χηµεία, βιολογία). Μια Παιδεία που θα οδηγεί εξ απαλών ονύχων στον κόσµο τού πολιτισµού (µουσικής, εικαστικών, θεάτρου, δηµιουργικής γραφής) και στην άσκηση τού σώµατος (φυσική αγωγή, αθλητισµός) σε όλα τα χρόνια των σπουδών. Η κατοχή µιας ξένης γλώσσας µέσα στη σχολική εκπαίδευση και η καλή γνώση και χρήση τής ψηφιακής τεχνολογίας πρέπει να συµπληρώνουν τα βασικά.

Ωστόσο, κυρίαρχα στοιχεία τής Παιδείας, διάχυτα σε όλα τα πεδία και τα επίπεδα τής εκπαίδευσης, πρέπει να είναι οι αρχές, οι αξίες και τα ιδανικά, ό,τι ανεβάζει τον άνθρωπο, ό,τι στηρίζει µια κοινωνία, ό,τι συνέχει έναν λαό. Οχι ως θεωρίες, ρητορισµοί και φανφάρες, αλλά ως στοιχεία που πηγάζουν µέσα από την ιστορία και την παράδοση τού τόπου, ως ιδέες, αρχές και πρότυπα ζωής που µπορούν να συγκινήσουν και να εµπνεύσουν. Αυτή η διάσταση τής Παιδείας ατόνησε (ή υπονοµεύτηκε;) µε το σκεπτικό ότι δήθεν αποτελεί χρηστοµάθεια ή ηθικολογία ή ξεπερασµένες συντηρητικές ιδέες εν ονόµατι ενός αβαθούς προοδευτισµού και σειράς ιδεολογηµάτων που κλόνισαν τελικά τα θεµέλια τής Παιδείας. Ετσι ένας ολόκληρος κόσµος νέων παιδιών βρέθηκαν χωρίς εσωτερικά στηρίγµατα και σηµεία αναφοράς, σε µια σύγχυση και αβεβαιότητα που τους γεννά πικρίες, επιθετικότητα και τους εκτρέπει στην αναζήτηση ξένων προτύπων που επιδεινώνουν την κατάσταση.

Μια άλλη ανίατη µέχρι σήµερα ασθένεια τής εκπαίδευσής µας που υπονοµεύει κάθε έννοια ουσιαστικής Παιδείας είναι ο όγκος των πληροφοριών µε τις οποίες φορτώνουµε τους µαθητές, πληροφορίες που σπάνια περνούν το κατώφλι τής πραγµατικής γνώσης και που ξεχνιούνται (διάβαζε «αποβάλλονται» από τη µνήµη) αφήνοντας ελάχιστα ίχνη. Ο έρωτας τής λυτρωτικής γνώσης που ρίχνει φως γύρω µας, η αγάπη για το σχολείο ως ιερό χώρο αφύπνισης τού νου, η εκτίµηση στον δάσκαλο ως πηγή τής γνώσης, το δέσιµο µε το βιβλίο ως µετάβαση στον κόσµο τής γνώσης, όλα αυτά αποτελούν άπιαστο όνειρο, εις βάρος κάθε έννοιας αληθινής Παιδείας. Για ποια Παιδεία µπορούµε να µιλούµε αν δεν επανακτήσουµε την αγάπη τού µαθητή για τη µάθηση και το σχολείο; Και πώς θα γίνει αυτό χωρίς τον µαθητή να µετέχει ενεργώς στην αναζήτηση τής γνώσης, στη µαγεία τής ανακάλυψης τού κόσµου τής φύσης και τής νόησης, σε ό,τι γεννά δηµιουργικό «έρωτα Παιδείας».

Η πρόκληση, λοιπόν, που µπορεί να βγει µέσα από τα δεινά τής κρίσης ως πνευµατική κάθαρση είναι µια νέα Παιδεία τής ουσίας από ένα εκπαιδευτικό σύστηµα που θα µάς «ξεβολέψει» αρχικά όλους – δασκάλους, µαθητές, γονείς, πανεπιστήµια, πολιτεία – µε ριζικές αλλαγές οι οποίες θα µετατρέψουν την απόκτηση Παιδείας από αγγαρεία σε απόλαυση, από µια χρηστική αντίληψη τής Παιδείας ως απλής πύλης εισόδου στα πανεπιστήµια (µε καθαγιασµό τής φροντιστηριακής στήριξης) σε µια πηγή αυτογνωσίας, καλλιέργειας και ανθρωπιάς.

