Τα θεμέλια της αυτοκρατορίας των ισχνών διαστάσεων μοντέλων στα περιοδικά μόδας τρίζουν απειλητικά. Τόπο στις παχουλές, διακηρύττουν οι υπεύθυνοι του μεγαλύτερου γυναικείου περιοδικού της Γερμανίας. Και επισύρουν την μήνιν όσων οραματίζονται τη μόδα στις διαστάσεις μιας Τουίγκι, όπως ο Καρλ Λάγκερφελντ, ένας από τους πιο διάσημους σχεδιαστές της εποχής μας, ο οποίος ξεσπάθωσε εναντίον των γυναικών που σημειώνουν αισθητές αποκλίσεις από τα πρότυπα της πασαρέλας. «Αυτές είναι χοντρές μαμάδες που κάθονται μπροστά από την τηλεόραση με σακούλες γεμάτες τσιπς και ισχυρίζονται ότι τα αδύνατα μοντέλα είναι άσχημα» δήλωσε ο γερμανικής καταγωγής μετρ χρησιμοποιώντας γλώσσα λιγότερο ευγενική απ΄ όσο θα ανέμενε κανείς και παίρνοντας σαφή θέση στον πόλεμο των κιλών που από καιρού εις καιρόν αναζωπυρώνεται στον ντελικάτο κόσμο της μόδας.

Αυτή τη φορά το λάδι στη φωτιά έριξε ο editorin-chief του περιοδικού «Βrigitte», του εμπορικότερου γυναικείου τίτλου της Γερμανίας, με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 700.000

αντίτυπα. «Από το 2010 και μετά δεν θα δουλέψουμε ξανά με επαγγελματίες μοντέλα» δήλωσε μια κι έξω ο Αντρέας Λέμπερτ, ο οποίος μπούχτισε να ρετουσάρει τα καχεκτικά μανεκέν στο Ρhotoshop ώστε να μοιάζουν με κανονικές γυναίκες. Η απόφαση αυτή βέβαια δεν ήρθε από μόνη της. Την κινητοποίησαν παράπονα αναγνωστών που ανέφεραν ότι δεν είχαν καμία σχέση με τις γυναίκες που μονοπωλούσαν τα αφιε ρώματα μόδας και ότι δεν θέλουν να βλέπουν άλλα κόκαλα να προεξέχουν από τις σελίδες του αγαπημένου τους περιοδικού. «Τα σημερινά μοντέλα ζυγίζουν περίπου 23% λιγότερο από τις κανονικές γυναίκες» ανέφερε ο Λέμπερτ. «Ολόκληρη η βιομηχανία των μοντέλων είναι ανορεξική». Και πέρασε από τα λόγια στην πράξη. Σύμφωνα με ανακοίνωσή του, η πρώτη έκδοση του «Βrigitte» με μη επαγγελματίες μοντέλα θα κυκλοφορήσει στις 2 Ιανουαρίου του νέου έτους. «Αναζητούμε γυναίκες που θα έχουν τη δική τους ταυτότητα, είτε πρόκειται για μια 18χρονη σπουδάστρια είτε για πρόεδρο μιας εταιρείας είτε για μια μουσικό ή παίκτρια ποδοσφαίρου» ανέφερε εξηγώντας ότι το περιοδικό στοχεύει σε μια μείξη εντελώς αγνώστων γυναικών με πολιτικούς και καλλιτέχνιδες που θα μπορούσαν να ενδιαφερθούν για το μόντελινγκ. Προς το παρόν δεν έχει ξεκινήσει καμία συνεργασία, αλλά ο ίδιος σκέφτεται να χτυπήσει την πόρτα της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ. Τι κι αν δυσφημεί τον όρο του στυλ; Πρόκειται για μια γυναίκα διεθνώς διάσημη για την πολιτική δράση της. Και στο κάτω κάτω της γραφής μια εταιρεία-κολοσσός όπως η Μattel εμπνεύστηκε ολόκληρη κούκλα Μπάρμπι από αυτήν...

