από metereologos.gr
Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 2017
 
 

Χαμόγελα 20 x 20

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Τον τελευταίο καιρό φτάνουν στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, στους λογαριασμούς μου στο Facebook και στο Twitter, όλο και λιγότερα χιουμοριστικά βίντεο – από αυτά που κατακλύζουν το σύμπαν μας μέσω YouTube και άλλων σύγχρονων κοινωνικών διαύλων επικοινωνίας. Ακόμη λιγότερα τα ανέκδοτα, σαν να αραίωσε η πλάκα.
Δεν έχασαν ξαφνικά οι «φίλοι» μου (και οι φίλοι μου) το χιούμορ τους. Ισως έχασαν τη διάθεσή τους (που λέγαμε και στο προηγούμενο τεύχος), ίσως να μην έχουν τόσο χρόνο για να σερφάρουν, με την πίεση στο γραφείο και στο σπίτι – κάποιοι από αυτούς ίσως δεν έχουν πια γραφείο και να κινδυνεύουν να μην έχουν και σπίτι. Για πλάκες είμαστε τώρα;
Βοηθάει, πάντως, και η πολιτική (κυρίως) επικαιρότητα. Επί ημέρες παρακολουθούσαμε live και σε διακαναλική σύνδεση την κωμωδία που παιζόταν στη Βουλή, στο Καστρί και στο Προεδρικό Μέγαρο προτού αλλάξει ο Πρωθυπουργός. Εφτανε αυτό (και όσα γεννούσε στα social media, από τα πληκτρολόγια απλών και «ανώνυμων» χρηστών). Το ’πε και ένας από τους καλύτερους νέους κωμικούς, ο Σίλας Σεραφείμ: «Ρε, με αυτούς θα χάσω τη δουλειά μου». Ο καθένας με τον πόνο του…
Τα σχόλια έχουν γίνει πιο ειρωνικά, κυνικά, επιθετικά, βίαια. Μάλλον επειδή στο κοινό δεν αρκεί πια να γελάει με τα χάλια τους (μας)

Ναι, το χιούμορ είναι ο καλύτερος τρόπος για να αντέξεις όλα αυτά, αλλά δεν μπορείς να γελάσεις με όλα (και όλους). Ασε που δεν σε χορταίνει. Οσο βουλιάζουμε, τόσο αλλάζουμε και σε αυτό. Τα σχόλια έχουν γίνει πιο ειρωνικά, κυνικά, επιθετικά, βίαια. Μάλλον επειδή στο κοινό δεν αρκεί πια να γελάει με τα χάλια τους (μας). Αλλά έχει ανάγκη να χαμογελάσει. Για τον εαυτό του. Για τους αγαπημένους του. Για τη στιγμή, τη μέρα, τη ζωή. Και όταν δεν μπορεί, θυμώνει.
Το διαπίστωσα – από την καλή – τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου στην «Αθηναΐδα». Για την έκθεση 20 x 20 που διοργάνωσε το ΒΗΜΑΜΕΝ θα διαβάσετε αρκετά. Την ατμόσφαιρα, όμως, που γέννησε αυτή η σύναξη εκατοντάδων ανθρώπων μια Δευτέρα βράδυ κάπου στον Βοτανικό, δεν μπορούν (ευτυχώς) να την αποδώσουν 5 κείμενα, 2-3 βίντεο και 100 «κοσμικές» φωτογραφίες, όσο καλές και αν είναι (που είναι). Διότι έβγαινε από την εσωτερική ανάγκη του καθενός να ασχοληθεί με κάτι ωραίο, με το έργο, τη διαδρομή και την εκεί παρουσία πολλών Ωραίων Ανθρώπων, από χώρους που κάνουν τη ζωή μας καλύτερη. Χαμογελαστή.
Το ευχαριστήθηκα. Και διπλά τους ευχαριστώ.


* Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε ως editorial του περιοδικού ΒΗΜΑΜΕΝ στο τεύχος 69 (27 Νοεμβρίου 2011)


Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (0)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.