Στη χώρα μας τελικά, για να μην παραδεχθούμε ότι στραβά αρμενίζουμε, επιμένουμε να βαυκαλιζόμαστε με το πόσο στραβός είναι ο γιαλός! Για να μη λύσουμε κάποιο πρόβλημα, προσπαθούμε να βρούμε χίλιες δυο οφθαλμοφανείς ή μη δικαιολογίες. Οταν προ τριετίας είχαμε τα 700.000 γιαούρτια με ευρωτίαση, επιστήμονες γιατροί προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι λίγη μούχλα δεν κάνει... κακό!

Κάτι τέτοιο πάει να κάνει και ο πρόεδρος της ΔΕΗ ΑΕ κ. Π. Αθανασόπουλος που στις 26.2.2008 κατέθεσε στον δημόσιο διάλογο μια «εναλλακτική» άποψη για το διοξείδιο του άνθρακα (CΟ 2 ), το «νέο 666» κατά τον νομπελίστα κ. Αλ Γκορ διά πένας κ. Δημήτρη Ψυχογιού. Ο κ. Αθανασόπουλος δήλωσε ότι «το CΟ 2 δεν είναι ρύπος αλλά αέριο του θερμοκηπίου και πίνεται με την πορτοκαλάδα, την μπίρα και την κόκα-κόλα», θέλοντας να δικαιολογήσει τη δημιουργία νέων μονάδων της ΔΕΗ που θα λειτουργούν με λιθάνθρακα, στο πλαίσιο της συνεργασίας της ΔΕΗ με τη γερμανική RWΕ και τη Χαλυβουργική.

Ο κ. Αθανασόπουλος ίσως στηρίζεται στο γεγονός ότι το CΟ 2 ξεδιψά όταν προστίθεται σε κάποια ποτά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ευθύνεται και για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ο καθένας μας παράγει ημερησίως 1kg CΟ 2 απλά αναπνέοντας αλλά και πολλαπλάσια ποσά CΟ 2 με όσα καταναλώνουμε. Αλήθεια, έχουμε σκεφτεί πόσο CΟ 2 εκλύεται από το τζιπ SUV αυτοκίνητό μας πηγαίνοντας από το σπίτι μας στο γραφείο μας;

Παράλληλα με αυτή την άκρως ενδιαφέρουσα από πλευράς χημείας τροφίμων άποψη του κ. Αθανασόπουλου, είχαμε και τον θάνατο από ασφυξία (;) ψαριών σε τρεις μονάδες ιχθυοκαλλιεργειών στον Αμβρακικό Κόλπο, σε έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της χώρας, παρά το γεγονός ότι προστατεύεται από τη Συνθήκη Ραμσάρ. Οι απόψεις των επιστημόνων για τα αίτια αυτής της νέας οικολογικής καταστροφής δυστυχώς για άλλη μία φορά διίστανται. Η μία άποψη μιλάει για ανοξικές συνθήκες των νερών του κόλπου λόγω της κακοκαιρίας (!) ενώ η άλλη άποψη μιλάει για τα βιομηχανικά και αστικά απόβλητα που ρίχνονται ανεπεξέργαστα εδώ και χρόνια στους ποταμούς Αραχθο και Λούρο, οι οποίοι εκβάλλουν στον Αμβρακικό Κόλπο. Από τις πηγές των ποταμών ως τις εκβολές τους, ιχθυοκαλλιέργειες, σφαγεία, χοιροστάσια και μονάδες παραγωγής βιολογικών λιπασμάτων διοχετεύουν τα ανεπεξέργαστα (!!!) λύματά τους σε κανάλια, τα οποία καταλήγουν στους ποταμούς.

Με άλλα λόγια, έχουμε μια επανάληψη της «αισώπειας ιστορίας», στη θάλασσα αυτή τη φορά. Στον μεν ποταμό Ασωπό ποταμό πολλές βιομηχανίες απορρίπτουν τα λύματά τους χωρίς καμία βιολογική επεξεργασία και έτσι ρυπαίνουν το νερό με Cr (VΙ), ενώ στον Αμβρακικό Κόλπο τα λύματα από τις προαναφερθείσες βιομηχανίες είναι πλούσια σε μικροοργανισμούς με μεγάλες απαιτήσεις σε οξυγόνο. Οι μικροοργανισμοί αυτοί βρίσκονται σε λύματα τα οποία είναι πλούσια σε οργανικές ενώσεις και άρα έχουν τις ιδανικές συνθήκες για να πολλαπλασιασθούν. Αυτός ο πολλαπλασιασμός τους όμως χρειάζεται οξυγόνο και έτσι δημιουργείται έλλειμμα οξυγόνου για τους υπόλοιπους οργανισμούς του Αμβρακικού κόλπου (π.χ. ψάρια). Στις 21.2.2008 ο γράφων κατέθεσε την άποψή του στο «Βήμα» για την ατιμωρησία που έχουμε στη χώρα μας σε όσους ρυπαίνουν. Μία μόλις ημέρα μετά (22.2.2008) το ΥΠΕΧΩΔΕ ανακοίνωσε τη δεύτερη δόση προστίμων σε βιομηχανίες που ρυπαίνουν τον Ασωπό, επιβεβαιώνοντας τον γράφοντα. Τα πρόστιμα είναι κυριολεκτικά χάδια και στις πιο πολλές περιπτώσεις αφορούν βιομηχανίες που δεν ρυπαίνουν με το καρκινογόνο Cr (VΙ)!

Ο ρυπαίνων με καρκίνο ακόμη σας διαφεύγει, κύριε Σουφλιά! Και ο ρυπαίνων με CΟ 2 μιλάει για αναψυκτικά και μπίρες! Μήπως τελικά είμαστε όχι η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας αλλά η χώρα της φαιδράς... πορτοκαλάδας;

Ο κ. Ι. Ζαμπετάκης είναι λέκτωρ Χημείας Τροφίμων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.