O Μπαράκ Ομπάμα οραματίζεται ένα δημόσιο πρόγραμμα κοινωνικών ασφαλίσεων που θα ανταγωνίζεται τα ιδιωτικά συμβόλαια. Αυτό που λέει είναι σωστό και ανθρώπινο: να μην ψοφολογάει ο κόσμος επειδή δεν μπορεί να πληρώσει τους γιατρούς. Το τι του σούρνουν για την ιδέα, δεν λέγεται. Ακόμη και «σοσιαλιστή» τον απεκάλεσαν· τέτοια προσβολή. Η μεταρρύθμιση στο σύστημα Υγείας έχει στοιχίσει μέρος της δημοτικότητάς του: οι μισοί πολίτες των ΗΠΑ βλέπουν με στραβό μάτι τα προτεινόμενα μέτρα. Οι διαφωνούντες δεν αποτελούν ένα ενιαίο μέτωπο: ο υπάλληλος φοβάται μη χάσει όσα έχει εξασφαλίσει, ο μικρός εργοδότης πιστεύει ότι θα αυξηθούν οι δαπάνες του, ο ζάπλουτος απειλείται από καβούρια στις τσέπες του. Παρά τις αντιδράσεις το νομοσχέδιο πέρασε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, έστω οριακά. Ψήφισαν 220 υπέρ έναντι 215 κατά (39 Δημοκρατικοί ψήφισαν κατά του νομοσχεδίου, υπέρ ένας Ρεπουμπλικανός). Το νομοσχέδιο παρέχει κάλυψη στο 96% του αμερικανικού πληθυσμού ανεξαρτήτως εισοδήματος. Αυτή τη στιγμή είναι ξεκρέμαστοι 46 εκατομμύρια άνθρωποι. Ως «άνθρωποι» λογίζονται οι νόμιμοι κάτοικοι- η αρχική ιδέα να υπάρχει φροντίδα για όλους προσπεράστηκε με ελαφρά πηδηματάκια. Η «καθολική» περίθαλψη δεν αφορά μετανάστες δίχως χαρτιά και ντοκουμέντα. Σε αυτό εστίασαν οι προοδευτικοί επικριτές του Ομπάμα, όπως και στις περικοπές από δημόσια προγράμματα πρόνοιας που υφίστανται. Από το 1965 έχουν δικαίωμα περίθαλψης όσοι μεγαλύτεροι των 65 ετών (με την προϋπόθεση να έχουν πληρώσει τις εισφορές Μedicare για πάνω από 10 χρόνια). Από τον κορβανά των υπερηλίκων ο πρόεδρος είπε ότι θα αντλήσει 500 δισ. δολάρια για να χρηματοδοτήσει τα νέα σχέδια περίθαλψης. Θα κάνει οικονομίες και από το πρόγραμμα Μedicaid, το οποίο καλύπτει ιατροφαρμακευτικές ανάγκες αναξιοπαθούντωνπου όχι μόνο είναι πάμπτωχοι αλλά έχουν και άλλα κακά της μοίρας. Το 60% των πολιτών που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας δεν καλύπτεται από το πρόγραμμα.

Δεν χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειες του νομοσχεδίου, το οποίο εκτείνεται σε 1.990 σελίδες. Οσοι ψάχνουν τη λεπτομέρεια για να γίνουν επικριτικοί, θα τη βρουν, ότι π.χ. δεν καλύπτει τα έξοδα για τις εκτρώσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι η φιλοσοφία Ομπάμα: δεν μπορεί ένα κράτος να φροντίζει μόνο για τις απογειώσεις από το Κανάβεραλ, δεν μπορεί να πληρώνει αμύθητα ποσά σε ανώφελους στρατιωτικούς εξοπλισμούς όταν κάθε 12 λεπτά πεθαίνει ένας άνθρωπος, ανήμπορος να πληρώσει νοσοκομείο και φάρμακα. Τι να τις κάνουν οι ΗΠΑ τις διακρίσεις, ότι έχουν τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο, ότι παράγουν ωραία μουσική και ενδιαφέρον σινεμά, όταν δεν εξασφαλίζουν βασικά αγαθά μιας κοινωνίας πρόνοιας; Είναι προφανές ότι στο πρόσωπο του ξεδοντιασμένου, έμπυου ασθενούς ο Μπαράκ Ομπάμα δεν βλέπει την αποτυχία του καπιταλισμού ή της Δημοκρατίας. Βλέπει την αποτυχία του ανθρώπου ως πολιτισμένου όντος. Είναι ευνόητο να αντιδρούν εκείνοι που έχουν βρει τη βολή τους μέσα σε ένα σύστημα κατανομής δικαιωμάτων και αγαθών. Είναι αναμενόμενο να τρέμει την ώρα ο επιχειρηματίας που θα πληρώσει πρόστιμο αν αφήσει ανασφάλιστο τον υπάλληλο. Είναι κατανοητό να απεύχεται ο εργαζόμενος την ένταξή του σε ένα δημόσιο σύστημα ασφάλισης όταν δεν διανοείται την ύπαρξη κρατικών φορέων. Από πού κι ως πού, αναρωτιέται ο μέσος βολεμένος Αμερικανός, θα αναγκάσει το κράτος να καταβάλλονται εισφορές; Ο Μπαράκ Ομπάμα έκανε μια ενδιαφέρουσα σύγκριση: δεν μπορεί να είναι υποχρεωτική η ασφάλιση ενός αυτοκινήτου αλλά όχι η εξασφάλιση ενός ανθρώπου.

Το ενδιαφέρον τις επόμενες ημέρες μετατοπίζεται στη Γερουσία που πρέπει να πεισθεί ότι τα 2,5 τρισ. δολάρια της μεταρρύθμισης δεν πάνε για πέταμα. Δεν μπορεί όλοι αυτοί, τα 46 εκατομμύρια πολιτών, να είναι άχρηστοι που δεν άρπαξαν τις ευκαιρίες της φιλελεύθερης οικονομίας. Ισως να φταίει και η ρημάδα η κοινωνία. Τα πράγματα είναι οριακά, καθώς για να ψηφιστεί ο νόμος απαιτούνται 60 ψήφοι και οι Δημοκρατικοί έχουν μία λιγότερη.

Αν ψηφιστεί η απόφαση θα καταγραφεί στην Ιστορία. Προς το παρόν καταγράφεται η επιμονή του προέδρου να υλοποιήσει τα υπεσχημένα.