Δεν πέρασαν λίγα εικοσιτετράωρα από τις δηλώσεις Λέμπερτ και ο Καρλ Λάγκερφελντ- επικεφαλής του ιστορικού γαλλικού οίκου Chanel- έσπευσε να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του ανοίγοντας τη στοργική αγκάλη του στα αγαπημένα του μοντέλα. «Δεν είναι εσκεμμένα αδύνατες επειδή θέλουν να γίνουν μοντέλα» έσπευσε να δικαιολογήσει την προβληματική σχέση τους με τη ζυγαριά. «Πιθανότατα να είχαν οικογενειακά προβλήματα ή να έχουν υποφέρει από άλλα τραύματα». Αποστρέφοντας το βλέμμα από τις «χοντρές, γεμάτες ζήλια μαμάδες», ο μετρ μπορεί να δυσαρέστησε μια μεγάλη γκάμα πελατισσών του, πήρε όμως σαφή θέση σε ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει και τον ίδιο. Συγκεκριμένα, ο Λάγκερφελντ έχει υποβληθεί σε αυστηρότατες δίαιτες χάνοντας κατά καιρούς πολλά κιλά, ενώ ως γκουρού της υγιεινής διατροφής συχνά έχει μοιράσει συμβουλές για το πώς να απαλλαγεί κανείς από τα περιττό λίπος. «Μου αρέσουν μόνο τα φαγητά που επιτρέπεται να τρώω» έχει δηλώσει ο ίδιος, αποδεικνύοντας ότι η εκκεντρική φιγούρα με τη μακριά κοτσίδα, τα μεγάλα γυαλιά, τα δερμάτινα ρούχα και τα μαύρα γάντια είναι πάνω απ΄ όλα ένα τέρας πειθαρχίας. «Η μόδα έχει να κάνει με το όνειρο και την αυταπάτη και κανένας δεν θέλει να βλέπει στρογγυλές γυναίκες» ήταν η κατακλείδα των δηλώσεων Λάγκερφελντ. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος.

Η άλλη παρουσιάστηκε μάλλον αναπάντεχα το 2006, όταν μια πλειάδα μοντέλων, συμπεριλαμβανομένων των αδελφών Λουισέλ και Ελιάνα Ράμος από την Ουρουγουάη, πέθαναν ύστερα από εξαντλητικές δίαιτες στην προσπάθειά τους να ανταποκριθούν στο λιπόσαρκο γυναικείο πρότυπο της πασαρέλας. Τρομοκρατημένοι τότε από το γεγονός τα μέλη του Συμβουλίου των Αμερικανών Σχεδιαστών συνέστησαν τα μοντέλα που συμμετέχουν σε επιδείξεις μόδας να είναι άνω των 16 ετών. Τον ίδιο χρόνο το δημοτικό συμβούλιο της πόλης της Μαδρίτης εξέδωσε ανακοίνωση αναφέροντας ότι κάθε μοντέλο που συμμετείχε στα ισπανικά σόου θα έπρεπε να έχει δείκτη σωματικής μάζας (Βody Μass Ιndex) το λιγότερο 18, ενώ και η Ιταλία γύρισε στην πλάτη της στα ανορεξικά μοντέλα κατά τη διάρκεια των μιλανέζικων σόου. Τον Ιανουάριο του 2007 οι κούκλες των ισπανικών βιτρινών πάχυναν ως το νούμερο 10 ακολουθώντας τη συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ πολυκαταστημάτων όπως η Ζara και του υπουργείου Υγείας της χώρας. Τον Απρίλιο του 2008 οι άνθρωποι του χώρου της γαλλικής μόδας και διαφήμισης υπέγραψαν ένα ιδιαίτερο συμβόλαιο προάγοντας λιγότερο καχεκτικές εικόνες γυναικείων σωματοτύπων. Αντιδρώντας στην ανορεξική υστερία, το περιοδικό («για τη μόδα και τη δόξα») «Love» έκανε την εμφάνισή του στα περίπτερα έχοντας στο εξώφυλλο την ιδιαίτερα ευτραφή τραγουδίστρια του συγκροτήματος «Τhe Gossip» Μπεθ Ντίντο, και μάλιστα σε γυμνή φωτογράφιση. Τον Σεπτέμβριο του 2009 το αμερικανικό περιοδικό «Glamour» πήρε θετικές κριτικές δημοσιεύοντας την εικόνα του παχουλού μοντέλου Λίζι Μίλερ χωρίς ρετούς. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η εκδότρια της βρετανικής «Vogue» Αλεξάνδρα Σούλμαν απηύθυνε έκκληση σε μεγάλους οίκους μόδας να δώσουν τέλος στην κουλτούρα του «μεγέθους μηδέν». Αλήθεια, ήρθε επιτέλους η ώρα να γίνει θεά η γυναίκα της διπλανής πόρτας;

Σημείωση: Ο δείκτης σωματικής μάζας (Βody Μass Ιndex) υπολογίζεται από τον διπλασιασμό του ύψους σε μέτρα και τη διαίρεση του βάρους σε κιλά με το εν λόγω αποτέλεσμα. Π.χ., αν μια γυναίκα έχει ύψος 1,60 και βάρος 65 κιλά, ο υπολογισμός μπορεί να γίνει ως εξής: 1,60 Χ 1,60 = 2,56 και 65/ 2,56 = 25,39. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ιδανικό βάρος έχει κάποιος που ο δείκτης του είναι μεταξύ 18,5 και 24,9.