Oταν κλαδεύουν τις μουριές στο Πεδίον του Αρεως σημαίνει συναγερμός: «Κόβουν δέντρα στο πάρκο». Η προοπτική της ανάπλασης με σχέδια του Αλέξανδρου Τομπάζη ακούστηκε ως μεγάλη καταστροφή και έσυρε σειρά φημολογιών. Θα γίνει πάρκινγκ, θα αναγερθεί mall, θα περάσουν αυτοκινητόδρομοι, θα ξεριζωθεί ως και η τελευταία τσουκνίδα. Η καχυποψία είναι βάσιμη. Ο Αθλητικός Σύλλογος «Πανελλήνιος» καταπάτησε 5,5 στρέμματα και, παρά τις δικαστικές αποφάσεις για κατεδάφιση, δεν τον κουνάει κανείς. Ηταν επόμενο να αρχίσουν οι διαμαρτυρίες τον Μάρτιο του 2008, όταν αρίβαραν μπουλντόζες με την υπόσχεση να ξηλώσουν την άσφαλτο για να φυτέψουν ροδώνα. Μαζί άρχισαν τα δικανικά προσκόμματα. Ως αποτέλεσμα, ο χώρος παραμένει ακόμη κλειστός κατά τα 2/3. Υποτίθεται ότι με τις καθυστερήσεις θα παραδινόταν στο κοινό τον Δεκέμβριο. Υπήρχε μάλιστα το φόβητρο ότι θα χαθούν τα χρήματα του Γ Δ ΚΠΣ. Τα κονδύλια τελικά θα κάνουν «γέφυρα» με το επόμενο «πακέτο» και η υπερνομάρχης κυρία Ντίνα Μπέη διαβεβαιώνει ότι τον Μάρτιο του 2010 θα αρχίσουν ξανά οι περατζάδες στα 230 στρέμματα.

Για να ανοίξει το πάρκο πρέπει σε τρεις γείτονες να προσπέσουμε, γονατιστοί να ικετέψουμε μη τυχόν υποβάλλουν νέες προσφυγές. Αυτά έχει η δημοκρατία. Τρεις πολίτες μπορούν να προβάλλουν αντιρρήσεις σε δημόσιο έργο και με τις προσωπικές εμμονές τους να κλειδώνουν το μεγαλύτερο πάρκο της πόλης. Να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Υπήρχε σύλλογος κατοίκων ο οποίος, μόλις μαθεύτηκε ότι θα γίνει ανάπλαση, σκέφτηκε το αυτονόητο απλό: Στην Μπανανία που ζούμε, τα μεγάλα συμφέροντα θα ξεράνουν το τοπίο. Το Πεδίον του Αρεως δεν είναι καταπληκτικό, αλλά δεν παύει να είναι ένας ελεύθερος χώρος όπου τα παιδιά παίζουν μπάλα, οι δρομείς προπονούνται, οι σκύλοι κάνουν τη βόλτα τους και οι μοναχικές καρδιές ψωνίζονται. Πώς είναι αυτό το πάρκο; Τσιμεντένιο απ΄ άκρου εις άκρον. Με σάπια δέντρα που σωριάζονται στις βροχές, ασφαλτοδρόμους, κακοτράχαλα μονοπάτια και κάτι πρασινάδες που μοιάζουν με θάμνους αλλά είναι πνιγηρά ζιζάνια, κάτι σαν μπαομπάμπ. Αυτό όμως είναι το πάρκο μας και είναι αρκετό για να νιώθουμε ευτυχισμένοι όταν το κοιτάζουμε.

Οι ευλόγως καχύποπτοι κάτοικοι έκαναν κάποιες πρώτες μαζώξεις. Πανό, συνθήματα, τα γνωστά. Η Υπερνομαρχία θορυβήθηκε και έτρεξε με τις μακέτες υπό μάλης. Παρουσίασε τα σχέδια βάσει των οποίων ξηλώνεται τσιμέντο 9.000 τ.μ. Οπου δεν υπάρχει χώμα, μπαίνουν κυβόλιθοι και άλλα οικολογικά υλικά. Δεν κόβονται δέντρα. Αυτό σε τι γλώσσα πρέπει να το πει κανείς; Δεν κόβονται. Να υπενθυμίσουμε και κάτι που μαθαίνανε στη Φυσική Ιστορία: δεν είναι όλα τα δέντρα αιωνόβια, εξ ου και σε όλα τα πάρκα του κόσμου γίνονται αναδασώσεις. Με αυτή τη λογική φυτεύονται 1.070 αειθαλή. Η καλή εποχή για να ριζώσουν είναι ο Φεβρουάριος, οπότε αναμένουμε τα πρακτέα. Πέραν τούτων, ο Τομπάζης έφτιαξε μια μακέτα με βοτανικό κήπο, με ποταμάκια να κυλούν ανάμεσα στα πλατάνια και με πίστα σκέιτμπορντ που θα προσέλκυε τα πιτσιρίκια.

