από metereologos.gr
Κυριακή 27 Μαΐου 2018
 
 

Οι αραβικές εξεγέρσεις εξαπλώνονται στις «φυλές με τις σημαίες»

Αρθρο του Τόμας Φρίντμαν των «New York Times» με αφορμή τον πόλεμο στη Λιβύη
Οι αραβικές εξεγέρσεις εξαπλώνονται στις «φυλές με τις σημαίες»
Μία ενεργειακή πολιτική που να αποδυναμώσει όλους τους Καντάφι (φωτογραφία) ζητεί ο αρθρογράφος των «New York Times»
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

Νέα Υόρκη 



Το Βήμα, The New York Times

Ο Ντέιβιντ Κερκπάτρικ, επικεφαλής των «Times» του Λονδίνου στο γραφείο της εφημερίδας μας στο Κάιρο, έγραψε πρόσφατα ένα άρθρο από τη Λιβύη, στο οποίο έθετε κάτι βασικό για όλες τις εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο: «Το ερώτημα πλανάται πάνω από τη λιβυκή επανάσταση από τη στιγμή που ο πρώτος διοικητής τεθωρακισμένου αποστάτησε για να διαμαρτυρηθεί στο πλευρό των εξαδέλφων του στη Βεγγάζη: Είναι η μάχη για τη Λιβύη μια σύγκρουση μεταξύ ενός στυγνού δικτάτορα και της δημοκρατικής αντιπολίτευσης; 'Η μήπως πρόκειται για έναν διαφυλετικό πόλεμο;».

Είναι σημαντικό ερώτημα διότι υπάρχουν δύο είδη κρατών στη Μέση Ανατολή: οι «πραγματικές χώρες» με μακρά ιστορία στην επικράτειά τους και ισχυρή εθνική ταυτότητα (όπως η Αίγυπτος, η Τυνησία, το Μαρόκο και το Ιράν) και εκείνες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «φυλές με σημαίες», ή «πιο τεχνητά κράτη» με σύνορα που έχουν τραβηχτεί σε ίσιες γραμμές από τις γραφίδες των αποικιακών δυνάμεων.

Εντός των συνόρων εγκλώβισαν μυριάδες φυλές και σέκτες, οι οποίες ούτε ποτέ προθυμοποιήθηκαν να ζήσουν όλες μαζί, ούτε ομοιογενοποιήθηκαν σε μια ενοποιημένη κοινωνία πολιτών. Πρόκειται για τη Λιβύη, το Ιράκ, την Ιορδανία, τη Σουηδική Αραβία, τη Σύρια, το Μπαχρέιν, την Υεμένη, το Κουβέιτ, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι φυλές και οι σέκτες που απαρτίζουν αυτά τα «πιο τεχνητά κράτη» επί μακρόν κρατούνταν ενωμένες κάτω από τη σιδερένια γροθιά των αποικιακών δυνάμεων, των μοναρχών ή των στρατιωτικών δικτατόρων. Δεν έχουν πραγματικούς «πολίτες» με τη σύγχρονη έννοια του όρου.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι δημοκρατικές εξεγέρσεις στη Μέση Ανατολή ξεκίνησαν σε τρεις "πραγματικές χώρες" - το Ιράν, η Αίγυπτος και η Τυνησία - όπου οι κάτοικοι έχουν εκσυγχρονισθεί, με μεγάλες ομογενοποιημένες πλειοψηφίες οι οποίες θεωρούν το έθνος σημαντικότερο από τη σέκτα ή τη φυλή και έχουν αρκετή αμοιβαία εμπιστοσύνη για να προχωρήσουν σαν σε οικογένεια.

Αλλά καθώς αυτές οι επαναστάσεις εξαπλώνονται στις περισσότερο φυλετικές/ σεκταριστικές κοινωνίες, καθίσταται πιο δύσκολο να διαπιστωθεί πού σταματά η αναζήτηση για τη δημοκρατία και πού ξεκινά η σύγκρουση για τη φυλετική επικράτηση.

Η Λιβύη θέτει το πρώτο μιας σειράς ηθικών και στρατηγικών προβλημάτων τα οποία θα αντιμετωπίσουμε καθώς οι αραβικές εξεγέρσεις εξαπλώνονται σε αυτές τις «φυλές με τις σημαίες».

Δεν θέλω να είμαι σκληρός με τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Είναι ένα περίπλοκο ζήτημα και σέβομαι την επιθυμία του να αποτρέψει τυχόν μαζικές δολοφονίες αμάχων στη Λιβύη. Αλλά πρέπει να είμαστε περισσότερο προσεκτικοί. Αυτό που έκανε το αιγυπτιακό δημοκρατικό κίνημα τόσο δυνατό ήταν ότι ανήκε στον αιγυπτιακό λαό.

Πρέπει να είμαστε διπλά προσεκτικοί όταν επεμβαίνουμε σε τόπους που μπορεί να καταρρεύσουν στα χέρια μας α λα Ιράκ, ειδικά όταν δεν γνωρίζουμε, α λα Λιβύη, ποιές είναι οι ομάδες της αντιπολίτευσης που πολεμούν - δημοκρατικά κινήματα με φυλετικές ηγεσίες ή φυλές που εκμεταλλεύονται τη δημοκρατική ρητορική;

Και κάτι τελευταίο: Δυστυχώς εμείς οι Αμερικανοί δεν είμαστε σε θέση να αντέξουμε το βάρος αυτής της επιχείρησης. Πρέπει να δουλέψουμε στη δική μας χώρα. Αν ο πρόεδρος είναι έτοιμος να λάβει ορισμένες μεγάλες, δύσκολες, επείγουσες αποφάσεις, δεν πρέπει αυτές πρώτα να αφορούν την οικοδόμηση του έθνους στις ΗΠΑ και όχι στη Λιβύη;

Δεν πρέπει, για παράδειγμα, πρώτα να σφυρηλατηθεί μία ενεργειακή πολιτική που να αποδυναμώσει όλους τους Καντάφι και μια πολιτική προϋπολογισμού η οποία να εξασφαλίζει το αμερικανικό όνειρο για ακόμη μία γενεά; Οταν αυτά διευθετηθούν, θα ακολουθήσω τον πρόεδρο στις αποφάσεις του.


Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (1)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Κοινά Αραβικού χώρου και Βαλκανίων | 28/03/2011 14:04
    Υπέροχο άρθρο, ένα από τα λίγα ουσιαστικά, σχετικά με τις αραβικές επαναστάσεις αλλά και την εμπλοκή των μεγάλων δυνάμεων στις πιο αδύναμες χώρες τις περιοχής. Γι’ αυτό με εκπλήσσει ότι βγήκε από τους New York Times αφενός διότι οι ΗΠΑ μαζί με την Βρετανία ήταν οι χαρτογράφοι της περιοχής και αφετέρου γιατί το άρθρο κρούει και τον κώδωνα του κινδύνου στη δική μας γειτονιά, στα Βαλκάνια, τα οποία έχουν πρόσφατα επανα-χαρτογραφηθεί. Στις νέες χώρες που έχουν δημιουργηθεί (Κόσοβο, ΠΓΔΜ, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο) γίνεται προσπάθεια δημιουργίας εθνικής συνείδησης ενώ ταυτόχρονα επιχειρείται μια αποδυνάμωση της εθνικής συνείδησης σε μεγαλύτερα κράτη της περιοχής όπως της Ελλάδας, Σερβίας και Βουλγαρίας.
    Φώτης
    απάντηση10