Παραλογισμός

Οι ανεξέλεγκτες και αυτορρυθμιζόμενες αγορές επέβαλαν τις προηγούμενες δύο δεκαετίες ρυθμούς και κανόνες στο διεθνές οικονομικό σύστημα σύμφωνα με τα γούστα τους.

Τράπεζες, επενδυτικοί οίκοι, θεσμικοί επενδυτές- όλος αυτός ο ευρύς κύκλος του χρήματος και των άυλων αξιών- διεκδίκησαν και εξασφάλισαν πλήρη ελευθερία στην κίνηση κεφαλαίων και στις χρηματιστηριακές συναλλαγές, επινόησαν επενδυτικά προϊόντα και πράξεις αντιστάθμισης κινδύνων, διαμόρφωσαν πρωτοφανή κερδοσκοπικά πεδία και έστησαν μηχανές υπερπαραγωγής χρηματιστηριακού τζόγου.

Εξ αυτών ξεπήδησαν «σούπερ φούσκες», από τις οποίες πολλοί πλανήθηκαν.

Ομως όπως όλες οι φούσκες, έτσι κι αυτές, έσκασαν.

Το φθινόπωρο του 2008 αυτός ο τόσο εντυπωσιακός κύκλος του χρήματος και των αγορών ηττήθηκε κατά κράτος. Βρέθηκε στα πρόθυρα της απόλυτης καταστροφής και για να διασωθεί κατέφυγε στις κυβερνήσεις, οι οποίες θέλοντας να υπερασπίσουν την πραγματική οικονομία και τις θέσεις εργασίας προσέφεραν αφειδώς βοήθεια και διασωστικά πακέτα.

Για τη διάσωση λοιπόν του χρηματοπιστωτικού τομέα επιβαρύνθηκαν οι φορολογούμενοι και υπερχρεώθηκαν τα κράτη.

Σε εκείνη την πρώτη περίοδο της κρίσης όλος αυτός ο κύκλος παρέμεινε σιωπηλός, προσπαθούσε να ανακτήσει δυνάμεις και να κερδίσει χρόνο. Ηταν οι κατηγορίες βαριές και οι κίνδυνοι μεγάλοι για οργανισμούς και πρόσωπα, που δεν επέτρεπαν πολλές αντιδράσεις.

Μόλις όμως ένιωσαν να στέκονται στα πόδια τους άρχισαν πάλι τα ίδια.

Τα εργαλεία αναγεννήθηκαν, η κερδοσκοπία επανέκαμψε και όσο οι κυβερνήσεις έμεναν αδρανείς και επιφυλακτικές στην επιβολή αρχών και κανόνων τόσο αυτή δυνάμωνε.

Σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά την κορύφωση της μεγάλης κρίσης ο κύκλος της συμφοράς και της καταστροφής δεν δίστασε να επιτεθεί στους σωτήρες του.

Στην παρούσα φάση η κερδοσκοπία που παρήγαγε την κρίση απειλεί κυβερνήσεις, οικονομίες, τους λαούς τους ίδιους που υπέστησαν τα πάνδεινα προκειμένου να τους κρατήσουν ζωντανούς.

Χρησιμοποιούν μάλιστα τα πιο αδιαφανή εργαλεία, πράξεις και προϊόντα που δεν ελέγχονται, ούτε ρυθμίζονται από κανέναν.

Τιμολογούν μόνοι τους τον υποτιθέμενο πιστωτικό κίνδυνο χωρών, ορίζουν το κόστος δανεισμού, πιέζουν την πολιτική, την καθοδηγούν και οδηγούν τις κοινωνίες σε απόγνωση.

Με άλλα λόγια, ο παραλογισμός δεν έχει τέλος, όπως και ο ευτελισμός της πολιτικής είναι μόνιμος. Αυτή η κατάσταση προφανέστατα δεν είναι ανεκτή και έρχεται σε ευθεία αντίθεση και σύγκρουση με τη λαϊκή θέληση. Πρώτοι οι Ευρωπαίοι οφείλουν να επέμβουν, την κερδοσκοπία να ελέγξουν και τη δημοκρατική τάξη να αποκαταστήσουν, χωρίς την οποία κανένα σύστημα δεν επιβιώνει.

akarakousis@dolnet.gr