H πειρατεία στη θάλασσα είναι το αποτέλεσμα της αναρχίας στην ξηρά. Η Σομαλία είναι ένα «αποτυχημένο κράτος» και έχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Αφρική, είναι λοιπόν λογικό να ανθεί εκεί η πειρατεία. Ο γάλλος ιστορικός Φερνάν Μπροντέλέχει χαρακτηρίσει την πειρατεία μια«δευτερογενή μορφή πολέμου»,που τείνει να εντείνεται σε περιόδους συγκρούσεων μεταξύ κρατών και αυτοκρατοριών.

Με τη Σοβιετική Ενωση και τους «πελάτες» της στην Αφρική να μην υπάρχουν πια και με την αμερικανική επιρροή στον Τρίτο Κόσμο να παρουσιάζεται μειωμένη, έχουν ενσκήψει άτακτες συγκρούσεις τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα. Οι συγκρούσεις αυτές πιθανότατα θα συνεχιστούν ώσπου να αναδυθούν νέες αυτοκρατορίες.

Οι σομαλοί πειρατές είναι συνήθως άνεργοι νεαροί που έχουν μεγαλώσει σε μια ατμόσφαιρα άναρχης βίας και έχουν σταλεί από κάποιον πολέμαρχο για να του φέρουν λύτρα. Οι πειρατές αυτοί δεν φοβούνται τίποτε γιατί έχουν μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου κανείς δεν περιμένει να ζήσει για πολύ.

Σχηματίζουν ομάδες των δέκα ατόμων και κουβαλούν μαζί τους πόσιμο νερό, βενζίνη, σκάλες, μαχαίρια, όπλα, χειροβομβίδες και ναρκωτικά για να μασάνε. Τρέφονται με ψάρια.

Οι πειρατές χρησιμοποιούν τις βάρκες τους για να επιτίθενται σε λίγο μεγαλύτερα σκάφη και να συλλαμβάνουν ως ομήρους το πλήρωμά τους, που αποτελείται συνήθως από Νοτιοκορεάτες, Ινδούς ή Ταϊβανέζους. Στη συνέχεια χρησιμοποιούν αυτό το σκάφος για να καταλάβουν ένα μεγαλύτερο σκάφος, και ούτω καθ΄ εξής. Οσο μεγαλύτερο είναι το σκάφος τόσο περισσότερα λύτρα ζητούν, τα οποία στη συνέχεια διαθέτουν για να αποκτήσουν πιο σύγχρονο εξοπλισμό. Οπως είχε πει και ο Μπροντέλ, δεν υπάρχει εδώ κάτι καινούργιο. Η πειρατεία ανθούσε πάντα στον Ινδικό ωκεανό, από τον Κόλπο του Αντεν ως τα Στενά της Μαλάκα, ιδιαίτερα μετά την εισβολή των Δυτικών σε αυτά τα μέρη, με πρώτους τους Πορτογάλους κατά τον 16ο αιώνα.

Οσο το εμπόριο αυξανόταν τόσο αυξανόταν και ο αριθμός των πειρατών, με αποτέλεσμα η πειρατεία να θεωρείται ένδειξη ευημερίας. Ο μαροκινός ταξιδευτής Ιμπν Μπατούτα,ο οποίος είχε πέσει θύμα πειρατών στα ανοιχτά της Δυτικής Ινδίας κατά τον 14ο αιώνα, μας ενημερώνει ότι τα εμπορικά πλοία που έπλεαν εκείνη την εποχή στον Ινδικό Ωκεανό είχαν πάντα ένοπλη συνοδεία.

Λίγο νωρίτερα οΜάρκο Πόλο έγραφε ότι οι πειρατές περνούσαν τα καλοκαίρια στη θάλασσα με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους την ίδια ώρα που λεηλατούσαν εμπορικά πλοία.

Ο μεγάλος κίνδυνος στις ημέρες μας είναι ότι η πειρατεία μπορεί να χρησιμεύσει ως εφαλτήριο για τρομοκράτες. Με τη βοήθεια τεχνικών που χρησιμοποιούν οι πειρατές μπορεί να καταληφθούν και να ανατιναχθούν πλοία στη μέση στενών με μεγάλη κίνηση ή να καταληφθεί ένα κρουαζιερόπλοιο και οι επιβάτες ορισμένων εθνικοτήτων να πεταχθούν στη θάλασσα.

Η Αλ Κάιντα είναι βέβαιον ότι μελετά με ενδιαφέρον τον τρόπο με τον οποίο σομαλοί πειρατές επιτέθηκαν την περασμένη εβδομάδα σε πλοίο με αμερικανικό πλήρωμα και κράτησαν για αρκετές ημέρες όμηρο τον καπετάνιο.

Είναι εντυπωσιακή η αναμέτρηση ενός αμερικανικού αντιτορπιλικού με μια μικρή ομάδα πειρατών που επιβαίνουν σε μια βάρκα. Τέτοιες εικόνες δείχνουν πώς οι πειρατές, όπως και οι τρομοκράτες, μπορούν να διεξαγάγουν έναν ασύμμετρο πόλεμο εναντίον της υπερδύναμης. Η πρόκληση για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι να τα βγάλουν πέρα με λιγότερο «συμβατικούς» κινδύνους που απαιτούν ένα πιο ευέλικτο Ναυτικό.