Τα σχέδια παρουσιάστηκαν αναλυτικά και όποιος ήθελε να ενημερωθεί, μπορούσε να το πράξει. Ο σύλλογος των κατοίκων επείσθη για τις καλές προθέσεις και είπαν, κομμάτια να γίνει, ας κλείσει το πάρκο για λίγους μήνες προκειμένου να φύγουν τα τσιμέντα και να γίνει κάτι ιδιαίτερο. Αμ δε. Τρεις διαφωνούντες άρχισαν προσωπικό πόλεμο. Με προσφυγές και άλλα νόμιμα μέσα άρχισαν να παρεμποδίζουν τις εργασίες. Είναι προφανές πως όταν ένας πολίτης καταφεύγει στο Δασαρχείο για να καταγγείλει ότι κόβονται δέντρα, θα δοθεί εντολή για αναστολή των έργων. Ωσπου να γίνει αυτοψία, να γραφτεί η έκθεση, να γίνει άρση της αναστολής, περνάει η εβδομάδα. Ετσι χάθηκαν οι μήνες. Σύμφωνα με την Υπερνομαρχία, το πάρκο παραμένει κλειστό επειδή ο αρχιτέκτονας κ. Π.Μαρκαράς από κοινού με τον δικαστικό επιμελητή κ. Γ. Παρασχάκη, εκπροσωπώντας τους εαυτούς τους και μόνον, με τις ενστάσεις τους παρεμπόδισαν την υλοποίηση του έργου. Υπήρξαν συστηματικοί επιστολογράφοι και οι εκκλήσεις τους είχαν απήχηση σε αναρχόμπατσους των Εξαρχείων. Οι αυτόκλητοι τιμωροί προσήλθαν κάποιες φορές ομαδόν με βαριοπούλες και σπρέι για να τα σπάσουν και να επιβάλουν την αισθητική τους.

Ταυτόχρονα ένας δικηγόρος, ο κ. Δ. Φαρμακίδης, έκανε αίτηση αναστολής εργασιών στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Η αίτηση απορρίφθηκε τον Ιούλιο του 2009. Γειτονιές ολόκληρες στερήθηκαν τη βόλτα τους για αυτές τις προσωπικές, ανεδαφικές πολεμικές (τουλάχιστον τούτο το δικαιολογητικό προβάλλουν οι ιθύνοντες). Πριν από λίγο καιρό ξανάρχισαν τα έργα και από τον εργολάβο δίδεται χρονοδιάγραμμα. Τον Μάρτιο θα ανοίξει το περιφραγμένο τμήμα και ως τον Ιούλιο θα ολοκληρωθούν οι βελτιώσεις στα σημεία του πάρκου που τώρα είναι ανοικτά. Παρεκτός αν κάποιος άλλος κάτοικος υποβάλει αίτηση ακύρωσης των έργων, επειδή οι τριανταφυλλιές είναι αλλεργιογόνες. Αλλά ας είμαστε αισιόδοξοι, ας καταπιούμε τις διαβεβαιώσεις. Υπάρχουν πρακτικά προβλήματα: τον ροδώνα και τις εξτραβαγκάντζες ποιος θα τις φροντίζει; Στο Πεδίον του Αρεως επισήμως εργάζεται ένας υπάλληλος, ο τελευταίος της ΕΤΜΟΑ, ο οποίος θα βγει σύντομα στη σύνταξη. Για να είναι καθαρό και περιποιημένο το πάρκο, χρειάζονται τουλάχιστον 60 άτομα. Προσώρας ο εργολάβος ψιλοσυντηρεί την κατάσταση. Για να προσληφθούν οι μόνιμοι πρέπει να προκηρυχθεί διαγωνισμός ΑΣΕΠ, αλλά αυτό έχει αφεθεί στην τύχη του. Οταν έλθει η ώρα, βλέπουμε. Επιπλέον δεν τολμά κανείς να θέσει ορισμένα ζητήματα-ταμπού. Τα σκυλιά θα κυκλοφορούν χωρίς λουρί παντού; Ασφαλώς και δεν μπορούν να εκδιωχτούν, αλλά μήπως είναι κρίμα να σκαλίζουν τον βοτανικό κήπο ή να αποπατούν στον χλοοτάπητα του πικνίκ; Από εδώ και κάτω όμως μπαίνουμε σε ζητήματα αγωγής του νεοέλληνα. Πώς θα γίνει να μην μπαίνει κανείς με το αυτοκίνητο, ούτε αυτοί οι οποίοι εκκλησιάζονται στους δύο ναούς; Είναι προφανές ότι δεν αρκούν ούτε τα 9 εκατ. ευρώ ούτε η ιώβεια υπομονή για να αποκτήσουμε ένα ανθρώπινο πάρκο. Απαιτούνται και κόσμιοι, εχέφρονες επισκέπτες.