«Η ζωή μου δεν είναι μυθιστόρημα» λέει η Ρασιντά Ντατί, η λαμπερή γαλλίδα υπουργός Δικαιοσύνης, η οποία σε ηλικία 43 χρόνων έγινε μητέρα αλλά αρνείται να αποκαλύψει τον πατέρα του παιδιού της. Ωστόσο θα διαφωνήσω. Η ζωή της Ντατί θυμίζει μυθιστόρημα, και μάλιστα γαλλικό μυθιστόρημα- μια ιστορία φτώχειας και πλούτου, σεξ, υψηλής ραπτικής, εξουσίας και υποκρισίας. Από τη στιγμή που ήρθε στον κόσμο η Ζοχρά Ντατί σε ιδιωτική κλινική του Παρισιού, τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης δεν έχουν σταματήσει στιγμή να ασχολούνται με το ζήτημα της πατρότητας του μωρού. Η αποποίηση της πατρότητας έχει γίνει κάτι σαν μόδα σε ορισμένους κύκλους της Γαλλίας. Μεταξύ εκείνων που έχουν αρνηθεί ότι κατέστησαν έγκυο την υπουργό είναι ο γάλλος υπουργός Αθλητισμού Μπερνάρ Λαπόρτ , ο μεγαλοεπιχειρηματίας Ντομινίκ Ντεσέιν και ο πρώην ισπανός πρωθυπουργός Χοσέ Μαρία Αθνάρ.

Ο Φρανσουά Σαρκοζί, ο μικρός αδελφός του γάλλου προέδρου, εθεάθη στην μαιευτική κλινική, διογκώνοντας τις φήμες που τον θέλουν πατέρα του παιδιού της Ντατί. Αλλοι υποψήφιοι είναι ένας πρώην φίλος της υπουργού, ένας δημοφιλής τηλεοπτικός παρουσιαστής, ένας δανός δωρητής σπέρματος, ακόμη και ο Νικολά Σαρκοζί.

Η ίδια η Ντατί δηλώνει ότι η ιδιωτική της ζωή είναι περίπλοκη και θέλει να την κρατήσει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Μέσα σε λίγες ώρες μετά τον τοκετό η Ντατί είχε ήδη επιστρέψει στα υπουργικά της καθήκοντα. Οταν ο Σαρκοζί διόρισε την Ντατί στο αξίωμα της υπουργού Δικαιοσύνης, την περιέγραψε ως «σύμβολο»: η πρώτη πολιτικός βορειοαφρικανικής καταγωγής που αναρριχήθηκε σε ανώτατο κυβερνητικό αξίωμα και τώρα η πρώτη ανύπαντρη μητέρα του γαλλικού υπουργικού συμβουλίου.

Αλλά με τη γέννηση της Ζοχρά η Ντατί έγινε και σύμβολο του δικαιώματος των γαλλίδων γυναικών να κατέχουν ανώτατα κυβερνητικά αξιώματα ανεξαρτήτως της πολυπλοκότητας της προσωπικής τους ζωής- δικαίωμα που οι άνδρες πολιτικοί έχουν κατακτήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Οι εξωσυζυγικές σχέσεις των πολιτικών δεν προκαλούν δυσαρέσκεια στους γάλλους ψηφοφόρους- πολλοί γάλλοι πρόεδροι πιστεύεται ότι διατηρούσαν ερωμένες. Ο Κριστόφ Ντιμπουά και ο Κριστόφ Ντελουάρ γράφουν στο βιβλίο τους «Sexus Ρoliticus»: «Χωρίς να θεωρείται μειονέκτημα, το να είσαι “γόης” αδιαμφισβήτητα αποτελεί σημαντικό προσόν στην πολιτική ζωή».

Κόρη αγράμματου κτίστη μαροκινής καταγωγής, η άνοδος της Ντατί από τη φτώχεια στα υψηλότερα κλιμάκια της γαλλικής πολιτικής ήταν αστραπιαία. Υπερβολικά φιλόδοξη, ως φοιτήτρια βομβάρδιζε τους πιθανούς προστάτες της, συμπεριλαμβανομένου του Σαρκοζί, με αιτήσεις για δουλειά και συμβουλές. Η «Σταχτοπούτα» της Γαλλίας αναδύθηκε από την αφάνεια για να γίνει εκπρόσωπος του Σαρκοζί κατά την προεκλογική εκστρατεία του στα τέλη του 2006. Οταν ο γάμος του Σαρκοζί με τη Σεσιλιά διαλύθηκε, η Ντατί έγινε η ντε φάκτο πρώτη κυρία της Γαλλίας. Αν και έχει τη φήμη της «άτρωτης», απέκτησε πολλούς εχθρούς εξαιτίας του σκληρού και απόλυτου στυλ διακυβέρνησης που ακολούθησε. Δικαστικοί την κατηγόρησαν για «ασυνάρτητες πολιτικές» και προσωπικές παρεμβάσεις. Πολλοί βοηθοί της παραιτήθηκαν, υποστηρίζοντας ότι η συνεργασία μαζί της είναι αδύνατη. Ωστόσο η Ντατί δείχνει να επιπλέει πάνω από την αποκρουστική πραγματικότητα της γαλλικής πολιτικής. Πόζαρε για το περιοδικό «Ρaris Μatch» φορώντας ροζ φόρεμα υψηλής ραπτικής και ψηλοτάκουνες μπότες.

Η ανακοίνωση της εγκυμοσύνης της θάφτηκε μέσα σε μια κατά τ΄ άλλα βαρετή συνέντευξη στην εφημερίδα «Le Μonde». Οι υπόλοιποι υπουργοί τη συνέχαιραν χωρίς να αναφέρουν τον λόγο- πολύ «γαλλικό». Οταν τη ρώτησαν αν θα μείωνε τους ρυθμούς της εξαιτίας της εγκυμοσύνης, η υπουργός είπε: «Δεν είναι ασθένεια» . Η ιστορία της Ντατί την κατέστησε «ηρωίδα» στα μάτια πολλών ομάδων ψηφοφόρων: στην τεράστια και υποεκπροσωπούμενη βορειοαφρικανική μειονότητα, στις γυναίκες που πιστεύουν ότι η μητρότητα δεν πρέπει να εμποδίζει την επαγγελματική τους άνοδο, στις ανύπαντρες μητέρες και στις γυναίκες που αποκτούν παιδιά σε μεγαλύτερη ηλικία. «Οσο περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να “ρομαντικοποιήσουν” τη ζωή μου, τόσο περισσότεροι προσπαθούν να με “απονομιμοποιήσουν”» επιμένει η ίδια. «Εχω εργαστεί σκληρά.Αυτό είναι όλο».

© Τhe Τimes, 2009