Μερικοί συμπατριώτες μας θέλουν σώνει και καλά η πολύπαθη χώρα μας να είναι ο στόχος όλων των ξένων ­ και ιδιαίτερα των Δυτικών ­ και ταυτόχρονα να υπονομεύεται εκ των έσω από Εφιάλτες και προδότες. Υπάρχουν βεβαίως συμφέροντα που δεν ταυτίζονται με τα δικά μας, υπάρχουν και απειλές. Πέρα όμως από τα όσα πραγματικά υπάρχουν και που η χώρα μας έχει κάθε δυνατότητα να αντιμετωπίσει ψύχραιμα και αποτελεσματικά, η εθνικιστική υστερία ορισμένων παραγόντων οδηγεί και στην κατασκευή άλλων, ξένων και ημετέρων, που καταγγέλλονται με πείσμα ακόμα και μετά την πλήρη, αποδειγμένη, και θα πρόσθετα αυταπόδεικτη, διάψευσή τους. Αν αυτό δεν είναι εθνικιστικός μαζοχισμός, τι είναι;

Θα υπενθυμίσω ορισμένα παραδείγματα κατασκευασμένων μύθων που μετατράπηκαν σε αλήθειες διότι έτσι το θέλησαν οι «πολλοί». Λες και η αλήθεια ή το ψέμα να υπόκεινται ως προς την ύπαρξή τους σε διαδικασίες ψήφου ή έστω δημοσκόπησης.

Το πρώτο παράδειγμα είναι η απίστευτη συλλογική κακοποίηση (και όχι σοβαρή κριτική) του μακαρίτη τώρα ευρωπαίου ιστορικού Ζαν - Μπατίστ Ντυροζέλ για ένα βιβλίο του σχετικό με την ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης (και όχι της Ευρώπης) και το δήθεν ανθελληνικό του περιεχόμενο.

Το δεύτερο παράδειγμα είναι μια κατασκευασμένη από αγνώστους «δήλωση» του Χένρυ Κίσινγκερ που ζητούσε δήθεν, έτσι απλά, τον οριστικό αφανισμό μας: παρά τις αλλεπάλληλες διαψεύσεις αλλά και την αυτονόητη διαπίστωση ότι ένας άνθρωπος έξυπνος όπως ο Κίσινγκερ ποτέ δεν θα έκανε τέτοια χοντραμάρα, η «εκμετάλλευση» της μη δήλωσης συνεχίζεται.

Το τρίτο είναι το «Μουσείο της Ευρώπης», που δεν υπάρχει μήτε καν σαν προχωρημένο σχέδιο, που δεν έχει σχέση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς εφόσον είναι ιδιωτική υπόθεση, που ακόμα και το φλου και ακαθόριστο πρόγραμμά του δεν το εμφανίζει σαν μουσείο του ευρωπαϊκού πολιτισμού ή της ευρωπαϊκής ιστορίας αλλά της ιστορίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης και που θεώρησαν πολλοί επίσης ανθελληνικό, ό,τι κι αν έμαθαν γι' αυτό.

Προφανώς, σήμερα, καλός πατριώτης είναι εκείνος που θέλει ντε και καλά οι ξένοι να βρίζουν την πατρίδα του. Ακόμα και όταν δεν τη βρίζουν. Υπάρχουν όμως και αποδείξεις ότι καλός πατριώτης είναι, σύμφωνα με τις ίδιες αυτοκαταστροφικές προδιαγραφές, και εκείνος που θεωρεί κακούς, ύποπτους, ανθέλληνες και πολλούς συμπατριώτες του. Μαζοχισμός ή μια ακόμα κακή επίπτωση (το βλέπουμε τόσο συχνά στα κανάλια...) του φοβερού συμπλέγματος των όσων συνήθισαν λόγω της αγάπης της μαμάκας τους να αυτοθεωρούνται μοναδικοί και ανεπανάληπτοι, μόνοι γνήσιοι και... «κιχ κακά» όλοι οι άλλοι;

Εγινε αυτές τις ημέρες γνωστό (με μεγάλη καθυστέρηση και χάρη σε μια δίκη) ότι ένα από τα θύματα των υπερπατριωτών είναι και ο Ηλίας Βενέζης. Ναι, ο Βενέζης! Σε αναγνωστικό της Δ' Δημοτικού περιλαμβάνεται απόσπασμα του διηγήματός του «Η Βαλανιδιά». Ορισμένοι θεωρούν ότι τα αναγνωστικά οφείλουν να προετοιμάζουν τα παιδιά για τον πόλεμο. Οτι όσα περιέχουν πρέπει να ανταποκρίνονται στο γνωστό τρίπτυχο «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια». Αυτό το κείμενο και ορισμένα άλλα δεν ικανοποιούν τις επιθυμίες τους. Ξεσπάθωσαν οργίλοι. Τους ανταπάντησαν τα αυτονόητα ορισμένοι δημοσιογράφοι. Ενας από τους οργίλους αντί να ζητήσει συγγνώμη, διάλεξε έναν από αυτούς που του απάντησαν και του ζητάει δεκάδες εκατομμύρια αποζημίωση. Ο ενάγων ονομάζεται Γιανναράς. Ο εναγόμενος, Μ. Βασιλάκης. Η κυρία Αννα Βενέζη-Κοσμετάτου, κόρη του μεγάλου συγγραφέα, έγραψε: «Θλίβομαι αληθινά από το γεγονός ότι μόνον ο κ. Βασιλάκης βρέθηκε να υπερασπίσει τον Βενέζη, ενώ την υποχρέωση αυτή θα είχαν οι λόγιοι, διανοούμενοι και θεσμικοί φορείς του τόπου, αφού το έργο του Βενέζη (σ.σ.: που έχει επιπλέον, αυτός, πολεμήσει και υποφέρει), κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς μας, ανήκει σε όλους τους Ελληνες». Προσυπογράφω.