Χριστούγεννα. Η ημέρα που ήρθε στη γη ο Θεός της αγάπης, της συγγνώμης, της θυσίας, για να σώσει τους ανθρώπους από τον κακό εαυτό τους, από το μίσος, τη μοχθηρότητα, τον θανατηφόρο φανατισμό. «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν, ίνα αγαπάτε αλλήλους» συνιστούσε ο Χριστός στους μαθητές του και σε όποιους τον ακολούθησαν δηλώνοντας χριστιανοί. Και εγώ αυτή την ξεχωριστή ημέρα οφείλω να εξομολογηθώ μια αθέλητη αμαρτία μου εξαιτίας της οποίας επί δύο χρόνια τώρα δέχεται καταιγισμό αδίστακτων επιθέσεων ένας πνευματικός άνθρωπος.

Με δύο λόγια, βαρύνομαι με την απρόσεκτη απόδοση στον καθηγητή κ. Χρήστο Γιανναρά της καταδίκης ενός αντιπολεμικού κειμένου το οποίο περιέχεται στο αναγνωστικό της Δ' δημοτικού. Από αβλεψία συσχέτισα άρθρο του κ. Χ. Γ. που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» (15.10.97) και στο οποίο στηλιτεύει τα βιβλία του δημοτικού που «χειραγωγούν τα ελληνόπουλα σε μια κοινωνικοπολιτικά ουδέτερη, χωρίς ταυτότητα, χωρίς παραδόσεις, χωρίς ιστορία, χωρίς συλλογικά βιώματα και μνήμες, χωρίς μεταφυσική ελπίδα» με ένα κείμενο από το βιβλίο αυτό στο οποίο εμφανίζεται ότι «ο πόλεμος του 1940 πήρε τον πατέρα ενός μικρού βοσκού από τη γαλήνη του λόφου και τον έστειλε να σκοτώνει ανθρώπους». Το κείμενο αυτό καταγγελλόταν σε επιστολή του κ. Κοκολογιάννη, επίσης στην «Καθημερινή». Και εγώ στη δημοσιογραφική βιασύνη μου το ανέμειξα με το άρθρο του κ. Γιανναρά.

Εν συνεχεία αποκαλύφθηκε ότι το ατυχές αυτό κείμενο (στο οποίο αθέλητα ­ είμαι βέβαιος ­ εμφανίζεται να καταδικάζεται το ότι ο γονιός του μικρού βοσκού εστάλη για να υπερασπίσει την πατρίδα του σκοτώνοντας τους ιταλούς εισβολείς) είχε γραφεί από τον μεγάλο λογοτέχνη Ηλία Βενέζη. Μολονότι έσπευσα αμέσως να διορθώσω το λάθος μου και να ζητήσω δημόσια συγγνώμη από τον κ. Γιανναρά αναλαμβάνοντας προσωπικά την ευθύνη για την επίκριση του κειμένου Βενέζη, είναι εκείνος που δέχθηκε ενορχηστρωμένες και χωρίς φραγμούς επιθέσεις από όσους τον θεωρούν επικίνδυνο εχθρό, καθώς συστηματικά τους αποδίδει προθέσεις να υποβαθμίσουν την έννοια της πατρίδας, να εξευτελίσουν την ελληνοχριστιανική παράδοση και να προβάλουν την ειρηνοφιλία ως το μοναδικό υπέρτατο αγαθό με τη «λογική» του άλλοτε διάσημου μαρξιστικού - λενινιστικού σλόγκαν «καλύτερα ερυθρός παρά νεκρός» (δηλαδή, καλύτερα να υποταχθείς στον ερυθρό ολοκληρωτισμό παρά να αντισταθείς σ' αυτόν πολεμώντας).

Οχυρωμένοι πίσω από τον καταξιωμένο από το έργο και τη ζωή του Βενέζη δεν λένε λέξη για την ουσία των καταγγελιών του κ. Γιανναρά παρά βρήκαν ως βολική διέξοδο να στηλιτεύουν αυτούς που αποτολμούν να αποδοκιμάσουν ένα κείμενο του Βενέζη. Και καθώς επιδίωξή τους είναι η αμφισβήτηση του κύρους του κ. Γιανναρά, επιμένουν επί δύο χρόνια και ως σήμερα να αποδίδουν σ' αυτόν τη δική μου επίκριση στο βενέζειο απόσπασμα, ενώ ξέρουν ή όφειλαν να ξέρουν ότι δεν είναι ο κ. Γιανναράς που αναφέρθηκε στο κείμενο αυτό αλλά ο δικός μου απρόσεκτος κονδυλοφόρος.

Οπως επίσης κακοπίστως στηλίτευσαν και εμένα που επέκρινα το κείμενο. Πώς τόλμησα εγώ ο έσχατος να επικρίνω τις απόψεις του μεγάλου Βενέζη, ακόμη και την ενίοτε ανορθόδοξη γλώσσα του.

Και όμως εγώ και στα δύο κείμενά μου («Το Βήμα», 11.1.1998 και 25.1.98) εκείνο που επέκρινα ήταν το μαρξιστοκρατούμενο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και τους συγγραφείς του αναγνωστικού βιβλίου για την επιλογή του ατυχούς κειμένου, επιλογή που είμαι βέβαιος ότι θα αποδοκίμαζε και ο αείμνηστος συγγραφέας που ήταν αγνός πατριώτης και σπουδαίος άνθρωπος και αφάνταστα δοκιμασμένος και στη Μικρασιατική Καταστροφή και κατά τη γερμανική κατοχή.

Δίκαιη συνεπώς η οργή του κ. Γιανναρά, θλιβερή η επιστράτευση της αξιότιμης κόρης του Βενέζη, που χωρίς προφανώς να γνωρίζει τι έγραψε πράγματι ο κ. καθηγητής τον αποδοκιμάζει και εκείνη. Μέγα και το δικό μου άγχος που έγινα υπαίτιος αυτού του ανελέητου διασυρμού του κ. Γιανναρά. Αν όλοι αυτοί που μαζικά επιτέθηκαν κατ' αυτού έχουν ανάγκη από έναν εχθρό για να κάνουν εναντίον του πόλεμο εν ονόματι της ειρηνοφιλίας τους, ας στραφούν επιτέλους κατά εκείνου που ευθύνεται για την επίκριση του κειμένου Βενέζη.

Και θα 'λεγα, μια που ο Χριστός διδάσκει την αγάπη και τη συγγνώμη, να περιορισθεί η αντιδικία στην τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία με δημόσιο διάλογο και όχι στις αίθουσες των δικαστηρίων, όπου ο δικαίως οργισμένος κ. Γιανναράς έχει καταφύγει.

Ο κ. Γιάννης Μαρίνος είναι ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.