από metereologos.gr
Πέμπτη 24 Μαΐου 2018
 
 

Για μια εθνική πολιτική τού συν-

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 


Δεν είμαι πολιτικός αναλυτής. Ενας απλός πολίτης είμαι. Πολιτικά ευαίσθητος και λογικά- με τον κοινό νου- σκεπτόμενος. Παρακολουθώ τα τεκταινόμενα εντός και εκτός Ελλάδος. Διαβάζω, ακούω, ενημερώνομαι, μιλώ με συμπολίτες- μη πολιτικούς επίσης. Κι αισθάνομαι- με τον Σεφέρη- ότι «είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια,γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά». Κι αυτή τη φορά είναι η χώρα μας που «κάνει πανιά», έτοιμη- αν δεν ορθοφρονήσουμε- να εξοκείλει στην πρώτη ξέρα...

Σ΄ αυτές τις δύσκολες ώρες για τη χώρα πολιτικοί και πολίτες, κόμματα και άτομα, Ελληνες όλοι, δεν μπορούμε- έστω και τώρα, έστω για μία φορά, τώρα που βρισκόμαστε κοντά στο χείλος τού οικονομικού γκρεμού και τής επαπειλουμένης εξαθλίωσης - να ενστερνιστούμε την «εθνική ιδεολογία τού συν»; Να περάσουμε σε συν-εννόηση, συν-αίνεση, συν-ευθύνη . Πάνω απ΄ όλα σε συν-αντίληψη . Που θα πει να συν-αγωνιστούμε (κυριολεκτικά) για την αντιμετώπιση τής κρίσης. Ο λαός έχει εκλέξει δημοκρατικά μια κυβέρνηση και εξίσου δημοκρατικά έχει εκλέξει μιαν αντιπολίτευση από περισσότερα κόμματα. Το νιώθουμε πια όλοι ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση, διαχρονικά και συγχρονικά, περισσότερο ή λιγότερο, άμεσα ή έμμεσα, οι άνθρωποι που εμείς εκλέξαμε δεν είναι άμοιροι ευθυνών για τις αποφάσεις που πήραν, όπως άμοιροι ευθυνών δεν είμαστε κι όλοι εμείς οι πολίτες που με την ψήφο μας τους αναθέσαμε αυτή την ευθύνη. Εμείς οι πολίτες, που εξακολουθούμε να κρατούμε στα χέρια μας τις τύχες μας, να κρίνουμε πρόσωπα και καταστάσεις με την ψήφο μας, να υψώνουμε τη φωνή μας, για την οποία ισχύει πάντα η ρήση «φωνή λαού, οργή θεού» με ό,τι αυτό μπορεί πολιτικά να σημαίνει.

Τι είναι αυτό που ζούμε σε πολιτικό επίπεδο σήμερα; Μάς εγκατέλειψε- πολιτικούς και πολίτες- η σύν-εση που εξασφαλίζει ο κοινός νους ιδίως σε τέτοιες ώρες; Δεν έχουμε συν-αίσθηση πού οδηγούμεθα με την αλαζονεία, το πείσμα και τις μικροφιλοδοξίες; Δεν αισθανόμαστε το μερίδιο ευθύνης- μεγαλύτερης ή μικρότερης, αλλά υπαρκτής για όλους μας- για κόμματα και πολίτες; Δεν αισθανόμαστε ως πολίτες συν-ενοχή με πράξεις ή παραλείψεις, που συντήρησαν την ανευθυνότητα, ανέχθηκαν τη διαφθορά, υποβάθμισαν την παιδεία, υπέθαλψαν την αναξιοκρατία, υπηρέτησαν μεγάλα ή μικρά συμφέροντα, υιοθέτησαν το βόλεμα, βυθίστηκαν στην υπερκατανάλωση, θεσμοποίησαν το ατομικό συμφέρον; Χάσαμε την ψυχή μας; Δεν υπάρχει συλλογική συνείδηση ; Αίσθηση συν-υπευθυνότητας και διάθεση συν-εργασίας για να βρούμε λύσεις και διεξόδους από την πρωτοφανή αυτή κρίση δεν υπάρχουν;

