Oλα δείχνουν ότι, για πρώτη φορά από το 1974, οι επόμενες βουλευτικές εκλογές δεν θα κριθούν στο κέντρο. Θα κριθούν στα δεξιά. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλα τα κομματικά επιτελεία. Και καταλήγουν επειδή η ψήφος των ευρωεκλογών αποκάλυψε ένα σύνθετο και πρωτοφανέρωτο για τη χώρα μας πολιτικό σκηνικό.

Για να το πω απλά, το ματς Καραμανλής- Παπανδρέου που περιμέναμε, ανήκει ήδη στο προεκλογικό παρελθόν. Τώρα, το ντέρμπι είναι ΚαραμανλήςΚαρατζαφέρης . Είτε ο Καραμανλής θα αφομοιώσει τη «Δεξιά της Δεξιάς» και θα κερδίσει τις εκλογές. Είτε δεν θα την αφομοιώσει και θα τις χάσει.

Για να το επιχειρήσει, έχει μπροστά του δύο στρατηγικές:

* Να πάρει τους ψηφοφόρους μαζί με τον Καρατζαφέρη, όπως έκανε στην Ιταλία ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

* Ή να τους πάρει χωρίς τον Καρατζαφέρη , όπως πέτυχε στη Γαλλία ο Νικολά Σαρκοζί.

Προς το παρόν, φαίνεται να επιλέγει τη «μέθοδο Σαρκοζί». Αλλά τίποτε δεν τον εμποδίζει να αλλάξει προσέγγιση στον δρόμο προς τις κάλπες. Να υπενθυμίσω απλώς ότι στις δημοσκοπήσεις περίπου το 70% των ψηφοφόρων της ΝΔ δεν θεωρεί τον ΛΑΟΣ «ακραίο κόμμα». Από μια άποψη, λοιπόν, γίναμε Ευρώπη. Η έλλειψη πλειοψηφικής δυναμικής στον χώρο της Κεντροαριστεράς, μαζί με τη δημιουργία μιας «Δεξιάς της Δεξιάς» σε ρόλο υπαρκτής πολιτικής δύναμης, δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Καταγράφηκε πρώτα στη Γαλλία και στην Ιταλία. Εκεί όπου η Κεντροδεξιά μπόρεσε να διασφαλίσει την ηγεμονία της αφομοιώνοντας τη «Δεξιά» της, ακριβώς επειδή η Κεντροαριστερά δεν αποτελούσε ουσιαστική πολιτική απειλή.

Οι εξελίξεις αυτές δεν με εκπλήσσουν. Εχουμε σημειώσει πολλές φορές εδώ, ότι τα «γεγονότα του Δεκεμβρίου» δεν ήταν η «αριστερή στροφή» που διαλαλούσαν διάφοροι χαζοχαρούμενοι αλλά το προοίμιο της μεγαλύτερης ίσως συντηρητικής αναδίπλωσης που έχει γνωρίσει η ελληνική κοινωνία. Μια αναδίπλωση που ενθαρρύνεται καθημερινά από την παντελή αδυναμία της «Αγίας Τετράδας» των τεσσάρων μεγαλύτερων κοινοβουλευτικών κομμάτων να σκύψει πάνω από τα πραγματικά προβλήματα του ελληνικού λαού.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά ο Καρατζαφέρης μίλησε για αυτά που δεν μιλούν οι άλλοι. Η περίφημη «ατζέντα Καρατζαφέρη» δεν είναι παρά η αυτονόητη ατζέντα της καθημερινότητας του έλληνα πολίτη. Δεν θα είχε καν κομματικό πρόσημο αν τα κόμματα άφηναν λίγο την ίντριγκα για να ασχοληθούν και με τη ζωή των ψηφοφόρων τους. Είναι κρίμα να χαρίζουμε στον Καρατζαφέρη το αυτονόητο.

Εκεί επάνω μεγεθύνεται η αποτυχία της κυβέρνησης. Η οποία δεν απέτυχε απλώς ως κυβέρνηση αλλά ως συντηρητική κυβέρνηση: ως μια κυβέρνηση, δηλαδή, που αν μη τι άλλο θα διασφάλιζε την τάξη, την ασφάλεια, την ιεραρχία, το οργανωμένο κράτος και θα χαρακτηριζόταν από τις αυστηρές συμπεριφορές όσων ασκούσαν την εξουσία. Αντί για αυτό, μας προέκυψαν μπαγαμπόντηδες και καλαμπουρτζήδες. Μόνο που η αποτυχία της κυβέρνησης συνοδεύεται και από την αδυναμία της ευρύτερης Κεντροαριστεράς να διαμορφώσει εναλλακτική πλειοψηφική δυναμική. Είπαμε: δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο... Στην Ελλάδα, απλώς, επιβαρύνεται από μια εμφανή αναντιστοιχία με την κοινωνία που φιλοδοξούν να διευθύνουν. Μιλούσαν, ας πούμε, για «αριστερή στροφή» όταν η βάρκα έστριβε στον Καρατζαφέρη και προέβλεπαν «δημοψήφισμα» όταν ο κόσμος έβαζε βατραχοπέδιλα για τις παραλίες.