Δύο νέοι αγαπιούνται αλλά οι οικογένειες μισούνται. Δεν πρόκειται για μια παραλλαγή Ρωμαίου και Ιουλιέτας καθώς όταν συναντιούνται αγνοούν ότι οι οικογενειακές ιστορίες διασταυρώθηκαν. Γνωρίζονται στο μπαρ «Θερμαϊκός» της Θεσσαλονίκης, από κοινούς φίλους και συνομιλούν στα αγγλικά. Εκείνη, η Αριάδνη Ιατροπούλου, έχει μεγαλώσει στις ΗΠΑ χωρίς να έχει καμία σχέση με την πατρίδα του παππού της. Οι μεταπτυχιακές σπουδές της την οδηγούν στο Αριστοτέλειο και την αμέριμνη ζωή. Δεν έχει ιδιαίτερο άγχος με τις σπουδές, ζει σε ένα όμορφο ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, ακούει μουσική, βγαίνει με παρέες. Εκείνος, ο Μωυσής Λεβή, είναι γόνος ευκατάστατης οικογένειας της πόλης, ζει με τους γονείς του και ψάχνει να βρει σε ποιο πανεπιστήμιο της Αμερικής θα κάνει τα μεταπτυχιακά του. Από το πρώτο βράδυ της γνωριμίας νιώθει ότι η ζωή του θα συνεχιστεί με την παράξενη κοπέλα που μπήκε στο μπαρ και άρχισε να χορεύει μόνη ένα τραγούδι των Αerosmith προτού ανακοινώσει σε όλους τους πελάτες ότι κερνάει τους πάντες για τα γενέθλιά της.

Η συνάντηση των δύο νέων γίνεται στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, αυτό που μεταφέρει την αφήγηση στο σήμερα. Στο πρώτο μέρος περιγράφονται τα γεγονότα που αφορούν τον διωγμό των εβραίων της Θεσσαλονίκης. Από τις πρώτες σελίδες ερχόμαστε σε επαφή με τον άνθρωπο που θα γινόταν ο καταδότης, που θα φορούσε την κουκούλα για να υποδείξει στους ναζιστές ποιους πρέπει να επιλέξουν. Ο Σταύρος Τσόχας υπήρξε το παιδί που όλοι στο σχολείο αποκαλούσαν «πιθήκι». Η φτώχεια και η αγραμματοσύνη δεν είναι αυτά που δίνουν το στίγμα στην οικογένεια- την εποχή εκείνη, το 1940, αυτή ήταν η νόρμα. Ο πατέρας του λιποτάκτησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά ο Σταύρος ωραιοποιεί τα γεγονότα, θέλει να πιστεύει ότι αυτά τα διαδίδουν οι μπολσεβίκοι.

Ο Σταύρος Τσόχας μπαίνει σε εβραϊκό σπίτι ως μεταφορέας. Θαμπώνεται από τα πλούτη και ζηλεύει τη φινέτσα, την ακτινοβολία που δίνουν οι καλοί τρόποι, η μόρφωση, η καλή ζωή. Το μίσος για τους εβραίους τον διαποτίζει ολόκληρο, οπότε μόλις του δίνεται η ευκαιρία προσπαθεί να βάλει χέρι σε όσα μπορεί να αρπάξει. Η καλλιέργεια δεν υφαρπάζεται οπότε πάει μόνο για τις χρυσές λίρες, πατώντας κυριολεκτικά επί πτωμάτων. Είναι ασαφές αν αυτό που επιθυμεί περισσότερο είναι να ανέλθει κοινωνικά ο ίδιος ή να δει τους εβραίους να καταστρέφονται. Συνεργάζεται με τους ναζί με χαρά και με αίσθηση καθήκοντος.