Μπροστά στη συν-τριβή που απειλεί τη χώρα, την υπόστασή μας και, κυρίως, το μέλλον των νέων και των παιδιών, το οποίο πάμε να υπονομεύσουμε για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν, δεν μπορούμε να συνενωθούμε σε μια εθνική συν-έγερση , σ΄ έναν συν-αγερμό συνειδήσεων και προσπαθειών, σε μια σύν-θεση δυνάμεων και απόψεων με τη συν-δρομή όλων και μια πανεθνική συ-στράστευση;

Μιλώ για μια πολιτική τού συν-, για μια καθολική συ-σπείρωση, έναν εθνικό συν-ασπισμό όλων των πολιτικών δυνάμεων που βρίσκονται μέσα και έξω από τη Βουλή, με αξιοποίηση και εξωκοινοβουλευτικών προσώπων με ειδικές γνώσεις και ικανότητες. Αγνοώντας ή καταχρώμενοι κάθε έννοια τού συν- ( συνάντηση, συμ-φωνία, συγ-κατάβαση, συν-ύπαρξη ) στήσαμε ένα οικοδόμημα όπου επικρατεί πλήρης σύγχυση , ένα συν-ονθύλευμα απερισκεψίας και μωροφιλοδοξιών, έναν συν-εταιρισμόσυμ-φερόντων, έναν αποπροσανατολισμένο και αποπροσανατολιστικό συν-δικαλισμό με στρεβλώσεις, έναν συν-ωστισμό αρχολίπαρων με όραμα τη συν-αλλαγή . Προδώσαμε τη συν-τροφικότητα και πληρώνουμε με μοναξιά. Η συν-έργεια και η συν-ζήτηση τής ουσίας τής ζωής εκφυλίστηκαν σε ταπεινωτικές συν-ευρέσεις και προκλητικές συν-ουσίες αρχών, κανόνων και αξιών.

Δεν ισχυρίζομαι ότι ήρθε η συντέλεια τού κόσμου ούτε αποδέχομαι διάφορα σενάρια συν-ωμοσίας. Πολλές φορές αυτή η χώρα στάθηκε στα πόδια της, όρθωσε το ανάστημά της και βγήκε μπροστά. Αυτό επιβάλλεται να γίνει και τώρα. Γιατί καραδοκούν διάφοροι αυτόκλητοι σωτήρες... Αν η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα- πράγμα που έχει αποδειχθεί ότι ισχύει- τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος για όσους έχουν αυτή τη στιγμή στα χέρια τους την τύχη τής χώρας από μια έντιμη, ισότιμη, δημιουργική συν-εργασία, συν-ένωση και συν-αντίληψη. Υπάρχουν ακόμη μεγάλα περιθώρια για ουσιαστική και τίμια πολιτική συνεννόηση όλων των εκλεγμένων κομμάτων με λογικούς όρους και, πάνω απ΄ όλα, με συν-αίσθηση και συνείδηση τού τι χρωστάνε σ΄ αυτή την πατρίδα και στους απλούς ανθρώπους που τους εμπιστεύτηκαν τη δική τους ζωή και το μέλλον των παιδιών τους.

Κι ένα τελευταίο: Ας μην υποτιμά κανείς τη σύν-αξη στο Σύν-ταγμα και τον πρωτόγνωρο και εκκωφαντικό συμ-βολισμό της, που αν κατανοηθεί και αξιοποιηθεί σωστά μπορεί να συν-αποτελέσει καίρια συμβολή στην επίλυση τού εθνικού μας προβλήματος.

Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.



ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (6)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Ακούτε; | 14/06/2011 20:32
    Εγώ θέλω να θέσω ένα ερώτημα: Αυτούς τους ανθρώπους τούς άκουσε κανένας; Η πολιτική εξουσία ασχολήθηκε ποτέ με τους ανθρώπους τού πνεύματος; Κ.Μπαμπινιώτη,συμφωνώ σε οτιδήπο τε έχετε γράψει και κυρίως στο ακόλουθο: «Ο πολιτισμός ως εθνική άμυνα». Τον πολιτισμό οφείλουμε να προτάξουμε αυτές τις στιγμές, αφού, όπως πολύ εύστοχα έχετε επισημάνει, η οικονομική κρίση είναι ένα επιφαινόμενο. Είστε απ' τους λίγους ανθρώπους που επιμένετε τόσο πολύ σ΄ αυτό και κάνετε νύξη για έλλειμμα παιδείας. Επί τη ευκαιρία, θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου για το συνολικό έργο σας και γι΄ αυτά που μας έχει προσφέρει. Αυτή την περίοδο καταπιάνομαι με τη «Γραμματική της Νέας Ελληνικής» και οφέιλω να ομολογήσω πως για πρώτη φορά σ΄ ένα τέτοιο έργο, αποτυπώνεται ανάγλυφα η δομή, η οργάνωση και η λειτουργία της ελληνικής γλώσσας με τόσο ελκυστικό τρόπο. Επιθυμώ, επίσης, να εκφράσω τη συμπαράσταση μου -αν και δεν το ΄χετε ανάγκη- απέναντι στη γνωστή επιστημονική (και όχι μόνο) κοινότητ α(με προεξάρχοντα τον κ. Χάρη) που σύντονα ασχολείται με το σύνολο τού έργου σας με τόσο ανέντιμο τρόπο,με μια θρασύτητα έκδηλη σ΄ όλους. Να ξέρετε ότι ο απλός πολίτης, ο πολίτης που δεν ειδικεύεται σε ζητήματα τής γλώσσας, είναι σε θέση να καταλάβει την καλόπιστη κριτική απ΄ την χαιρεκακία ,απ΄ την ανεντιμότητα και την ιδιοτέλεια. Μην έχετε καμία ανησυχία γι΄αυτό. Καταλαβαίνει και αυτός που έχει ασχοληθεί πολύ λίγο με γλωσσικά θέματα ότι η «κριτική» τους περιορίζεται σε θέματα ήσσονος σημασίας και δεν επεκτείνεται στην ουσία του έργου σας, στα σημαντικά που εκείνο προσφέρει. Και αναφέρομαι, κυρίως, στο Λεξικό και τη Γραμματική σας, έργα στα οποία η «κριτική» συνεχίζεται αδιάλειπτα σε διάφορα ιστολόγια. Ιδίως ο κ.Χάρης, ενώ έχει εκτεθεί ανεπανόρθωτα (αλησμόνητο το παράδειγμα για τη Γραμματική, όπου ήθελε και τους αρχαίους τύπους του «κάθομαι» για να θεωρηθεί περιγραφική), συνεχίζει απτόητος. Από αλλού ξεκίνησα και αλλιώς ήθελα να καταλήξω, όμως, νομίζω, πως πρεπει να λέγονται κι αυτα
    Στράτος
    απάντηση31
     
     
    ΞΥΠΝΗΣΤΕ | 13/06/2011 22:45
    Χάρηκα που ο κύριος καθηγητής έγραψε τους στοχασμούς του σε τούτη την τόσο κρίσιμη καμπή της πατρίδας. Αν και είμαι Έλληνας εξωτερικού θέλω να πιστεύω ότι έχω μια αρκετά ρεαλιστική σκοπιά για την όλη κατάσταση. Φοβάμαι όμως ότι τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης αρνούνται να δούνε ή να ομολογήσουν τη σοβαρότητα των στιγμών και εξακολουθούν το παλιό βιολί. Θα έλεγε κανείς ότι τα έχει συνεπάρει η προσδοκία να αναλάβουν εκείνα την εξουσία άσχετα με τις παλινωδίες που θα υποστεί η χώρα! Τι κρίμα αλήθεια.
    Γιάννης Στεριανός
    απάντηση11
     