Τελικά, όσες αλλαγές κι αν επιχειρήσεις στην εκπαίδευση επιπολής και επιµέρους, δεν θα επιτύχεις ποτέ τον κύριο και µοναδικό στόχο: µια πραγµατική µόρφωση τής προσωπικότητας των νέων ανθρώπων, µια αληθινή καλλιέργεια, µια Παιδεία ουσίας, µια Παιδεία ποιοτικής ζωής, η οποία είναι δυνατόν να επιτευχθεί µε τους όρους που ανέφερα. Μια τέτοια Παιδεία µπορεί να λειτουργήσει ως µοχλός αφύπνισης, ως πηγή διαφωτισµού και ως µόνιµη ασφαλιστική δικλίδα για την αποφυγή στο µέλλον κάθε κρίσης, και τής οικονοµικής.

Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

www.babiniotis.gr


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Νέες Εποχές: 2012, αγωνία και ελπίδα 
 
 
σχόλια (9)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Εκπαιδευση στην Ελλάδα | 24/01/2012 14:45
    Κατ' αρχήν, ας αφήσουμε κατά μέρος τις μεγαλοστομες γενικολογίες περί "παιδείας" και ας μιλήσουμε για εκπαίδευση. Γι' αυτήν την έρμη θέλουμε τις συγκεκριμένες προτάσεις του κ. καθηγητή. Δεύτερον, φυσικά και "τη διαφθορά την αποτελεί µια διευρυµένη ηθική χαλάρωση έως φθορά"! Δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα; Και μάλιστα η φθορά αρχίζει από την κορυφή και καταλήγει στη βάση. Όταν τα πανεπιστήμια και οι πανεπιστημιακοί είναι σάπια, πώς θα βγάλουν σωστούς εκπαιδευτικούς που με τη σειρά τους θα εκπαιδεύσουν τη νέα γενιά κλπ.
    Γιώργος
    απάντηση11
     
     
    που είναι η ουσία; | 06/01/2012 17:29
    Στο άρθρο σας αναφέρεστε στους σκοπούς/στόχους της Παιδείας, αλλά εγώ τουλάχιστον δεν διέκρινα, μετά από μια πρόχειρη ανάγνωση, συγκεκριμένες και ρεαλιστικές προτάσεις, ικανές να επιφέρουν μια κάποια βελτίωση στην υφιστάμενη κατάσταση.
    Νίκος
    απάντηση110
     
     
    Η παιδεία είναι για λίγους και εκλεκτούς | 06/01/2012 13:28
    Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση στην χώρα μας, προσδύδει κάποια εφόδια σε λίγους νέους που έχουν την τύχη να φοιτήσουν σ' αυτά. Οι καλές σχολές είναι ελάχιστες. Στις υπόλοιπες οι νέοι μας σπαταλούν το χρόνο τους. Αν δεν έχουν βύσμα να χωθούν κάπου... Στα ΑΤΕΙ δεν έχουν καν κατωχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, με συνεπεια να μην αξίζει τίποτα το πτυχίο. Οι απόφοιτοι ΙΕΚ βρίσκουν κλειστά επαγγέλματα. Αν έχουν τον μπαμπά να τους βολέψει καλώς... αλλιώς κλαύτα!
    @
    απάντηση61
     