Το βιβλίο, όπως εξηγεί ο συγγραφέας στο τέλος, αναπλάθει περιστατικά που βρίσκονται σε βιβλία όπως «Θεσσαλονίκη. Η πόλη των φαντασμάτων» του Μαρκ Μαζάουερ και τέσσερις τόμοι αναμνήσεων από τους Λεωνίδα Ζησιάδη, Αλμπέρο Ναρ, Ροζίνα Ασσέρ-Πάδρο, Ερικα Κούνιο-Αμαρίλιο. Στο ιστολόγιο του συγγραφέα παρουσιάζεται όλη η βιβλιογραφία που συμβουλεύτηκε. Αν το πρώτο μέρος είναι πιο ενδιαφέρον από το δεύτερο αυτό οφείλεται στην προσωπικότητα του Σταύρου Τσόχα. Γιατί μέσα από τη ρυπαρότητα της ψυχής του ο συγγραφέας βγάζει ένα μικρό αλλά υπαρκτό κομμάτι τύψεων: κατά βάθος ξέρει ότι σφάλλει και έχει κατά νου να φύγει από τη χώρα έγκαιρα, έχοντας πάρει μαζί του τον θησαυρό.

Το δεύτερο μέρος του βιβλίου παρουσιάζει εκτός από τον έρωτα των δύο νέων και τις προσπάθειες που γίνονται παγκοσμίως για να τιμωρηθούν οι εγκληματίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο τρόπος με τον οποίο φτάνουν στον Τσόχα δεν είναι πειστικός αλλά αυτό ισοσκελίζεται από την πρωτότυπη τιμωρία. Επίσης έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η Ελλάδα στην ελληνοαμερικάνα ηρωίδα αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αυτή αντιλαμβάνεται τη χώρα: η Πελοπόννησος είναι στα μάτια της σαν μεγάλο οικογενειακό ράντσο. Στα μείον του βιβλίου είναι οι διάλογοι μεταξύ πολλών προσώπων. Ο αναγνώστης θα χρειαστεί να σταματήσει για να μαντέψει ποιος λέει τι, καθώς δεν υπάρχουν διευκολύνσεις. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ένα βιβλίο που διαχειρίζεται ευπρεπώς μια ιστορική περίοδο και επινοεί ενδιαφέροντες χαρακτήρες.

Κινηματογραφική... γραφή
Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης κάνει εξαντλητικές περιγραφές.Μια σκηνή γνωριμίας σε μπαρ εκτυλίσσεται σε φυσικό χρόνο. Διαβάζουμε τις στιχομυθίες για κάθε παραγγελία ποτού,για κάθε γουλιά που πίνεται,για κάθε τσιγάρο που ανάβει, για κάθε επίσκεψη στην τουαλέτα.Πρώτο ποτό,δεύτερο ποτό,πέμπτο ποτό.Ενδιάμεσα διαβάζουμε τους στίχους από τα τραγούδια που ακούγονται,μαθαίνουμε πόσο αρέσουν τα τραγούδια στους ήρωες,παρακολουθούμε κάθε κίνηση της γκαρσόνας και του d.j.Περνά ένα κεφάλαιο και έχουμε διαβάσει μια σκηνή.Αργό και απολαυστικό σαν ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου.Καθόλου τυχαίος ο κοινός ρυθμός καθώς ο συγγραφέας γαλουχήθηκε καλλιτεχνικά στα γυρίσματα του σκηνοθέτη,ως β΄ βοηθός σκηνοθέτη.Δούλεψε σε νεαρή ηλικία σε κινηματογραφικά και τηλεοπτικά πλατό και έκανε σπουδές κινηματογράφου στο Βερολίνο.Αργότερα σπούδασε Φιλοσοφία στη Ρώμη.

Η πρώτη επαφή του Γιώργου Γλυκοφρύδη με το γράψιμο έγινε με αφορμή τις συνεργασίες του με περιοδικά.Αρθρογράφησε σε περιοδικά με αντικείμενο την πληροφορική και στα ίδια έντυπα παρουσίασε τα πρώτα του διηγήματα.

Εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ο επιβάτης» το 2006, σε ηλικία 42 ετών.Και στα δύο βιβλία ο συγγραφέας παντρεύει την Ιστορία με οικογενειακές ιστορίες.Στο πρώτο μυθιστόρημα μια οικογένεια διαλύεται στην προσπάθεια να δραπετεύσει από το Ανατολικό Βερολίνο.Τα δύο αδέλφια που χώρισαν ξαναβρίσκονται ως ενήλικοι.Και στα δύο βιβλία γίνεται μια προσπάθεια διόρθωσης του παρελθόντος με τους ήρωες να μετακινούνται από χώρα σε ώρα.