     
    @ Ανώνυμος / η | 13/06/2011 19:57
    Φυσικά και δεν θα σταματήσω να μιλώ και να γράφω την ανησυχία μου επειδή κάποιος ανώνυμος το ζήτησε. Τον κ Μπαμπινιώτη τον θαυμάζω σαν γλωσσολόγο αλλά διαφωνώ με την ένταξη του σε μιαν αμφιλεγόμενων συμφερόντων πολιτική οργάνωση που χρηματοδοτείτε από την Αμερική (ή επίσημη ιστοσελίδα της οργάνωσης το λέει) και υπάρχει μόνο σε χώρες των Βαλκανίων και της Αν. Ευρώπης. Ότι έχω γράψει ότι είπε ο κ Βερέμης τα έχει πει ο ίδιος δημόσια είτε στην τηλεόραση είτε σε άρθρα του τα οποία έχω φυλαγμένα σε ηλεκτρονική μορφή. Τώρα αν θες να κάνεις τον έξυπνο προσπάθησε να τον κάνεις χωρίς να βάζεις ταμπέλες σε αυτόν που διαφωνείς μαζί του ή να τον βρίζεις. Προσπάθησε να μου δώσεις μια διαφορετική ερμηνεία σε αυτά που έχει πει ο κ Βερέμης (διότι τα έχει πει) κι αν είναι λογική θα τη δεχτώ. Μέχρι τότε η τρόπος επικοινωνίας σου είναι το ίδιο φασιστικός με αυτούς που ονομάζανε κάποτε κομμουνιστή όποιον μίλαγε για δικαιοσύνη.
    Φώτης
    απάντηση23
     
     
    φωτης ο συνομοσιολογος φασιστας | 13/06/2011 01:16
    Σταματα φωτη να μιλας. Ντροπιαζεις τον εαυτο σου και τη φυλη μας.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση32
     
     
    ντροπη | 12/06/2011 18:34
    Πολυ ωραια τα λετε και συμφωνω μαζι σας, αλλα εχω μια απορια. Η προθεσις ΣΥΝ που τοσο εντεχνα και δημιουργικα χρησιμοποιησατε σε συνδιασμο με αλλες λεξεις ειναι σανσκριτικης και δη ινδοευρωπαικης προελευσις; οπως υποστηριζετε σε βιβλια και αρθρα σας; Διοτι ολοι γνωριζουμε την θεση σας, ως προς την προελευση της ελληνικης γλωσσας απο την ινδοευρωπαικη. Αιδως Αργειε
    απολλωνιος
    απάντηση25
     
     
    Κε Μπαμπινιώτη, βοηθείστε μας… | 12/06/2011 10:55
    Κε Μπαμπινιώτη, είστε μέλος του ΕΛΙΑΜΕΠ αν δεν κάνω λάθος, κι αν αυτή η Μη Κυβερνητική Οργάνωση πρεσβεύεται από τα λόγια του ιδρυτή και προέδρου της κ Βερέμη, τότε η Ελλάδα είναι το Μεξικό και η Τουρκία οι ΗΠΑ, οι Έλληνες δεν είναι Έλληνες αλλά ένα μείγμα ΤουρκοΑλβανοΒούλγαρων που παραδόξως μιλάει Ελληνικά και το υποτιθέμενο έθνος μας ήταν απλά ένα καπρίτσιο της εποχής που ιδρύθηκε. Για πια λογική του ΣΥΝ μιλάτε και προς τι; Με αυτά που έμαθα από τον οργανισμό σας, μέσα στο 2011 και μόνο, δεν νιώθω να ανήκω σε αυτόν τον τόπο ούτε κι αυτός ο τόπος να μου ανήκει. Νιώθω ένας ανίκανος μπάσταρδος, χωρίς σπίτι και προορισμένος για σκλάβος των εξυπνότερων και δυνατότερων μου. Μπορείτε να ξεκαθαρίσετε τη θέση σας και να βοηθήσετε και εμάς τους αδαείς σχετικά με την ταυτότητα μας; Ο ψυχολόγος μου επιμένει ότι η γνώση της ταυτότητας είναι πολύ σημαντική για τις μετέπειτα αποφάσεις του καθενός μας και τη αίσθηση της συλλογικότητας που τονίζετε στο άρθρο σας.
    Φώτης
    απάντηση49