     
    Με αξίες !! | 01/01/2012 22:32
    ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ-ΠΑΤΡΙΔΑ- ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΘΕΜΕΛΙΑΚΟΙ ΟΓΚΟΛΙΘΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΠΟΙΟΙ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΙΟ ΑΛΛΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕ ΠΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΔΙΑΙΩΝΙΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ Ποιοι επί τέλους είναι αυτοί, που ενοχλούνται στην Δημοκρατία μας, από τον δεσμό της συνθετικής συμβολής του Έθνους μας, Οικογένεια, Πατρίδα, Θρησκεία, και δεν μας λένε την δική τους, πιο υπεύθυνη θέση, που προφανώς είναι η Διεθνιστική, Παγκοσμιοποιημένη ουτοπία τους και κενότητα, που ασφαλώς αδικεί τη Δημοκρατία μας. Κοινωνικές και πολιτικές μειοψηφίες, με λεοντή τη δημόσια θέση που κατέκτησαν, και καμουφλαρισμένες συμπεριφορές, επιχειρούν με Εθνική ιταμότητα και παρουσιάζονται ,τάχα ως «προοδευτικοί»,αμφισβητώντας Ιστορία 3,5 χιλ. χρόνων, που στηρίζεται στην αδιαμφισβήτητη γενεσιουργό αλήθεια του «εύροις δ’ αν πόλεις, αοίκους, ατειχίστους, αβασιλεύτους….ανιέρου δε πόλεως, ουδ’ αν εύροις» .Μοντερνίζοντες, κενόδοξοι, που δεν βλέπουν και δεν διδάσκονται από την αδιάψευστη Ιστορία ,δεν μας λένε, ποια είναι η ζημία του Έθνους μας, από την Ιστορικό- κοινωνικό- φιλοσοφική σύζευξη του «Πατρίδα, Οικογένεια, Θρησκεία» αλλά και πιο άλλο πρότυπο κοινωνίας προτείνουν. Διαφορετικά, θα πρέπει να τους ζητηθούν ευθύνες για κοινωνική παραπλάνηση, εξύβριση Ιστορίας και ηθική αυτουργία σε προδοσία των οσίων και ιερών της φυλής και του Έθνους, ώστε να μπορεί κανείς να λέει οτιδήποτε, χωρίς καν ευθύνη, αγνοώντας, ότι η Ελλάδα είναι μια ευρύτερη Οικογένεια, μια Ιστορική –γεωγραφική –Πατρίδα και μια Ηθικο-κοινωνική- φιλοσοφούσα Θρησκεία, που επικράτησε 3,5 χιλ. χρόνια , κόντρα στους επίβουλους Εφιάλτες του Έθνους.
    Π.Ε
    απάντηση11
     
     
    Εχουσι τον νουν οι φύλακες!! | 01/01/2012 22:27
    Η ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΟ ΙΤΑΜΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΥΓΧΥΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ –ΣΥΜΒΟΥΛΟΥΣ-ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ «ΕΘΝΙΚΗΣ» ΠΑΙΔΕΙΑΣ!! Στη λογική και τακτική του καρότου, ή σαλαμιού, πρώτα τη σημαία, ύστερα την προσευχή και τον Εθνικό ύμνο, μετά τις εικόνες και τα Θρησκευτικά κ.α, χωρίς να τους ζητηθούν ευθύνες, επιδίδονται με «επιτυχία» στην οικοδόμηση της ουτοπικής Παγκοσμιοποίησης, ως περιθωριακές μειοψηφίες. Το Έθνος, καθορίζεται, από το όμαιμο, το ομόγλωσσο και το ομόθρησκο, στοιχεία που καθορίζουν το Ελληνικό Έθνος και αποτελούν το χαρακτηριστικό αίτιο της μακρο-βιώτητάς του, εδώ και 3,5 χιλ, χρόνια. Το φιλοσοφικό, υπαρξιακό πρόβλημα του Θρησκεύεσθαι, του έλλογου ανθρώπου, επεσήμαναν και οι πρόγονοί μας, με τον αδιαμφισβήτητο ορισμό «εύροις δ’ αν πόλεις ατειχίστους, αβασιλεύτους, αοίκους-……...ανιέρους δε πόλεις ουχ αν εύροις» ,αλήθεια την οποία δεν μπορούν να αντι-κρούσουν με σοβαρά-πειστικά- επιχειρήματα, οι αθεϊστές, οι μηδενιστές, οι ανθελληνι-στές, σε όλη την διάρκεια της Ιστορικής πορείας, της Πολιτισμένης και απολίτιστης ανθρωπότητας. Παραβιάζουν και την χρυσή τομή, της ανεξιθρησκίας, που υιοθέτησε ο Ελληνισμός, όπου ο κάθε άνθρωπος, είναι ελεύθερος να πιστεύει, ό,τι πιστεύει, ή να μην πιστεύει, με αμοιβαίο σεβασμό της διαφορετικότητας, της πλειοψηφίας και μειοψηφίας. Το Ελληνικό Έθνος, ένα από τα αρχαιοπρεπέστερα ΄Εθνη ,που αξίωσε η Ιστορία στην δημιουργική πορεία του, ποτέ δεν υπήρξε άθρησκο- άθεο-, είτε με τη Μυθολογική Θρησκεία του 12/θεου,και το «αγνώστω Θεώ», είτε του Χριστιανισμού, με όλα τα κοινωνικά- πολιτιστικά μειονεκτήματα που παρουσιάστηκαν. Σίγουρα, η Ελληνική κοινωνία και γενικότερα οι Θρησκευόμενες κοινωνίες, απεδείχθησαν κοινωνικότερες και ανθρωπινότερες, από τις άθρησκες-άθεες- κοινωνίες που επιχείρησαν να επιβάλλουν την ζουγκλοποίηση της ανθρώπινης κοινωνίας. Περιθωριακές, θλιβερές μειοψηφίες, που επιχειρούν-κόντρα στην Ιστορική αλήθεια ,να αποθρησευτικοποιήσουν και δη να αποχριστιανικοποιήσουν την Ελληνική Παιδεία και εκπαίδευση, δεν έχουν να μας επιδείξουν κάτι καλλίτερο κοινωνικό πρότυπο, παρά την κενότητα του «προοδευτι-σμού» τους, που επαληθεύει τον Εφιαλτισμό τους., στον Ελληνισμό. Και όμως, πρέπει κάποιος, να τους τραβήξει τ’ αυτί!!!
    Π.Ε
    απάντηση01
     
     
    περι οράματος | 01/01/2012 22:10
    Καλλιέργεια είναι αυτό που απομένει όταν ξεχάσεις όλα όσα έμαθες. Αυτό που έχει απομείνει είναι η ικανότητα του μυαλού να σκέφτεται. Άρα να μη φοβόμαστε να θέτουμε στους μαθητές νοητικά προβλήματα γιατί αυτό συμβάλλει στην καλλιέργειά τους. Συμφωνώ σε όλα όσα λέτε! Όμως το όραμα που βρίσκεται; Σαφώς στις αξίες που έρχονται από τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό για τον οποίο πρέπει να είμαστε υπερήφανοι, όχι με την έννοια της προγονοπληξίας, αλλά της κληρονομιάς αρχών που θα μπορούσαν σήμερα να είναι "ιδεολογία" και μάλιστα εξαγώγιμη! Το ρητό "μηδείς αγεωμέτρητος εισήτω" ή το "παν μέτρον άριστον" τα λένε όλα! Δυστυχώς κ Καθηγητά έχουμε ηγέτες μικρούς που δεν μπορούν να εμπνεύσουν!
    ΓΑΒΡΙΛΗΣ ΗΛΙΑΣ
    απάντηση10
     
     
    ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ | 01/01/2012 19:37
    ΠΟΥ ''ΒΓΑΖΕΙ' 1000 ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ 100 ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΤΟ 80% ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΤΟ 90%ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΤΟ 95 % ΤΗΣ ΑΛΙΕΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΤΟ 30 % ΤΗΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ . ΑΝ ΔΕΝ ΣΧΕΔΙΑΣΕΙ ΚΑΤΑΡΤΗΣΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΘΑ ΠΑΡΑΓΕΙ ΜΟΝΟ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΦΤΑΝΟΥΝ ΠΙΑ ΤΟΣΟΙ ''ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΙ'' ΩΡΑ ΝΑ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΛΟΓΙΚΑ ΣΑΝ ΣΥΝΟΛΟ
    skeftome ara yparxo
    απάντηση10
     
     
    Ναι μεν αλλά... | 31/12/2011 14:20
    Σωστά όσα γράφετε, κ. Μπαμπινιώτη, όμως το πρόβλημα "ουσίας" (για να χρησιμοποιήσω κι εγώ έναν όρο-κλειδί της πρότασής σας) είναι ο ορισμός της ίδιας της "ουσίας": Αυτό που για εσάς είναι η "ουσία της παιδείας" για κάποιον άλλον είναι δευτερεύον στοιχείο, και με μια τέτοια ατομικιστική/υποκειμενική νοοτροπία δεν πάμε πουθενά. Δεν ξέρω την απάντηση, παρότι είμαι και εγώ στον χώρο της εκπαίδευσης. Ίσως μια λύση να ήταν η διεθνής εμπειρία: να δούμε, δηλαδή, τι γίνεται στον υπόλοιπο προοδευμένο κόσμο και να δοκιμάσουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο. Εδώ, βέβαια, θα αρχίσουν και πάλι να αναφύονται προβλήματα και δυσκολίες: γιατί το γερμανικό και όχι το γαλλικό σύστημα, γιατί το αμερικανικό και όχι το σουηδικό κ.τ.ό. Πιστεύω πως τέτοια διλήμματα και κυκλικές περί τον άξονά μας κινήσεις οφείλονται σε πιο βαθιά αίτια, ίσως στην ελλιπή ή διαστρεβλωμένη αυτοσυνειδησία μας ως λαού και ως κοινωνίας: ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε, ποια η σχέση μας με το παρελθόν αυτού του τόπου, και μετά να επιχειρήσουμε μια αναψηλάφηση του πού και με τι μέσα πηγαίνουμε. Εδώ υπάρχουν τόσα κενά στην γνώση μας για θεμελιώδη ζητήματα που αφορούν την ταυτότητά μας και την πορεία μας. Σωστά σημειώνετε ότι όλα αυτά μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσα από μια παιδεία ουσίας κλπ. Και πάλι το βασικό ερώτημα: ποιος και με ποια μέσα, με ποιον "οδικό χάρτη" θα επιτευχθεί μια τέτοια παιδεία, τη στιγμή που η κοινωνία ολάκερη "νοσεί", το πολιτικό σύστημα δημιουργεί προϋποθέσεις για όλα αυτά τα δεινά, οι θεσμοί μας έχουν καταρρακωθεί, η εκκλησία έχει μετατραπεί σε επιχείρηση, οι δάσκαλοί μας, εμείς δηλαδή, έχουν γίνει "δημόσιοι υπάλληλοι", η οικογένεια ασχολείται μόνο με το "γένος του οίκου" και αδιαφορεί για τον διπλανό, όταν τα πανεπιστήμιά μας έχουν γίνει άντρα παραγωγής μετριότητας και προστασίας της διαπλοκής και της διαφθοράς, και πολλά άλλα ων ουκ έστιν αριθμός. Ίσως, τεικά, οι πολλές συμβουλές και νουθεσίες δεν κάνουν καλό, επιτυγχάνουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Ίσως η "σωστή" δουλειά είναι η λύση, αλλά πώς;
    Πήραμε τη ζωή μας λάθος;
    απάντηση51
     
     
    Το πρόβλημα | 31/12/2011 09:55
    Το πρόβλημα. Πολλές φορές αν θέλουμε να δούμε μια κατάσταση ως προβληματική τότε θα την δούμε και θα αναζητούμε λύσεις.Το έχω πάθει απο μαθητές μου,να μονολογώ και να σκέφτομαι γιατί δεν εγραψε καλά,γιατι δεν μπορεί να διαβάσει,γιατί δεν εχει κίνητρο...Αυτή τη στιγμή ο εκπαιδευτικός κόσμος αναζητα ποιό έντονα λύσεις σε προβλήματα τα οποία είναι απλώς άλυτα.Το κοινωνικό συμφέρον είναι έννοια η οποία ερμηνεύεται διαφορετικά απο τον καθένα και δυστηχώς πολλές φορές έχει αρχίσει να γίνεται προιόν οικονομικής εκμετάλευσης. Δεν πρέπει με τίποτα να κάνουμε τα παιδιά μας πείραμα στο βωμό της οικονομικής ανάπτυξης. Δεν χρειάζονται 5 ξένες γλώσσες και πιστοποιητικό γνώσεις Η/Υ 1 πτυχίο για να καταλάβει κάποιος οτι το υπουργείο παιδείας θέλει να πετύχει τα καλύτερα αποτελέσματα με το μικρότερο κόστος. Προσωπικά και μισθό καλό να μου έταζε το υπουργείο αυτή τη στιγμή ,με μόνιμο διορισμό χάθηκέ κατι που ίσως δεν υπάρχει περίπτωση να εξαγοραστεί.Το κίνητρο!!!!Το είχαμε όλοι μας και μας το πήραν μέσα απο τα χέρια μας.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση31