από metereologos.gr
Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2017
 
 

Τι «φρενάρει» διαχρονικά την ελληνική κοινωνία

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

1. Η κρίση

Εδώ και τρείς δεκαετίες, η ελληνική οικονομία και κοινωνία υφίστανται μια συνεχή υποβάθμιση. Γυρνάμε ήδη σε ένα φαύλο κύκλο που μας βυθίζει όλο και περισσότερο χωρίς να κατορθώνουμε να ξεφύγουμε. Οι σχετικά “νοικοκυρεμένες” μεταπολεμικές πρακτικές, που διήρκεσαν μέχρι την ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ, έδωσαν βαθμιαία τη θέση τους σε ένα κλιμακούμενο λαϊκίστικο “ξεσάλωμα” βασισμένο σε επιδοτήσεις και δανεικά, με την εγκατάλειψη οποιουδήποτε οράματος για τη χώρα, με έξαρση του ατομισμού και της απληστείας, με έκπτωση των αξιών και των θεσμών και άμβλυνση της εσωτερικότητας, με αθρόους διορισμούς στο δημόσιο χώρο και εγκατάλειψη της παραγωγής και της δημιουργικότητας, με ισχυρή κομματικοποίηση του κράτους και με διαρκή αύξηση της κατανάλωσης και της επίδειξης.

Τριάντα χρόνια μετά την ένταξη δεν έχουμε ακόμα αποφασίσει ως λαός άν θέλουμε πράγματι να ανήκουμε ισότιμα στην Ε.Ε., με όποιους κανόνες αυτό συνεπάγεται. Απ’ αρχής, η ένταξή μας στην ΕΟΚ αντιμετωπίστηκε από την ελληνική κοινωνία και την ηγεσία της ως εάν η Ελλάδα διορίστηκε σε μόνιμη θέση στην ΕΟΚ (περίπου ως Έλλην Δημόσιος Υπάλληλος). Θεωρήσαμε λοιπόν ότι εφεξής η Ε.Ε. θα προστάτευε και θα προικοδοτούσε την πατρίδα μας εξαιτίας της ένδοξης ιστορίας της και της μεγάλης συνεισφοράς της κλασσικής αρχαιότητας στη διαμόρφωση του σύγχρονου Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Με τον τρόπο αυτό οι Έλληνες πολίτες “δικαιωματικά” θα εξομοίωναν το επίπεδο ζωής τους με εκείνο των Δυτικοευρωπαίων χωρίς να χρειάζεται να εκσυγχρονιστούν ριζικά και οι ίδιοι. Ούτε ήταν απαραίτητο πλέον να σκεφθούν για το μέλλον της χώρας τους αφού αυτή εντάχθηκε σε μια ευρύτερη “οικογένεια”, η οποία θα φρόντιζε στοργικά και θα συγχωρούσε το παιδί της, ακόμα και αν αυτό έκανε “αταξίες”. Αυτά πιστεύαμε... Και οι εκάστοτε κυβερνώντες έσερναν το χορό (δίνοντας το καλό παράδειγμα), υποθάλποντας την κερδοσκοπία , αμνηστεύοντας τους βουλευτές με κατάλληλους νόμους, χρεώνοντας τη χώρα, επιτρέποντας τον ασύστολο τραπεζικό δανεισμό και “σπρώχνοντας” διακριτικά όλα τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο τόπος για τον επόμενο γύρο. Έτσι, η χώρα βάδιζε σταθερά προς τη χρεωκοπία και τα προβλήματα σωρεύονταν αντί να επιλύονται. Και τώρα μας πνίγουν όλα μαζί. Πανικός που φέρνει την αναρχία. Και ο πανικόβλητος είναι επιρρεπής στο ξεπούλημα... Και τα αρπακτικά καραδοκούν....

Στο διάστημα αυτό, οι προσπάθειες σημαντικού μέρους της ελληνικής κοινωνίας στράφηκαν από τα οράματα και τη δημιουργικότητα προς την απορρόφηση (διάβαζε “οικειοποίηση” ) των κοινοτικών ενισχύσεων. Και το 2002, με διάφορα λογιστικά τεχνάσματα, μπήκαμε με τη φουστανέλλα σε μια Λέσχη πλουσίων, χωρίς ούτε και τώρα να προσαρμόσουμε κατάλληλα τη νοοτροπία, τις πρακτικές και τις απαιτήσεις μας και να ακολουθήσουμε τους απαραίτητους αναπτυξιακούς και δημοσιονομικούς κανόνες ώστε να επιβιώσουμε μέσα σ’ αυτή τη Λέσχη. Αντίθετα, έχουμε τώρα μια κατακερματισμένη κοινωνία προνομιούχων και κορόϊδων, νομοταγών και φοροφυγάδων, στην οποία ουδείς εμπιστεύεται κανέναν και για κανένα θέμα. Και το κόστος της κρίσης καλούνται και πάλι να επωμισθούν κυρίως όσοι πλήρωναν ανέκαθεν τους φόρους τους, δεν δανείστηκαν υπέρογκα και δεν παρασύρθηκαν σε υπερφύαλες επιδείξεις δήθεν ευμάρειας. Βασικά το κύριο βάρος καλείται να το φέρει η μεσαία εισοδηματική τάξη, η οποία και πάλι συμπιέζεται.
Πολλοί ισχυρίζονται πως οι Έλληνες του ιδιωτικού τομέα εργάζονται σήμερα σκληρότερα από το μέσο Ευρωπαίο. Αυτό είναι ίσως αληθές. Αλλά η εργασία αυτή γίνεται χωρίς μεσοπρόθεσμους ορίζοντες, χωρίς σύστημα και συνέπεια και μέσα σε ένα περιβάλλον χαώδες και εχθρικό που (με επικεφαλής το αδιάφορο, ανοργάνωτο, άσχετο, διεφθαρμένο και πανάκριβο Ελληνικό Κράτος) αντιστρατεύεται κάθε δημιουργική προσπάθεια και κάθε έννοια αξιοκρατίας. Οι συναλλασόμενοι επιβραβεύονται και οι ικανοί αποθαρρύνονται ή μπαίνουν στο “ψυγείο” ή και διώκονται. Έτσι, ο μόχθος δεν αποδίδει αποτελέσματα ωφέλιμα για το σύνολο της οικονομίας και της κοινωνίας. Οι νέοι απογοητεύονται και στρέφονται στην επιβίωση (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) ή και στη φυγή. Και, στα πλαίσια της γενικότερης απαισιοδοξίας αλλά και της οικονομικής ανέχειας, η υπογεννητικότητα εν μέσω παγκόσμιας πληθυσμιακής έκρηξης (το μέγιστο αυτό πρόβλημα του Ελληνισμού, που όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί αποφεύγουν επιμελώς να αντιμετωπίσουν) αναμένεται να επιδεινωθεί.

Η δυσαρέσκεια της κοινωνίας διογκώνεται καθημερινά εν μέσω αμφισβήτησης της αξιοπιστίας αλλά και των πολιτικών και τεχνικών ικανοτήτων όσων διαχειρίζονται την κρίση. Οι ταγοί του Έθνους, αντί να δίνουν αυτοί πρώτοι το παράδειγμα της λιτότητας με το να απεμπολήσουν διάφορα οικονομικά προνόμια που επιφυλάσσουν στον εαυτό τους αλλά και στο προσωπικό της Βουλής , δρούν σαν να μη τους αγγίζουν προσωπικά οι στερήσεις στις οποίες υποβάλλουν οι ίδιοι τον ελληνικό λαό . Τα ισχυρά συνδικάτα των προνομιούχων του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ (και όχι μόνο) κάνουν το πάν για τη διατήρηση των προνομίων τους σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Εξαγγέλλονται μέτρα ως «τελειωτικά» που αντικαθίστανται με σκληρότερα μετά από λίγο. Αρκετά από τα μέτρα αυτά είναι και αντικρουόμενα και κάποια οδηγούν σε περαιτέρω αύξηση της φοροδιαφυγής. Το κράτος έχει ατονήσει. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης φλυαρούν με τρόπο που δημιουργεί έναν διάχυτο πανικό, ο οποίος καταλήγει στο “ο σώζων εαυτόν σωθήτω”. Έτσι, αποσύρονται οι καταθέσεις και ένα μέρος τους αποστέλλεται στο εξωτερικό για “φύλαξη” με αποτέλεσμα να μένουν οι τράπεζες από ρευστό και να επικαλούνται την κρατική στήριξη, δηλαδή μεγαλύτερη φορολογία. Και με την υπογραφή της συνθήκης “Δουβλίνο ΙΙ” γίναμε η κύρια χώρα σταυλισμού λαθρομεταναστών στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια, παρουσιάζουμε μια εικόνα παρακμής και κοινωνικοοικονομικής διάλυσης. Κατά τα άλλα απορούμε γιατί δεν μας εμπιστεύονται και γιατί τα spreads των ελληνικών ομολόγων έχουν εκτοξευθεί στα ύψη...

Ατυχώς, η κρίση στην οποία περιήλθαμε έχει μακρύ δρόμο και θα χρειαστούν δεκαετίες για να προσγειωθούμε στη νέα πραγματικότητα και να μπούν νέες βάσεις, πρωτίστως στη νοοτροπία και την οικονομία. Αντί όμως η ελληνική κοινωνία να έχει δραστηριοποιηθεί συντεταγμένα ως παραγωγικό μελίσι, έχει αντίθετα αδρανοποιηθεί κατά τα τελευταία τρία χρόνια περιμένοντας την καταιγίδα της υποβάθμισης και της ανεργίας με γκρίνιες και με σταυρωμένα τα χέρια ως αμέτοχος παρατηρητής των επερχομένων δεινών. Νέοι με προσόντα, για τα οποία πολλά δαπανήθηκαν τόσο σε οικογενειακό όσο και σε κρατικό επίπεδο, αναζητούν ήδη απασχόληση στο εξωτερικό: αυτοί που θάπρεπε τώρα να αξιοποιούνται δραστήρια στη χώρα μας για να μας βγάλουν μια ώρα αρχύτερα από την κρίση. Φαίνεται πως η Ελλάδα είναι η χώρα της ΕΕ με το λιγότερο αξιοποιημένο ανθρώπινο δυναμικό.

2. Ηγεσία και Παιδεία

Είναι φανερό ότι απουσιάζει παντελώς μια δυνατή και αξιόπιστη ηγεσία που θα δράσει ως καταλύτης: Να πεί όλη την αλήθεια στον ελληνικό λαό, να κάτσει “κάθε κατεργάρη στον πάγκο του”, να καταργήσει τα προνόμια της Βουλής, να συγκρουσθεί με τις συντεχνίες που καταδυναστεύουν επί δεκαετίες τον τόπο, να δώσει ένα όραμα στο λαό και με το παράδειγμα και τις ενέργειές της να αποκαταστήσει την αξιοπιστία και την αξιοκρατία και να καθοδηγήσει τον κόσμο σε μια προσπάθεια ώστε να ξεπεράσουμε τη φοβερή αυτή κρίση πάνω σε πιό στέρεα κοινωνικοοικονομικά θεμέλια. Πού όμως θα βρεθεί αυτός ο καταλύτης; Και ποιά είναι τα θεμέλια όπου θα στηριχθεί η “αναγέννηση” αυτής της χώρας;

Λέγεται συχνά ότι, σε καθεστώς Δημοκρατίας, η ηγεσία μιας χώρας είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας της. Και αυτό διότι η ψήφος δίνεται με βάση τις προσδοκίες του εκλογικού σώματος. Όταν λοιπόν η μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων απαιτεί ρουσφέτια και διορισμούς (εν μέσω μιας κοινωνίας όπου ο καθένας έχει την τάση να παρακάμπτει τους θεσμούς όταν αυτοί δεν τον βολεύουν) με αυτά ακριβώς θα ασχολούνται αναγκαστικά και οι πολιτευτές.

Ιδού λοιπόν ο φαύλος κύκλος. Άν θέλουμε όμως να ξεφύγουμε από αυτή τη φαυλότητα μόνο ένας τρόπος υπάρχει: “ΚΑΤAΛΛΗΛΗ ΠΑΙΔΕΙΑ”! Να συνειδητοποιήσει δηλαδή ο καθένας μας ότι η περιφρόνηση των θεσμών και των νόμων μπορεί μεν να βολεύει συγκυριακά κάποιους αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί το χάος που μας ταλανίζει ως κοινωνία (ή ως μή κοινωνία, έτσι που την καταντήσαμε).

Χρειαζόμαστε λοιπόν μια παιδεία που θα διδάξει επί τέλους τους Έλληνες τι θα πεί ΔΙΑΛΟΓΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Μια παιδεία που θα πείσει ότι αληθινός πατριώτης είναι όποιος προτάσσει το συμφέρον του τόπου. Μια παιδεία που θα καταδικάζει στη συνείδηση του καθενός τον ψεύτη και τον κλέφτη και θα εξοστρακίζει όποια ηγεσία ή πολίτη ακολουθεί τέτοιες πρακτικές. Μια παιδεία που θα απαιτεί τη διαφάνεια περί τα κοινά επί ποινή καταφρόνησης όσων αποκρύπτουν ή διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Μια παιδεία που θα καλλιεργήσει την πεποίθηση ότι ο Δημόσιος λειτουργός διορίζεται και πληρώνεται για να υπηρετεί τον πολίτη και όχι για να τον καταδυναστεύει. Μια παιδεία δημοκρατική που θα διδάσκει σεβασμό στην απόφαση της πλειοψηφίας αλλά και στον πλησίον και στις όποιες αιτιολογημένες πεποιθήσεις του. Μια παιδεία που θα μάθει τον πολίτη να τεκμηριώνει με σοβαρότητα τη γνώμη του και να ακούει με ενδιαφέρον τη γνώμη του συνομιλητή του. Μια παιδεία που θα μάθει τα άτομα πώς να συνεργάζονται αρμονικά για ένα κοινό σκοπό. Μια παιδεία που θα διδάξει τα μέλη της κοινωνίας πώς να συμβιβάζουν αντικρουόμενα συμφέροντα. Και τέλος, μια παιδεία που θα θεμελιώσει το σεβασμό στην ισονομία και στη Δικαιοσύνη.

Ατυχώς, το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν ασχολείται καθόλου με τις θεμελιώδεις αυτές πρακτικές. Ο κάθε Υπουργός Παιδείας παρουσιάζει μόνο “μεταρρυθμίσεις” καθαρά τεχνικού χαρακτήρα και όχι ουσίας όπως όσα προαναφέρθηκαν. Και όλες αυτές οι “μεταρρυθμίσεις” αποτυγχάνουν επειδή δεν έχουν τα απαραίτητα θεμέλια. Και τα θεμέλια αυτά τίθενται μόνο στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό Σχολείο από κατάλληλους δασκάλους και όχι τις παραμονές των εισαγωγικών εξετάσεων για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Τότε είναι πλέον πολύ αργά γιατί οι εσφαλμένες νοοτροπίες και πρακτικές έχουν ήδη εμπεδωθεί.

Στη χώρα μας, κάθε προσπάθεια κοινωνικού διαλόγου ναυαγεί ακριβώς γιατί δεν έχουμε μάθει από μικροί να κάνουμε διάλογο. Κατά βάθος, δεν πιστεύουμε στο διάλογο: δεν μας ενδιαφέρει η διαφορετική γνώμη ή το πρόβλημα του άλλου. Άρα, είμαστε ανίκανοι να διαμορφώσουμε μια ισορροπημένη και δίκαιη κοινωνία. Δείτε τους δήθεν διαλόγους στα τηλεοπτικά παράθυρα: πρόκειται συνήθως για άθροισμα μονολόγων που δεν συναντιούνται ποτέ. Έχει κανείς ακούσει δύο “συνομιλητές ” να παραδέχονται ο ένας τη γνώμη του άλλου οσάκις αυτή βασίζεται σε ισχυρότερα επιχειρήματα; Ή μήπως τότε αντιδρά με υπεκφυγές και με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς; Και πόσο συχνά ακούμε την ομολογία: «Δεν γνωρίζω αρκετά καλά το θέμα, θα το μελετήσω και θα σας πώ»; Απλά, όλοι έχουν ατεκμηρίωτη άποψη επί παντός επιστητού και το «δεν γνωρίζω» αποτελεί όνειδος για όποιον το εκφέρει.

Οι Έλληνες είναι ένας ζωηρός και ανήσυχος λαός που οδηγήθηκε σε λήθαργο, αναρχία και παραισθήσεις κατά την τελευταία τριακονταετία. Είναι βέβαιο ότι εάν ενημερωθεί σωστά, εμψυχωθεί και αναλάβει την τύχη του με όραμα, με τρόπο σοβαρό και συστηματικό και με βάση το διάλογο μπορεί και πάλι να δημιουργήσει. Οι μυριάδες των Ελλήνων που διαπρέπουν σε άλλα περιβάλλοντα αποτελούν αδιάψευστο τεκμήριο. Αρκετές από τις βασικές προϋποθέσεις υπάρχουν: Υπέροχος τόπος και κλίμα, καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό, ψυχή και απίθανη γεωγραφική θέση. Λείπουν όμως η εμπιστοσύνη, ένα μικρό και ευέλικτο κράτος, η σύγχρονη νοοτροπία, η μακροπρόθεσμη σκέψη και η καλή διοίκηση.

Όσο για την ηγεσία που θα κληθεί να οδηγήσει τη χώρα, αυτή δεν συνίσταται κατ’ ανάγκη σε ένα χαρισματικό ηγέτη, ο οποίος, ούτως ή άλλως, δεν διαφαίνεται προς το παρόν στον ορίζοντα. Καλό θα ήταν βέβαια σ’ αυτή την περίοδο κρίσης να υπήρχε και να ήταν και πραγματικός πατριώτης . Όμως, η τύχη ενός έθνους δεν είναι δυνατόν να εξαρτάται αποκλειστικά από μία και μόνο προσωπικότητα και όταν αυτή απουσιάζει να περιμένουμε άπραγοι την εμφάνισή της . Χώρες ανάλογου μεγέθους όπως η Ελβετία, η Ολλανδία και η Φινλανδία προχωρούν μια χαρά και χωρίς χαρισματικούς ηγέτες. Αλλά και μικρότερες, όπως η Κύπρος και το Λουξεμβούργο. Όμως εκεί λειτουργούν το κράτος, οι θεσμοί και οι νόμοι ερήμην των κομμάτων. Η Ιταλία άλλαζε στο παρελθόν κυβερνήσεις συχνότερα από εμάς αλλά και εκεί οι μηχανισμοί εργάζονται εύρυθμα από μόνοι τους. Όλες αυτές οι κοινωνίες γνωρίζουν πώς να αυτοδιοικούνται.

Χρειαζόμαστε λοιπόν σταθερούς θεσμούς που να τους σεβόμαστε και ένα απλούστερο, ακομμάτιστο και αποτελεσματικότερο κράτος, χωρίς το οποίο ούτε ο ικανότερος ηγέτης δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. Χρειαζόμαστε κατάλληλη παιδεία, που θα περιλαμβάνει και ριζικό επαναπροσδιορισμό της αποστολής της κάθε εκπαιδευτικής βαθμίδας. Χρειαζόμαστε και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Επειδή όμως αυτά απαιτούν πολύ χρόνο για να σχεδιαστούν, να συζητηθούν και να ευδοκιμήσουν και οι ανάγκες της χώρας μας είναι άμεσες και πιεστικές θα πρέπει να ασκηθεί από τους πολίτες πίεση στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συστήσει άμεσα υπό την αιγίδα του μια Ομάδα μη κομματικών προσωπικοτήτων με συμμετοχή και εκπροσώπου των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ώστε, παράλληλα με την άμεση διαχείριση της κρίσης, να προτείνει τις βάσεις για τη μεγάλη αλλαγή στο Κράτος, στην Παιδεία και στη Δικαιοσύνη. Επειδή η ομοφωνία των κομμάτων, ακόμη και σε περιόδους εθνικής κρίσης, δεν συνάδει με την παράδοσή μας, άς διαχωριστούν τουλάχιστον οι βραχυπρόθεσμοι στόχοι (διαχείριση της κρίσης) από τους μεσοπρόθεσμους (κρατικός μηχανισμός, παιδεία, δικαιοσύνη) και οι τελευταίοι ας αντιμετωπισθούν σθεναρά με βάση τις προτάσεις της Ομάδας Προσωπικοτήτων, που θα τεθούν σε ευρύ δημόσιο διάλογο πρωτού καταλήξουν σε υποχρεωτική εφαρμογή από τις επερχόμενες Κυβερνήσεις.

Ό,τι όμως και άν συμβεί, ένα είναι το βέβαιο: ότι χωρίς ριζική αλλαγή στην επικρατούσα νοοτροπία και χωρίς συνεχή και ουσιαστικό διάλογο τίποτα δεν θα πάει προς το καλύτερο. Και τα κλειδιά εδώ είναι η Παιδεία και το καλό παράδειγμα από τις κάθε είδους ηγεσίες του τόπου, που πρέπει επιτέλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι του Έθνους.


dimitris.kazis@gmail.com

Ο κ. Δημήτρης Αρ. Κάζης, είναι τ. Ερευνητής του ΚΕΠΕ




Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (18)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
     
    Τι «φρενάρει» διαχρονικά | 06/07/2011 18:53
    Θαυμαζω και χειροκροτω το αρθρο σας. Θα ηθελα να ξερω πια αλλα συμβουλευτικα αρθρα γραψατε αποκλειστικα για το καλο της πατριδας μας, σ' ημερησια εφημεριδα η ΜΜΕ πριν το <> στο ΚΕΠΕ. Ευχαριστω.
    Αντωνυμος
    απάντηση21
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Σε αναζήτηση της κρίσιμης μάζας των ανθρώπων που θα αναλάβει τις τύχες της | 05/07/2011 18:32
    Συγχαρητήρια για τη ψύχραιμη και διορατική ανάλυση της αποσύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας και ευχαριστίες γιατί τη συνοδέψατε με προτάσεις και όχι αφορισμούς και με την αισιοδοξία ότι μπορούμε με εκπαίδευση, οργάνωση, και σκληρή δουλειά να ξανασταθούμε στα πόδια μας. Είμαι βέβαιη ότι εκφράσατε τις σκέψεις και τις προσδοκίες μεγάλου αριθμού ανθρώπων.
    fil
    απάντηση130
     
     
    ποιοτητα | 05/07/2011 16:43
    Απο τα καλυτερα αρθρα μεσα στον ορυμαγδο της υστεριας,της βιας και του φοβου,μια ελληνικη κοινωνια που πασχιζει να βρει τα βηματα της και τον μπουσουλα της αναμμεσα απο ενα απροσπελαστο κομμματικοποιημενο κρατος και τα τρομολαγνικα ΜΜΕ που της κανουν συνεχως πλυση εγγεφαλου.Βεβαια ο "εφυσηχασμος"των προηγουμενων δεκαετιων εχει τωρα τις οδυνηρες συνεπειες του,και πολυ σωστα θετετε την παραμετρο της νοοτροπιας που προβλεπω οτι η αλλαγη της θα τραβηξει μακρια σε χρονο,επειδη εχω ζησει και ζω σε χωρα της Β.ΕΥΡΩΠΗΣ(ΣΟΥΗΔΙΑ)η διαφορα της νοοτροπιας ειναι τεραστια(και της παιδειας),εκει η κοινωνια δεν ανεχεται την ανομια,την λαμογια και το ρουσφετι και σαν καθρεπτης της κοινωνιας λειτουργει και η πολιτικη οπου οι ΜΗ χαρισματικοι πολιτικοι ξερουν τα ορια τους και λειτουργουν αποκλειστικα μεσα σε αυτα.Προσωπικα πιστευω οτι ειναι ατοπο να περιμενουμε οτι θα αποκτησουμε μια σοβαρη πολιτικη ηγεσια οταν σαν κοινωνια δεν δειξουμε μηδενικη ανοχη στην ανομια οχι με προπηλακισμους,υβρεις και βια αλλα με την καθημερινοτητα μας οταν δεν δινουμε "γρηγοροσημο",οταν δεν λαδωνουμε,οταν καταγγελουμε παρανομες συμπεριφορες,οταν και εμεις οι ιδιοι ειμαστε ενταξει στις υπωχρεωσεις μας απεναντι στο κοινωνικο συνολο(κρατος), και τοσα αλλα πραγματα ακομη,ειναι σιγουρο οτι σαν λαος εχουμε μαθει διαφορετικα τα πραγματα αλλα αυτο το μοντελο εχει πλεον χρεοκωπηση,η αλλαγη θα ειναι επιπονη και πολυ σωστα γραφεις οτι η παιδεια και ο προσανατολισμος της θα παιξει σημαντικοτατο ρολο,μενει να δουμε αν η κοινωνια εχει το κουραγιο και τις αντοχες να ακολουθησει τις πιο δυσκολες αλλα πιο σιγουρες διαδρομες η' αν ακολουθηση τον ευκολο δρομο της αυτοκαταστροφης της...
    sakis
    απάντηση40
     
     
    Merikes ananges akomi ! | 05/07/2011 09:06
    Symfono me ta legomena tou arthrografou eos enos simeiou. Parelipse kata tin gnomi mou na anaferthi eis tin anangi pitharheias kai dikaias efarmogis tis taxis. Afta einai aparetita mazi me tin paideia mas, pou kata tin gnomi mou apousiazi. Os pros tin krisi pou pernaei i hora mas, kai ya tahitates efarmoges, anaptixiakes drastiriotites pou hreiazonde ya na arhisi i roda na dra apotelesmatika, tha eprepe na ehoun dimiourgithi ta sosta kai apodotikotera organika somata draseos, medihos kanena kivernitiko embodio, pou tha ihan tin efthini tis efarmogis aparetiton kinitron, programmaton, afstirou eleghou, kai apotelesmatikon ergon anaptixeos endos tou amesou melon, kai me to mono kritirio tous na einai i prosfora kapiou entharyntikou melon ya tin nea genia mas. Ya na doume ti alla mas epifilazei afti i kyvernisi . O apelpismenos
    O Apelpismenos
    απάντηση00
     
     
    Τι «φρενάρει» διαχρονικά την ελληνική κοινωνία | 05/07/2011 08:33
    Μεγάλη, τεράστια η ευθύνη των 50ρηδων και 60ρηδων. Αυτές είναι οι γενιές που μας έφεραν εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Είναι δε, κατά την την ταπεινή μου άποψη, οι γενιές που συγκεντρώνουν όλα σχεδόν τα προβληματικά χαρακτηριστικά που αναδείχνει το καθόλα εύστοχο άρθρο και τα "κληροδότησαν" δυστυχώς και στις επόμενες. Δεν λέω, ορισμένοι απο αυτούς αγωνίστηκαν, ίδρωσαν και μάτωσαν - κάποιοι ακόμη και τώρα. Ωστόσο τα μετακατοχικά σύνδρομα και συμπλέγματα που συνοψίζονται στην φράση "άρπαξε να φας και κλέψε να'χεις" που τους συντρόφευαν στην επιβίωση τότε, έγιναν τρόπος ζωής ακολουθώντας τους έως και σήμερα που παραδίδουν εμάς τους νέους, πανηγυρικά σε ένα ιδιότυπο, νέο καθεστώς "κατοχής".
    max
    απάντηση100
     
     
    ΩΡΑΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ. ΕΧΕΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ...? | 05/07/2011 03:38
    Πολύ ορθά , ο Π Δ σίγουρα γνωρίζει. Το θέμα είναι αν θέλει να αποδείξει οτι δεν βρίσκεται τυχαία στη θέση. Κάποιοι μπορεί να μιλήσουν για θέμα συνταγματικών αρμοδιοτήτων και κάποιοι δε θα ξεχάσουν οτι ο Π Δ προέρχεται απ ευθείας απο την καρδιά του υπάρχοντος συστήματος. Μπορεί να κάνει την υπέρβαση? Φθάνει να ακούσει κανείς το επίπεδο των διαλόγων των πρυτάνεων ,η τών καθηγητών για να καταλάβει και ο τελευταίος που δεν το χε καταλάβει ,οτι η "αυριανική ", η "τριανταφυλοπουλική ",και άλλες επώνυμες κουλτούρες κυριαρχουν στην καθημερινότητα και στους δήθεν διαλόγους της "'αμεσης δημοκρατίας της πλατείας". Η παιδεία ναι θα έλυνε τα προβλήματα.Αλλά ποιοί θα ειναι οι δάσκαλοι του αύριο? Ο Μάκης?Ήδη αυτοαναγορευθικε, ως προστάτης και ηγέτης της πλατείας . Ήδη κάποιοι τον προτείνουν για ΠΔ. Αλοίμονο. Ο Μάκης, οΘέμος και μια σειρά απο υαινες-προστάτες life style
    Φ ΠΕΤΡΙΔΗΣ
    απάντηση30
     
     
    Έχετε συνειδητοποιήσει τι γράφετε; | 05/07/2011 01:09
    Γράφετε ότι ο Έλληνας θεωρούσε ότι η ΕΕ θα προστάτευε και θα προικοδοτούσε την πατρίδα μας εξαιτίας της ένδοξης ιστορίας της και της μεγάλης συνεισφοράς της κλασσικής αρχαιότητας στη διαμόρφωση του σύγχρονου Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μόνο κάποιος βλάκας θα πίστευε κάτι τέτοιο. Και όχι μόνο, διότι για 30 χρόνια του λένε ότι είναι άχρηστος, βλάκας κι ανίκανος. Του λένε ότι η χώρα του είναι χειρότερη κι από Ζιμπάμπουε κι ότι τίποτα δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Να γιατί, όπως πολύ ορθά είπατε, εδώ και τρείς δεκαετίες, η ελληνική κοινωνία υφίστανται μια συνεχή υποβάθμιση και παρακμή. Αλλά, αν μετά από όλη αυτήν την πλύση εγκεφάλου, ο Έλληνας, πιστεύει ακόμα ότι είναι μια ανώτερη φυλή τότε, είτε είναι κάτι περισσότερο από βλάκας είτε είναι η ζωντανή απόδειξη του ότι η ψυχολογία, όπως διδάσκεται σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου, είναι εντελώς λανθασμένη και το ότι, ότι λες στα παιδιά σου ότι είναι αυτό θα γίνουν σαν μεγαλώσουν, δεν ισχύει κάτω από καμιά περίπτωση. Γράφετε ακόμα πως αντί η ελληνική κοινωνία να έχει δραστηριοποιηθεί συντεταγμένα ως παραγωγικό μελίσσι, έχει αντίθετα αδρανοποιηθεί κατά τα τελευταία χρόνια. Μα κατανοείτε ότι μιλάτε για τη συλλογικότητα μιας κοινωνίας; Ποια συλλογικότητα; Ποιό έθνος στο οποίο κάποιοι θα λογοδοτήσουν όπως λέτε; Εδώ η πλειοψηφία των δημοσιογράφων και της (προοδευτικής) κουλτούρας, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο του λέει ότι δεν είναι Έλληνας αλλά ένα κράμα από Αλβανο-Τουρκο-Σλάβους παραδόξως ομιλούντος Ελληνικά κι ότι το Έθνος του ήταν απλά μια μόδα της εποχής. Ο Έλληνας στα τελευταία χρόνια έχει διδαχτεί ότι τίποτα κοινό δεν τον ενώνει με τους άλλους συμπατριώτες του κι ότι δεν ανήκει σε αυτή τη γη κι ούτε κι αυτή του ανήκει. Αν θέλετε να κάνετε κάποια διαφορά με τα άρθρα σας κοιτάξτε πρώτα τι διδάσκουν οι δυτικο-Ευρωπαίοι στα παιδιά τους και ιδικά οι Αγγλοσάξονες. Κοιτάξτε τα πρότυπα που τόσο απλόχερα τους δίνουν. Κοιτάξτε πως δημιουργούν συλλογικότητα και πατριωτισμό. Άλλωστε, πατριωτισμός είναι απλά το να αγαπάς το σπίτι σου.
    Φώτης
    απάντηση55
     
     
    @ Άνεργος – μορφωμένος – ανειδίκευτος | 05/07/2011 00:49
    Για πες μας φίλε μορφωμένε, αν δεν υπήρχε ζωντανό πλάσμα που να μπορεί να διαβάσει και να κατανοήσει Πούσκιν και Κάφκα όπως αρχικά γράφτηκαν δεν πιστεύεις ότι θα είχες χάσει κάτι; Αν δεν υπήρχαν άνθρωποι που να δακρύσουν με τον Σιέλλη, τον Τέννισον ή τον Βύρωνα διαβάζοντας την ομορφιά της αρχικής τους γραφής, δεν θα είχες χάσει κάτι; Αν δεν υπήρχαν άνθρωποι που να χαθούν στον Δάντη ή στον Ζορμπά του Καζαντζάκη δεν θα είχες χάσει κάτι; Θα ήταν η ζωή σου το ίδιο γεμάτη αν έμπαινες στο αεροπλάνο και κατεβαίνοντας στο Παρίσι, στη Βομβάη ή στο Τόκυο, έβλεπες τα ίδια με την Αθήνα και τη Νέα Υόρκη; Αν όλα σου τα φαγητά είχαν την ίδια γεύση; Ελπίζω ή δική σαου κάστα να μην είναι η πλειοψηφία γιατί σε εμένα αληθινά αρέσουνε οι έντονες γεύσεις στο φαΐ μου. Πες μου όμως, ποιος σε μόρφωσε στα αλήθεια να του στείλω συγχαρητήρια; Ο Βερέμης, ο Σόρος ή η Παπαρήγα;
    Φώτης
    απάντηση42
     
     
    Giafto fefgoun apo tin Ellada ... | 04/07/2011 23:11
    Simfono apolita. Gia aftous akrivos tous logous epestrepsa stin Ellada mono gia ena mina meta tis spoudes mou stin Agglia. Mou itan adinato na ziso peritrigirismeni apo aftin tin nootropia kai pira ti megali apofasi na figo. Oi Aggloi kai oi Galloi den pane diakopes kathe xrono kai andi na katigoroun alles hores gia ta provlimata tous, vriskoun neous tropous na ta antimetopizoun. Hriazetai riziki allagi se polla themata, to provlima einai poios tha this xekinisei?
    Ανώνυμος / η
    απάντηση10
     
     
    Χρειαζομαστε αποτελεσματα αυριο. | 04/07/2011 22:49
    Σμφωνω με τις θεσεις, θα παρατηρησω ομως οτι δινουν λυσεις μακροχρονιες. Δυστυχως χρεiαζομαστε αποτελεσματα αυριο και οχι σε 30 χρονια. Οι Ελληνες ειναι πανεξυπνοι ανθρωποι και δουλευταραδες. Το εχουνε αποδειξει παναξια, οταν δουλευουν στο εξωτερικο σε συστηματα που προωθουν τα εξυπνα μυαλα. Αυτοι που μεινανε πισω, ας το πουμε ετσι, ζουνε εδω και δεκαετιες σε ενα πολιτικο και οικονομικο συστημα που ειναι οπισθωδρομικο. Αρχισαμε πριν 30 χρονια, παρα την τοποθετηση μας στην Ευρωπαικη Κοινοτητα, με τους λαικισμους της πολιτικης ηγεσιας που ελεγε αμεσα και εμμεσα οτι δεν ειμαστε μελη του δυτικου μπλοκου. Ειχαμε τους λαικισμους εναντιον των Αμερικανων, των βασεων, των Ευρωπαιων, κλπ. Μιλαμε δηλαδη σκιζοφρενικα πραγματα. Μετα του ειπανε του Ελληνα, εσυ εισαι και οχι αλλος, και με την ευκαιρεια, αμα δεν σου αρεσει παρε και ενα διαζυγιο χωρις την Εκκλησια να σου τα πρηζει. Και αρχισαμε, με την διαλυση της οικογενειας,τα ρουσφετια, με τις κομπινες εναντιον της Ε.Ε., με τις εξαγορες ψηφων, με την αδιαλλαξεια, με τον ζαμαφουτισμο να δημιουργουμε ενα συστημα που ηταν ανεξελεγκτο απο την πολιτεια, η οποια εχει δυο ευθυνες, την προστασια του πολιτη απο εσωτερικους και εξωτερικους εχθρους, και την δημιουργεια των απαραιτητων προυποθεσεων για οικονιμκη ευημερια. Τα τελευταια 30 χρονια, οι κυβερνησεις αποτυχανε και στα δυο μετωπα. Το Ευρω αν και δεν δουλευει σαν νομισμα, ειχε ενα θετικο αποτελεσμα; εβγαλε στην επιφανεια την σαπιλα του συστηματος μας. Η πολιτικη ηγεσια ας εξυπηρετησει το εθνικο συμφερον, και ας αρχισει να εφαρμοσει τους νομους. Θα δητε ποσο γρηγορα μια πολιτεια δικαιου αλλαζει την νοοτροπια των πολιτων της. Παραλληλα, ας ξεκουμπιστη απο το να ανακατευεται στον ιδιωτικο τομεα, και να το παιζει εργολαβος νεων θεσεων εργασιας. Ας αφησουν τον δικαιο ανταγωνισμο να κανει την δουλεια του. Επισης, ο δανεισμος για την πρωτη κατοικια ειτε απαγορευεται, ειτε η τραπεζα δεν μπορει να στην παρει. Αυτα....
    STX
    απάντηση20
     
     
    Ας ξεφύγουμε επιτέλους απο την Αρχαιολατρεία, απο τα ωραία λόγια και ας κοιτάξουμε την πράξη! | 04/07/2011 19:39
    Τα ωραία λόγια είναι πάντα ωραία λόγια.. Τιποτε περισσόρερο, τίποτα λιγότερα . Με ωραία λόγια δε χτίζεις παλάτια. Με τα λόγια μόνο κάποιοι χτίζουν ανώγια και κατώγια. Ας κοιτάξουν λοιπόν να εναρμονίσουν τον εκπαιδευτικό Σύστημα στις σημερινές ανάγκες. Ας δουν για παράδειγμα τι επιλέγουν να μάθουν οι ενήλικες στα ΚΕΕ.. Τί έχει πέραση ρε αδελφέ! Γιατί μου πείτε οτι αυτό που επιλέγει με την ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ο ενήλικας, δεν θα το σκεφτόταν ποτέ να το επιλέξει ο ανήκλικος! Ξένες γλώσσες , πληροφορική, λογιστικά και διάφορα άλλα τεχνικά μαθήματα θα πρεπε να ήταν στην πρώτη γραμμή απο το Λύκειο κιόλας. Τώρα μπορεί να υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν οτι η επιστροφή στις ρίζες των λέξεων που καθημερινώς χρησιμοποιούν οι Νεοέλληνες θα κάνει την χώρα μας πιο ανταγωνιστική και πιο παραγωγική.. Ελπίζω μόνο να είναι κάποιοι και όχι η πλειοψηφία.. Υ.Γ Και άντε έμαθα να λέω ταχυφαγείο, αντι fast-food, τί κέρδισα; Τί κερδίσαμε; Ωραία λόγια να αγαπιομαστε..
    anergos-morfomenos-aneidikeutos
    απάντηση669
     
     
    δεν εχω να προσθεσω τιποτε | 04/07/2011 18:36
    οπως ο τιτλος διαυγες, αντικειμενικο, χωρις ηττοπαθειες! απο τα πολυ πολυ πολυ λιγα αρθρα που με βρισκουν συμφωνη στην καθε φραση.
    ειρηνη
    απάντηση662
     
     
     
    κάποια οράματα υπήρξαν | 04/07/2011 18:23
    Νομίζω ότι λίγοι μπορούν να διαφωνήσουν με τα κύρια σημεία του άρθρου. Παρ΄όλα αυτά θα έλεγα ότι η άποψη ότι η παιδεία είναι η βάση των πάντων για τη χώρα είναι τόσο αυταπόδεικτη που δεν αποτελεί "λύση" για τα προβλήματα. Γιατί και η παιδεία είναι ζήτημα νοοτροπίας και είναι και ζήτημα αρχών η ίδια, και είναι και ζήτημα εργατικότητας, κ.λ.π. Άλλωστε "η παιδεία" δεν είναι άψυχο αντικείμενο, είναι οι δάσκαλοι και οι μαθητές, οι γονείς τους και η διοίκηση, οι συγγραφείς των βιβλίων και οι πανεπιστημιακοί που εκπαιδεύουν τους δασκάλους, και άλλα τόσα. Δηλαδή είναι όλα αυτά που αντιμετωπίζουν πρόβλημα, άρα και η παιδεία είναι μέρος του προβλήματος παρά λύση. Διότι τι είδους αρχές ελευθερίας θα διδάξει ο πανεπιστημιακός στους φοιτητές του όταν - κατά την προσφιλή έκφραση φίλου - αγοράζει και πουλάει τις ψήφους του στα πανεπιστημιακά συμβούλια και "εκδίδεται πνευματικά" προκειμένου να εξασφαλίσει καλές διασυνδέσεις για να εκλεγεί τελικά καθηγητής; Ποια δημοκρατία θα διδάξει "η παιδεία μας" όταν οι μαθητές μαθαίνουν από τα 12 ότι ο καθένας μπορεί να λοιδωρεί τους συμμαθητές του χωρίς συνέπειες ή μπορεί να κλείνει το σχολείο για βδομάδες επειδή έτσι του κάπνισε (και πάλι χωρίς συνέπειες;) Και όσο για τα οράματα στην μετά το 1981 εποχή, υπήρξαν μεν λίγα αλλά υπήρξαν. Άλλο εάν ο "εκσυγχρονισμός" δεν αγκαλιάστηκε σαν όραμα από την πλειοψηφία της δεκαετίας του '90, άλλο αν ο "εξευρωπαϊσμός" και το φιλόδοξο σχέδιο για πλήρη συμμετοχή στην καρδιά της ευρωπαϊκής ενοποίησης αποκλήθηκε "αποστροφή του βλέμματος από τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών" (τάδε έφη ¨Ακης Τσοχατζόπουλος το 2003...) Οράματα υπήρξαν, γι αυτό και η ελληνική προεδρία στην Ε.Ε. το 2003 ήταν τόσο πετυχημένη υπό δύσκολες συνθήκες. Μόνο που τα πίστεψαν και προσπάθησαν γι αυτά λιγότεροι από όσους θα έπρεπε. Οι οραματιστές λοιδωρήθηκαν ως "διαχειριστές", αν και το μεγαλύτερο όραμα ίσως για μια χώρα και κοινωνία χωρίς κοινή λογική, όπως η ελληνική, είναι να μπορεί να τη διαχειρίζεται κανείς μέσα στην Ευρώπη.
    george
    απάντηση165
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
     
    αληθεια | 04/07/2011 17:49
    γιατι αυτα ολα δεν βγαινει ενας πρωθυπουργος να τα πει σε διαγγελμα να τα ακουσει ολος ο λαος
    wassilios argiriadis
    απάντηση410
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων